Παίδες εν καμίνω…

Στάζω ολόκληρη. Ξεφυσάω. Αναστενάζω. Βογκάω

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ! Αυτόν τον
καύσωνα δεν τον μπορώ! Δεν τον θέλω, δεν τον αντέχω, δεν τον αποδέχομαι! Αν
είναι, καλά και σώνει, να υποστώ 37 βαθμούς – να το πάρω σε πυρετό γίνεται;
Έχω αυτή τη δυνατότητα, παρακαλώ πολύ; Το 37άρι σε δέκατα;

Χορδές τα νεύρα μου. Μη μου μιλήσεις, μην το ξεστομίσεις, λέξη μην αρθρώσεις.
«Καλημέρα» μου λένε, «καλημέρα, λέει ο μαλάκας» σκέφτομαι. «Τι κάνεις, καλά;».
«Καλάμια και κοφίνια! Μαλάκα! Που θα πάρεις τα μούτρα σου να με ρωτήσεις αν
είμαι καλά! Γαϊδούρι! Μουλάρι ξεκαπίστρωτο!».

Διψάω. Αλλά πάρα πολύ! Ανυπερθέτως να πάω, από υπνοδωμάτιο προς κουζίνα.
Άσκηση: Διασχίστε την απόσταση από το σημείο A στο σημείο B. Έστω ότι 8.30
τ.μ. επί 0,0002 επιτάχυνση της παντόφλας, κάντε τις μαθηματικές πράξεις, όπου
X ίσον άγνωστο XI, βρείτε το γινόμενο. Το άθροισμα, το πηλίκο, το κρατούμενο,
το ζητούμενο, το πώς διάολο το λένε…

Το πέλμα δεν το σηκώνω από το πάτωμα. Ενόργανη θα κάνουμε τώρα; Όχι, αγάπη
μου, δεν το σηκώνω το τιμημένο. Το σέρνω. Σουρτή η πατούσα: μοκέτα, από τοίχο
σε τοίχο. Με τέτοιους ρυθμούς – αξέχαστη μου έμεινε η διαδρομή! Ευχάριστα
πέρασαν η ώρα. Πώς πέρασαν η ώρα, πώς πέρασαν τα χρόνια… (Να δεις κι ο
Καβάφης μεσούντος του καύσωνος θα το εμπνεύστηκε!)

Όλοι οικογενειακώς, μοιραζόμαστε εξ αδιαιρέτου το ίδιο ημιθανές νευρικό
σύστημα. H μαμά μου έξαλλη με την μπαταρία του αυτοκινήτου. Ο γιος μου έξαλλος
με το κομπιούτερ. Εγώ έξαλλη με την μπαταρία, με το κομπιούτερ και με τον
Καβάφη!

Μόνο η γάτα Ήρα διατηρεί την ψυχραιμία της. H γάτα Ήρα (χάριν συντομίας την
αποκαλούμε «η γάτα με την αυτοκρατορική παράκρουση που μας έχει όλους
χεσμένους») απαθέστατη. Αποστασιοποιημένη. Μπρεχτικιά. Ακίνητη, βλέπει
Στρουμφάκια στην τηλεόραση.

Μετά, σηκώνεται. Άνευ λόγου. Πάει στον διάδρομο. Άνευ λόγου. Σκαρφαλώνει στο
παράθυρο άνευ λόγου και – άνευ λόγου κοιτάζει τον δρόμο. Κοιτάζει η Ήρα τον
δρόμο, κοιτάζει ο δρόμος την Ήρα! Κατεβαίνει από το παράθυρο γεμάτη
περιπέτειες, γεμάτη γνώσεις. Επιστρέφει στον Δρακουμέλ. H Ιθάκη της έδωσε το
ωραίο ταξίδι! (Τι μου φταίει ο Καβάφης σήμερα;)

Στάζω ολόκληρη. Ξεφυσάω. Αναστενάζω. Βογκάω. H γάτα Ήρα με κοιτάζει με
απροκάλυπτη αντιπάθεια. Δύο χρόνια στο σπίτι μας κι ούτε που να με φτύσει. Αν
συναντηθούμε τυχαία στο χολ με προσπερνάει σαν να είμαι αόρατη.

Όχι, δεν προηγήθηκε κάποια παρεξήγηση. Καμιά προσβολή, καμιά βαριά κουβέντα,
«της θείας σου» και τέτοια. Απλά, δεν υπάρχω στο οπτικό της πεδίο. Δεν
υφίσταμαι στη ζωή της. (Πού τα παλιά καλά σκυλάκια μου που από το περίπτερο
γύριζα και μου κάνανε υποδοχή μετανάστη από την Αυστραλία! H γάτα Ήρα το
εντελώς αντίθετο: Μετανάστης στην Αυστραλία να ήμουνα, θα με αντιμετώπιζε σαν
να πήγα περίπτερο.)

ΔΕΝ TO ΑΝΤΕΧΩ εγώ αυτά. Είμαι ευαίσθητο άτομο. Και ο καύσωνας να σε
βαράει και η γάτα να σε γράφει, ράκος έχω γίνει! Δεν μπορώ! Δεν μπορώ, μανούλα
μ’, δεν μπορώ, σύρε να μου φέρεις το γιατρό! Τον ψυχίατρο!

Και μην ξανακούσω μετεωρολόγο να λέει ότι κι άλλες χρονιές είχαμε «τιμές
ασυνήθιστα ψηλές για τη εποχή»! Μην την ακούσω τη γλυκιά κουβέντα, το βάλσαμο,
την παρηγοριά. Μπορεί και να είχαμε. Εγώ σου λέω είχαμε! Αυτό τώρα, τι; Κάνει
το 37άρι ποιο ανεκτό; H αναγωγή στο παρελθόν αυξάνει τα αντισώματα; Θα σου
θυμηθώ εγώ το 2003 και θα σου ιδροκοπήσω λιγότερο; Όχι, καρδιά μου! Αν είναι
γραφτή στη μοίρα μου η νευρική κρίση, τουλάχιστον να τη βιώσω! Να τη ζήσω, να
την απολαύσω, να μου γλυκάνει τα μέσα μου!

Χτυπάει τηλέφωνο. Και να θες ν’ αγιάσεις, κολάζεσαι:

– Καλημέρα!

«Καλημέρα» είπε ο μαλάκας! Φταίω εγώ μετά;