ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Aνισότητες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο K. Παπανδρέου, Φαρραί Πατρών, γράφει:

«Ο άνισος ανταγωνισμός στον κοινωνικό στίβο, που κατά φυσική συνέπεια
προκύπτει από τη διαφορετικότητα, δημιουργεί διαφορές, για τις οποίες θα ‘ταν
εύλογο να τηρείται μια αμοιβαία ισορροπία στο μέτρο του δυνατού, συντελώντας
σε αδιάσπαστη κοινωνική συνοχή. Μόνο που όταν η ισορροπία αυτή διαταραχθεί,
μοιραίως οδηγεί σε συγκρούσεις και κατ’ επέκτασιν σε χειρότερες συνέπειες
εμφύλιου σπαραγμού. Προς αποφυγήν μιας τέτοιας ολέθριας κατάληξης, επιβάλλεται
να εφαρμόζονται οι νόμοι χωρίς διάκριση, για την όσο το δυνατόν καλύτερη
εναρμόνιση των σχέσεων, την άμβλυνση των διαφορών. Τη μία από αυτές εκφράζει
οι λεγόμενος καπιταλισμός και την άλλη ο κομμουνισμός.

Ο καπιταλισμός χαρακτηρίζεται, εκτός από την άγρια εκμετάλλευση των λαϊκών
στρωμάτων, και από άθλιο αυταρχισμό. Και, στη χειρότερη περίπτωση, όταν δει
ότι από τις εργατικές τάξεις δέχεται ισχυρές πιέσεις, ιδιαίτερα τέτοιες που να
θεωρεί ότι προμηνύουν την ανατροπή του, αντί να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους
καταφεύγει άμεσα σε δικτατορική λύση.

Ο κομμουνισμός αναφέρεται στις απαράδεκτες πρακτικές του καπιταλισμού, αλλά,
ενώ εφαρμόστηκε σε κάποιες χώρες – ιδιαίτερα ανατολικές – εν τούτοις παρέμεινε
υπόσχεση για κάτι καλύτερο χωρίς να έρθει ποτέ. Στην εξουσία δεν έρχεται με
δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά με επανάσταση. Και μια επανάσταση, για να
επιβιώσει, είναι αναγκασμένη να βρίσκεται διαρκώς σε επανάσταση.

Αν από μια τέτοια τακτική περάσει στη χαλάρωση, νομοτελειακά θα αυτοκαταργηθεί
ή – το πιθανότερο – θα ανατραπεί από λαϊκή εξέγερση. Γιατί ακόμα και ένα καλό,
όταν επιβάλλεται με τη βία λειτουργεί αρνητικά στο λαϊκό αίσθημα, δηλαδή ως
κακό. Ζήτω η Δημοκρατία, αλλά γνήσια Δημοκρατία, που δεν χαρίζεται σε κανέναν
και σε τίποτα, παρά εποπτεύει άγρυπνα για τυχόν παραμέτρους που θα έβλαπταν το
συμφέρον του κοινωνικού συνόλου».

Ο ίδιος, παραλλήλως, σημειώνει:

«Οι πολιτικοί ξέρουν να παίρνουν παχυλό μισθό και να το παίζουν επιφάνεια!
Τυγχάνουν, παραδόξως, προνομιακής μεταχείρισης. Υπέρ αυτών γίνονται
εξαιρέσεις, για να τα έχουν όλα χωρίς να πληρώνουν τίποτα.

H περισσότερη δουλειά είναι ρυθμισμένη από τους θεσμοθετημένους νόμους του
Συντάγματος και από αυτούς της τρέχουσας νομοθεσίας που επινοούν διακεκριμένοι
νομοθέτες, από τους οποίους οι πολιτικοί βρίσκουν τους νόμους έτοιμους και
απλώς τους εφαρμόζουν, πολλές φορές αδέξια ή καθόλου. Μόνο που θα ‘πρεπε οι
νομοθέτες να είναι παρατηρητές σ’ αυτούς, όπως αυτοί των γηπέδων στους
διαιτητές».