MANΩΛHΣ PAΣΟYΛHΣ «Yπερασπιζόμαστε πια πανεθνικώς το Kαρβελιστάν;»

«Το ακραιφνές ελληνικό τραγούδι είναι το μοναδικό πλέον εθνικό μας προικώον», λέει ο Μανώλης Ρασούλης

Σε μια απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας διακοπή τού… «έπους του ενός» που
βιώνει εκ γενετής σχεδόν (εκείνο τον Σεπτέμβρη του ’45 στο Ηράκλειο της
Κρήτης), ο 61χρονος ιδιότυπος, ιδιότροπος, ιδιόρρυθμος «κοινωνικός μαχητής»
Μανώλης Ρασούλης ενδίδει στην επί σκηνής συνύπαρξη μ’ ένα «δικό του παιδί» ­
τον Πάνο Κατσιμίχα ­, εγκαταλείπει για λίγο το Τελ Αβίβ όπου κατοικοεδρεύει
εσχάτως κι ανηφορίζει στους Βράχους της Αθήνας για μια συναυλία.

«Δεν πρόκειται ακριβώς για συνεργασία. Μοιραζόμαστε απλώς το πρόγραμμα στη
συναυλία. Μισό εγώ, μισό ο Πάνος. Ίσως πούμε κάποια τραγούδια μαζί για να
δέσουμε το πρόγραμμα. Είναι δικό μου παιδί, πρωτοσυνεργαστήκαμε στους
“Αχαρνείς” του Σαββόπουλου, ύστερα έγινα ο παραγωγός του πρώτου τους δίσκου με
τον Χάρη (τα “Ζεστά ποτά”). Είναι όμως άλλοι οι ήχοι, άλλοι οι στόχοι του
Πάνου. Όχι πως δεν μου αρέσουν, έγραψα κι εγώ μπαλάντες, αλλά…».

Από την εποχή τού “Μες στη μικρή αγκάλη σου” (το πρώτο του τραγούδι το
1974), της “Εκδίκησης της γυφτιάς”, των “Δήθεν”, του “Παίξε Χρήστο επειγόντως”
του “Πότε Βούδας, πότε Κούδας” και της δωδεκάδας και πλέον των δίσκων του, της
σειράς βιβλίων του, της συνάντησης με τον Ινδό γκουρού Osho μεσολάβησαν
προσωπικές, εσωτερικές και δημόσιες αναζητήσεις, εσωτερικές και δημόσιες
συγκρούσεις, νίκες και ήττες, αλλεπάλληλες φυγές και επιστροφές.

Απειλήσατε πριν από λίγα χρόνια με την απόλυτη φυγή από την Ελλάδα. Τι
μεσολάβησε για την αναστολή της απόφασης εκείνης;

«Έφυγα. Με κυνηγούσαν όλοι τότε (σ.σ.: είχε μεσολαβήσει η δικαστική διαμάχη με
αφορμή δηλώσεις του εναντίον συναδέλφων του κ.ά.). Εξ ενστίκτου γύρισα. Πάντα
γυρνάω, αλλά και πάντα θα φεύγω. Το πάθος μου είναι ν’ ανακατεύομαι με το
πλήθος όπου αυτό δρα και αντιδρά. Να βλέπω τα πράγματα ανάγλυφα όχι εκ του
συστάδην. Έτσι βρέθηκα και στο Ισραήλ. Έτσι θα βρεθώ κι οπουδήποτε τα πράγματα
βράζουν, δρουν, ανακατατάσσονται».

Στο Τελ Αβίβ εμφανίζεται σε σειρά συναυλιών με τον Εβραίο φίλο του
τραγουδοποιό Ιούδα – Λεωνίδα Πόλικερ (έχει γενέθλιες ρίζες στην εβραϊκή
κοινότητα της Θεσσαλονίκης), γράφουν μαζί καινούργια τραγούδια, ηχογραφούν ένα
καινούργιο CD με τίτλο «H μνήμη των κύκλων» και μιλούν σ’ αυτό για τους
τυχαίους (;) ομόκεντρους – ομοειδείς κύκλους της ζωής τους («Γειά σου Ιούδα –
Εμμανουήλ/ γειά σου Ελλάδα κι Ισραήλ» τραγουδά στο ρεφρέν ενός από τα
καινούργια του τραγούδια).

Έχει πρόταση λύσης του Μεσανατολικού ­ «το νόημα της ζωής μου είναι να
φωτίσουμε φάσεις στην Ιστορία που έχουν παραποιηθεί» δηλώνει, «εδώ υπάρχουν
δύο ανεξάρτητα κράτη σε ένα στάτους, η Ιερουσαλήμ δεν είναι μια οποιαδήποτε
πόλη και δεν ανήκει σε κανέναν. Ανήκει στους πάντες, είναι μια αρχετυπική ­
έστω ας την πουν μια ιερή πόλη».

«Ζούμε σε απόλυτη αφασία;»

Και η Ελλάδα, η κοινωνική και πολιτική της εξέλιξη, η συμβολή της μουσικής και
των μουσικών σ’ αυτή; «H ελληνική κοινωνία ζει στην απόλυτη αφασία. Εδώ ζούμε
σε μια κοινωνία σε πρωτοπόρα σήψη. Είναι πλασματική η ελευθερία γνώμης που
υποτίθεται πως βιώνουμε. Υποστήκαμε την απόλυτη μετάλλαξη αξιών. Δεν ξέρει
κανείς πώς να κρατήσει τα μπόσικα. Αρκετά όμως με την αλητεία σ’ αυτή τη
χώρα… Εδώ είναι που βιώνουμε απόλυτα το λαϊκόν “απέξω κούκλα κι από μέσα
πανούκλα”… Το τραγούδι, το ακραιφνές λαϊκό τραγούδι είναι, φοβάμαι, το
μοναδικό εθνικό μας προικώον. Ας μνημειώσουμε μ’ αυτό την εποχή μας, με την
ίδρυση ενός Εθνικού Μουσείου Ελληνικού Τραγουδιού. Δεν αποτελεί πανάκεια, αλλά
είναι καλύτερα να υπερασπιζόμαστε πανεθνικώς σε διεθνείς διοργανώσεις το
Καρβελιστάν;».

INFO

Μανώλης Ρασούλης – Πάνος Κατσιμίχας, στην πρώτη στην ιστορία τους σύμπραξη
απόψε, 29 Ιουνίου, στο Φεστιβάλ Βύρωνα -Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη» (τηλ.
210-7626.438), στις 21.30. Εισιτήρια 20 ευρώ.