Οι περιπέτειες του αυτονόητου

TO ΠΙΟ δύσκολο πράγμα στη χώρα μας είναι το αυτονόητο. Δύσκολο – πολύ
δύσκολο, έως ανέφικτο. Και όχι μόνον ανέφικτο, αλλά – κυρίως – αντιδραστικό.
Μάνατζερ στα πανεπιστήμια; Μα τι λέτε τώρα; Μάνατζερ ίσον καπιταλισμός,
καπιταλισμός ίσον ιμπεριαλισμός. Ο ιμπεριαλισμός έκανε τη βάρβαρη εισβολή στο
Ιράκ – άρα, ο μάνατζερ στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μια προσομοίωση του
βομβαρδισμού της Βαγδάτης…

Τι κι αν στα πανεπιστήμιά μας μπαίνουν του κόσμου τα δισεκατομμύρια, μέσω των
καπιταλιστικών – άρα ιμπεριαλιστικών, αλλά εδώ δεν έχει σημασία – προγραμμάτων
της καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης; Τι κι αν για πολλά από αυτά τα
προγράμματα ισχύει το περίφημο που είχε πει ο αείμνηστος Μπονάτσος; Ναι, το
αλησμόνητο «δεν παίρνεις λογαριασμό, δεν δίνεις λογαριασμό». Του Έλληνος
πανεπιστημιακού ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει – πόσο μάλλον λογιστικό έλεγχο.

Να μην αναλύσουμε τώρα γιατί ο λογιστικός έλεγχος είναι καπιταλιστικό
φαινόμενο – είναι και παραείναι, τέρμα και τελείωσε. Δεν φτάνει που οι
Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν την τιμή να χρηματοδοτούν την πανεπιστημιακή
έρευνα στην Ελλάδα; Θα πρέπει και να μας ελέγχουν; Όχι, βέβαια. Σωστό –
ενδεχομένως και αυτονόητο…

Το παγώνι και η στρουθοκάμηλος

ΓΙΑ NA αφήσουμε την πλάκα – έχει καμία σημασία αν θα μπει μάνατζερ στα
πανεπιστήμια; Όχι και μεγάλη. Δεν θα γίνουν ούτε χειρότερα, ούτε όμως και
καλύτερα τα πανεπιστήμιά μας. Όπως δεν θα γίνουν ούτε καλύτερα, ούτε χειρότερα
τα πανεπιστήμια, αν – για παράδειγμα – περάσει η αξιολόγηση. Υπάρχουν τόσες
δικλίδες, που ο καλός δεν θα νιώσει καλύτερος και ο κακός δεν θα νιώσει
χειρότερος.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο μάνατζερ – λογιστής και η αξιολόγηση είναι
αυτονόητα πράγματα. Άρα δύσκολα, έως και ανέφικτα. Γι’ αυτό άλλωστε και το
ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, που πρώτο μίλησε για μάνατζερ και αξιολόγηση,
τώρα παριστάνει το παγώνι, αφήνοντας τα αυτονόητα στη Νέα Δημοκρατία. Μήπως
δεν παριστάνουν το παγώνι, αλλά τη στρουθοκάμηλο;