PIΠEΣ Φραγμός

ΕΠΙ δεκαετίες το αίτημα της ελληνικής κοινωνίας ήταν η αύξηση των
θέσεων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Και φτάσαμε σήμερα στο παράδοξο να μένουν
10.000 θέσεις κενές, την ώρα που 35.000 υποψήφιοι θέλουν να συνεχίσουν τις
σπουδές τους.

H επιχειρηματολογία της κυβέρνησης μοιάζει λογική. Δεν είναι δυνατόν,
λέει, να μπαίνουν στο Πανεπιστήμιο και στα TEI υποψήφιοι που γράφουν κάτω από
τη βάση. Είναι ανάγκη να διαφυλαχθεί το επίπεδο των σπουδών.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα όμως μια τέτοια επιχειρηματολογία οδηγεί σε
παράλογες καταστάσεις. Γιατί βέβαια όλα αυτά τα παιδιά θα οδηγηθούν στα
ιδιωτικά κέντρα σπουδών κι όσοι έχουν την οικονομική άνεση αργότερα στο
εξωτερικό και θα επιστρέψουν πτυχιούχοι. Μόνο οι οικονομικά αδύνατοι δεν θα
συνεχίσουν. Αυτό θέλουμε;

ΟΛΑ αυτά τα χρόνια, τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί N.Δ., στόχος του
υπουργείου Παιδείας ήταν να εξασφαλίσει την πρόσβαση στα AEI και τα TEI σε
όλους όσους ενδιαφέρονταν. Γι’ αυτό και κάθε χρόνο αυξάνονταν οι θέσεις. Ήταν
μια πολιτική σωστή, που είχε στόχο τη μείωση της φοιτητικής μετανάστευσης,
αλλά και τη διασφάλιση επιστημονικής κατάρτισης ή επαγγελματικής εκπαίδευσης
για όλους.

ΟΙ εξετάσεις σιγά σιγά δεν έκριναν την εισαγωγή, αλλά τη δίκαιη
κατανομή στις Σχολές ανάλογα με τη ζήτηση. Εμφανιζόταν έτσι το φαινόμενο να
απαιτούνται υψηλές βάσεις για χαμηλής εξειδίκευσης αλλά δημοφιλείς Σχολές και
χαμηλές βάσεις για Σχολές υψηλού επιστημονικού επιπέδου, που όμως δεν
εξασφάλιζαν απασχόληση.

H πολιτική αυτή μοιάζει σήμερα να εγκαταλείπεται. Ξαφνικά, χωρίς να
έχει προηγηθεί καμία συζήτηση, μπήκε φραγμός για 10.000 υποψηφίους. Ακόμα και
αν το αρνούνται, το επόμενο βήμα, αύριο ή σε λίγα χρόνια, δεν μπορεί παρά να
είναι η κατάργηση αυτών των θέσεων και η μείωση των Σχολών. Γιατί;