MATIEΣ Mε γιατρούς

Το έγραφα επί χρόνια, κάθε καλοκαίρι, τουλάχιστον. Αλλά κανένα αυτί δεν
ίδρωνε. Και φέτος, ξαφνικά το θαύμα: θα υπάρχουν γιατροί, επιτέλους, στα πλοία
της ακτοπλοΐας! Έτσι ώστε, ένας επιβάτης που θ’ αρρωσταίνει κατά τη διάρκεια
του ταξιδιού, να ‘χει κάποιον πάνω απ’ το κεφάλι του, να του δώσει ένα
φάρμακο, να τον φροντίσει, να καταλάβει αν η κατάστασή του είναι σοβαρή για να
μεταφερθεί με ελικόπτερο σε νοσοκομείο.

Τότε που τα ‘γραφα όλ’ αυτά ήμουν πολύ νέος. Δεν αντιμετώπιζα ο ίδιος
προβλήματα υγείας. Όταν όμως άρχισα να χάνω λάδια – υπέρταση, καρδιοπάθεια και
λοιπές σκούρες ιστορίες – τα χρειάστηκα. Και έκοψα μαχαίρι τις μετακινήσεις
μου με πλοίο. Θα μου πεις, «αν είναι να σε βρει το κακό και σε …
διαστημόπλοιο να είσαι, την πάτησες!». Σωστά. Άλλο όμως το ταξίδι μισής ώρας
με το αεροπλάνο κι άλλο ο δωδεκάωρος εφιάλτης με το καράβι.

Τα βαπόρια, λοιπόν, για Δωδεκάνησα, Κρήτη, Χίο, Μυτιλήνη, Σάμο, Ικαρία, Λήμνο,
Άη-Στράτη, τα Κύθηρα, τα Αντικύθηρα και τις Κυκλάδες, θα έχουν στο εξής
γιατρό! Για πρωτοβάθμιες, φυσικά, φροντίδες υγείας. Αλλά κάτι είναι κι αυτό.
Βεβαίως, όπως διαβάζω, η Ένωση Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας (Πέμπτη 1/6, «E») έχει
αντιρρήσεις: μισθός γιατρού, καμπίνα για πρόχειρο ιατρείο κ.λπ. Δηλαδή,
παραπανίσια έξοδα. Πιστεύω, όμως, ότι αυτή τη φορά θα λυθεί το πρόβλημα. Που
ασφαλώς είναι οξύ.

Να προσθέσω και τούτο, που έχει τη σημασία του: οι γιατροί των καραβιών, πριν
πιάσουν δουλειά, θα περνούν από ειδική εκπαίδευση. Για «να εξοικειωθούν με
συγκεκριμένες τεχνικές». Μιλάμε, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, για νέους
γιατρούς, που θα κάνουν το «αγροτικό» τους, ας το πούμε έτσι, σε πλοία. Και θα
ναυτολογούνται υποχρεωτικά.

Άλλο θέμα, άσχετο, για το οποίο δεν πρόφτασα να γράψω: πέθανε, όπως θα μάθατε
ήδη, ο Γιάννης Ντεγιάννης. Ο «εθνικός», όπως χαρακτηρίστηκε, δικαστής. Τον
θυμάμαι στον Κορυδαλλό να δικάζει τον Παπαδόπουλο, τον Παττακό, τον Ιωαννίδη
και την υπόλοιπη συμμορία. Αυστηρός, ψύχραιμος, είρων όποτε χρειαζόταν,
ετοιμόλογος, δίκαιος, σώφρων. Δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω! Τον είχα δει
κάποιο καλοκαίρι στη Νάξο, να κάνει ένα τροχαδάκι στην αμμουδιά. «Γιατί αυτό;»
τον ρώτησα. «Προπονούμαι για τους Ολυμπιακούς» μού απάντησε, χωρίς να διακόψει
την… προπόνησή του.

Πέθανε και η Άννα Σικελιανού. Είχε διαβεί, προ πολλού, τον Ρουβίκωνα των 100
ετών, αλλά εξακολουθούσε να είναι νέα. Ντυνόταν όμορφα, πρόσεχε τα μαλλιά της,
είχε χάρη, είχε ευγένεια. Το κυριότερο: ήθελε να αρέσει! Ευλογημένη
γυναίκα, θηλυκιά, έξυπνη, γοητευτική, βαθύτατα ερωτευμένη πάντα με τον μεγάλο
ποιητή – σύντροφό της.