Tο τέταρτο κουδούνι

Μας καλέσανε – τον Τύπο – την περασμένη Δευτέρα – να ‘ναι καλά οι άνθρωποι
– στην τζενεράλε τους. Του «Πλούτου». Του Αριστοφάνη – Κωνσταντίνου, Τριφύλλη,
Μουστάκας, Καρακατσάνης κ.λπ. Που ‘κανε χτες την πρεμιέρα του στο «Αθήναιον».

Τονισμένο στην πρόσκληση – ως βασικό δέλεαρ, να υποθέσω, για τους
δημοσιογράφους του πολιτιστικού; -: «Την πρόβα θα συνοδεύει ψήσιμο αρνιών
(σ.σ.: με bold – μαύρα – στην πρόσκληση) καθώς επίσης και Ελληνικό
Γλέντι (σ.σ.: με bold – μαύρα – στην πρόσκληση) με (σ.σ.: προσέξτε!) πολύ
φαγητό και κρασί». Εδώ, θα μου πείτε, στη συνέντευξη Τύπου του «Δελφινάριου» –
πέρσι ήταν, πρόπερσι; – υποσχόντουσαν ότι θα μας μοιράσουνε και «πλούσια
δώρα»… Με το «αριστοφανικό» τσιμπούσι θίχτηκες;

Μπας κι είμαι ψώνιο, γιατρέ μου, που ντρέπομαι μέχρι αηδίας – να ξεράσω
δηλαδή… – όταν τα διαβάζω αυτά;

Στη δεδομένη περίπτωση, επιπλέον, αναρωτιέμαι με αγωνία: Λέτε να
στήσουνε σούβλες και να ψήνουνε αρνιά και στην Επίδαυρο όπου θα κατεβάσουνε
τον «Πλούτο» τον Αύγουστο- «εκτός Φεστιβάλ» αλλά με τη βούλα του ΚΑΣ (του
Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου) του κ. Ζαχόπουλου; Να μοσκοβολήσει ο
«ιερός χώρος»; Και να δούμε και τον κύριο Χρήστο να σέρνει με τα μέλη του ΚΑΣ
τον τσάμικο κλείνοντας τα «εκτός Φεστιβάλ» – τα «Ζαχοπούλεια» που λέει και μια
γνωστή μου;

H Δήμητρα Ματσούκα (στη φωτογραφία) μετά την προπέρσινη άνοδό της στο ΚΘΒΕ
για το «Από ‘δω και πέρα» του Έικμπορν και μετά από μια χρονιά αποχής απ’ το
θέατρο, πάει τον επόμενο χειμώνα – έκπληξη! – Εθνικό. Στην Νέα Σκηνή. Ο
τολμηρός Δημήτρης Λιγνάδης την κάλεσε να κάνει Σαίξπηρ. Σ’ αυτή τη σύνθεση
Σαίξπηρ που θ’ ανεβάσει ο ίδιος, παίζοντας κιόλας, στο «Χώρα».

Στη διανομή, μεταξύ άλλων, Αλεξία Καλτσίκη, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.
Αναμένεται, ίσως, κι άλλη μια έκπληξη – ακόμα μεγαλύτερη.

Πάνε τριάντα χρόνια που νέκρωσε η ελληνική κωμωδία. Κανένας συγγραφέας,
ρε παιδιά; Κανένας συγγραφέας που να γράφει κωμωδία; Κάτι υβρίδια μόνο που,
εξέπνευσαν κι αυτά. Τόσοι καλοί κωμικοί και να μη έχουν κείμενα ελληνικά…
Άνθρωποι που ξέρουνε να γράφουνε διάλογο; Κανένας; – «Όχι, υπάρχουν», λέει,
«αλλά γράφουν για την τηλεόραση, δεν τους συμφέρει να γράφουν για το θέατρο».

Κάποια στιγμή, αυτοί, οι ίδιοι, της τηλεόρασης αποφάσισαν να γράψουν
και για το θέατρο. Δειλή αρχή αλλά μετά πήραν φόρα. Τι ‘ταν να την πάρουν
όμως… Διότι τη φόρα την πήραν στην κατηφόρα… Δεν ξέρω πώς «την είδαν» και
το ξεφτίλισαν το πράμα. Και να ‘ταν μόνο τα ξένα κόλλυβα – οι διασκευές που
τις βάφτισαν (και με τι τουπέ!) έργα πρωτότυπα, δικά τους… Ήταν οι
προχειράντζες, κι η φτηνίλα του ποδαριού, ν’ ακούς σκηνές ολόκληρες όπου
γυναίκες – γυναίκες, τελοσπάντων…- να συζητούν μεταξύ τους αν τα καταπίνουν
στον πεοθηλασμό ή όχι και πόσες πρωτεΐνες έχει το σπέρμα, που να ξερνάς – σαν
να τη συγκρατούσαν τη χυδαιότητα και να την αμόλησαν μαζεμένη.

Απ’ όλα αυτά τα χρόνια να ‘μεινε στην κωμωδία το «Με δύναμη από την
Κηφισιά» του Κεχαΐδη και της Χαβιαρά, δυο – τρία έργα ακόμα, μισά κι
αναίσθητα, – για πρωτότυπα μιλάω, όχι για διασκευές με φερετζέ… – και μηδέν
εις το υπόλοιπο πηλίκον.

