PIΠEΣ Aσφυξία

ΠΙΣΩ από τη στατιστική της λιτότητας κρύβεται η πραγματικότητα που ζουν
καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτοί και συνταξιούχοι. H αγωνία να τα
φέρουν βόλτα, το άγχος να ισοσκελίσουν κάθε μήνα τον οικογενειακό
προϋπολογισμό και να πληρώσουν τους λογαριασμούς.

H δημοσκόπηση της MRB σύμφωνα με την οποία σχεδόν το μισό του
εισοδήματος πηγαίνει για φως, νερό και τηλέφωνο είναι ασφαλώς αποκαλυπτική.
Όπως αποκαλυπτική είναι και η επώνυμη μαρτυρία βουλευτών και από τα δύο μεγάλα
κόμματα ότι πολλοί ψηφοφόροι δεν ζητούν πια ρουσφέτι αλλά δανεικά για να τα
βγάλουν πέρα!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ το φαινόμενο δεν είναι συγκυριακό. Για μια μεγάλη κατηγορία
πολιτών η επιλογή τα τελευταία χρόνια υπήρξε είτε η ανεργία είτε η αποδοχή
θέσεων απασχόλησης με πολύ χαμηλές αμοιβές. Λιγότερα από 1.000 ευρώ τον μήνα
παίρνουν σχεδόν τρία εκατομμύρια Έλληνες και για πολλούς ακόμα και αυτό το
ποσό είναι πολύ μεγαλύτερο από τις αποδοχές τους.

H απόφαση της κυβέρνησης να δώσει αυξήσεις-ψίχουλα στο ΕΚΑΣ επιδείνωσε
μια ήδη κακή κατάσταση. Και βέβαια η αναπροσαρμογή που σχεδιάζει εν όψει
εκλογών απλώς επιβεβαιώνει την κοροϊδία. Είναι φανερό ότι απαιτείται άμεσα μια
πολιτική ενίσχυσης των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων.

ΠΕΡΑ από τις λύσεις ανάγκης όμως, είναι καιρός να αναγνωρίσουμε σαν
κοινωνία ότι αν δεν υιοθετήσουμε την επανάσταση της γνώσης που συντελείται σε
όλο τον κόσμο, αν δεν δώσουμε τη μάχη για την αναδιάρθρωση της αγροτικής
παραγωγής και αν δεν γίνουν σοβαρές επενδύσεις στους τομείς υψηλής
τεχνολογίας, τότε θα είμαστε καταδικασμένοι να ανταγωνιζόμαστε με τις χώρες
των φθηνών εργατικών χεριών.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ όλα όσα έχουν εξαγγελθεί ώς σήμερα έχουν μείνει στα λόγια!