Πάνε δεκαπέντε χρόνια που αργοπεθαίνει κι η επιθεώρηση. Εκεί κι αν το
ξεφτίλισαν. Κείμενα υπό το μηδέν, «μπινελίκια», αστεία του κομπιούτερ σε
δοσολογία που προκαλεί παρενέργειες, χιλιομασημένα, πού και πού κανένα νούμερο
– άντε και κανένας Τσόκαλης, κανένας Βερύκιος, η παρέα Χατζηκουτσέλη τρία
καλοκαίρια πριν… -, συχνότητα που όλο κι αραιώνει. Κι ο Λαζόπουλος. H
τελευταία μεγάλη ελπίδα. Που περί πολλά τυρβάζει. Πού διοχέτευσε το χιούμορ
του το βιτριολικό στην τηλεόραση. Που όταν αποφασίζει να ξαναγυρίσει στη σκηνή
όλο τα παλιά του νούμερα αναμοχλεύει και ξαναζυμώνει. Κι από κωμικούς στην
επιθεώρηση πέντ’ έξι να ‘χουν απομείνει…

Και ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι διαβάζω ότι ο Σταμάτης Φασουλής
αποφασίζει να κατεβεί μετά από χρόνια πολλά στο στίβο της επιθεώρησης το
χειμώνα – στο «Χορν». Με νέες δυνάμεις. Ο Ρήγας κι ο Αποστόλου που ‘χε
δημοσιευτεί ότι θα γράψουν μαζί του δε θα ‘ναι τελικά. Ακούω όμως γι’ άλλα που
«μαγειρεύονται», πολύ πιο ερεθιστικά, και που μακάρι να «καθίσουν».

Και ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι διαβάζω επίσης ότι η Άννα Παναγιωτοπούλου
(φωτογραφία) ξαναγυρίζει – στο «Ήβη» – με «Θεία από το Σικάγο». Που
διασκευάζει για το θέατρο το σενάριό της – του Αλέκου Σακελλάριου. Το οποίο
μπορεί και παλαιότατο να ‘ναι και φθαρμένο αλλά εμένα μ’ αρέσει που το
δουλεύει η Παναγιωτοπούλου και που θα το σκηνοθετήσει ο Πέτρος Φιλιππίδης κι
έχω και καλά… προαισθήματα.

Τα παιδιά του «Ελεύθερου Θεάτρου» και της «Ελεύθερης Σκηνής» δεν είναι
πια παιδιά. Το χιούμορ τους όμως – τα κείμενα του Φασουλή στα «NEA» θα τα
διαβάζετε, εγώ, κάθε φορά που δεν τον πιάνει το «σοβαρό» του, σπαρταράω απ’ τα
γέλια… – φαίνεται να το διατηρούν αλώβητο.

Μια φορά κι έναν καιρό τα «παιδιά» αυτά έδωσαν το φιλί της ζωής στην
επιθεώρηση που εξέπνεε. Αν είναι να το ξαναδώσουν στην επιθεώρηση που
βρίσκεται, αυτή τη φορά, σε κώμα – στην εντατική… -, αν είναι να συμμαζέψουν
την κωμωδία απ’ την Συγγρού και την πλατεία Κουμουνδούρου όπου κυκλοφορεί πια,
ε, χαλάλι τους.

Δεν καταστρώνουν μόνο – με μεγάλη επιδεξιότητα και ιδιαίτερη
διορατικότητα – τα σχέδια του «Θεάτρου του Νότου» ο Γιάννης Χουβαρδάς κι ο
Θωμάς Μοσχόπουλος που το συνδιευθύνουν. Έχουν και παράλληλες σκηνοθετικές
δραστηριότητες, εδώ και χρόνια, και εκτός «Αμόρε». Και εκτός συνόρων μάλιστα.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών μόλις ανέβασε στο
«Πόρτα» το ευφυέστατο «H κοιμωμένη ξύπνησε» που ‘γραψε μαζί με την Ξένια
Καλογεροπούλου και παράλληλα ετοιμάζει την όπερα του Χέντελ «Ταμερλάνος» για
το κλείσιμό του – 30 και 31 Ιουλίου – στο «Πειραιώς 260». Αλλά θα κάνει και
στην Ιταλία, ως συμπαραγωγή της Όπερας του Κόμο με άλλες ιταλικές Όπερες – η
πρεμιέρα στην Παβία -, τον «Φάουστ του Γκουνό. Ενώ για τον Απρίλιο του 2007
έχει προγραμματιστεί σε σκηνοθεσία του η «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ στο Μέγαρο
Μουσικής Αθηνών, για τον Κύκλο «Ηλέκτρα».

Όσο για τον Γιάννη Χουβαρδά (φωτογραφία), συσφίγγοντας τις ήδη στενές
σχέσεις του με τις σκανδιναβικές χώρες, επιστρέφει στην Σουηδία, στην Όπερα
του Γκέτεμποργκ – η πέμπτη του σκηνοθεσία εκεί -, τον Απρίλιο, για τον – πολύ
δύσκολο – «Πάρσιφαλ» του Βάγκνερ αυτή τη φορά. Τον Σεπτέμβριο θα συνεργαστεί
για πρώτη φορά με την Όπερα της Κοπεγχάγης ανεβάζοντας «Τα παραμύθια του
Χόφμαν» του Όφενμπαχ. Στο «καρνέ» του από τώρα, για τον Αύγουστο του 2008, και
«Ρόσμερσχολμ» του Ίψεν για το Εθνικό Θέατρο του Όσλο όπου έχει ήδη κάνει
«Βάκχες».