EΛΛH ΠAΠAΓEΩPΓAKΟΠΟYΛΟY «Έχει και το κιτς κίνδυνο»

«Μια γοργόνα επί σκηνής, και όχι στο νερό, είναι λίγο κιτς. Δεν το αποφεύγεις αλλά πρέπει να το υποστηρίξεις. Αλλά η Γιουροβίζιον έχει πάντα κάτι από Λας Βέγκας», λέει η Έλλη Παπαγεωργακοπούλου αποτιμώντας τη διοργάνωση που πολλοί ανήγαγαν σε «εθνική υπόθεση» – και απέναντι στους οποίους τοποθετείται

«Εκδηλώσεις, όπως η Γιουροβίζιον, πρέπει να τις βλέπει κανείς από τη
χαριτωμένη τους πλευρά. Δεν πρέπει να φοβηθεί το χιούμορ και τα σχόλια. Πρέπει
να κάνει την τρέλα του. Κι αν δούμε ποιοι νίκησαν, αντιλαμβανόμαστε ότι ο
κόσμος είναι αλλού. Θέλει τρέλα. Τι είναι η Γιουροβίζιον; Ένα πανηγυράκι
τραγουδιού, απολύτως αναλώσιμο, για να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας».

H Έλλη Παπαγεωργακοπούλου, με δεκαετή προϋπηρεσία στην ενδυματολογία και
σκηνογραφία του θεάτρου (πρώτη της σκηνογραφική δουλειά ήταν η «Βενετσιάνα» σε
σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, το 1996), δεν φοβήθηκε το εγχείρημα, λόγω όγκου.
Άλλωστε έχει στο ενεργητικό της την Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων.

Αντιμετώπισε τον σχεδιασμό των κοστουμιών για τα καλλιτεχνικά δρώμενα της
Γιουροβίζιον ως ακόμη μια δουλειά, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα, από αυτή του
θεάτρου. «Κάθε φορά που αναλαμβάνω ένα έργο, πάω με τη σκέψη “να κάνω ακόμη
μια δουλειά”. Διαφορετικά με πιάνει άγχος».

Ακούστηκαν σχόλια ότι όσα είδαμε ήταν κιτς.

Αυτά ειπώθηκαν από εκπομπές της μεσημεριανής ζώνης. Επομένως δεν μιλούμε για
σοβαρές εκπομπές. Ωστόσο τέτοιου είδους εκδηλώσεις θέλουν το κιτς τους κι αυτό
έχει έναν κίνδυνο. Από την άλλη όμως είναι ζητούμενο. Όταν καλείσαι να
δημιουργήσεις το Δωδεκάθεο, δεν το παρουσιάζεις σαν να είναι η Αφή της Φλόγας.
Γίνεται επικίνδυνο αν το πάρεις στα σοβαρά.

Στο θέατρο κάθε κοστούμι «δουλεύεται» ως ρόλος. Στη Γιουροβίζιον ίσχυσε
κάτι ανάλογο;

Ορισμένα ήταν μονάδες, όπως για παράδειγμα στο Δωδεκάθεο. Άλλα ήταν ομάδες,
όπως οι Όρνιθες, ή η σπείρα. Τα κοστούμια αυτά τα αντιμετώπισα ως μονάδες σε
επανάληψη. H προσέγγιση δεν διαφέρει από εκείνη του Χορού στην αρχαία
τραγωδία. Χωρίς όμως τη βαρύτητα που αποπνέει το αρχαίο κείμενο. Άλλωστε, για
τη Γιουροβίζιον πρόκειται. Το ζωντανό πρόγραμμα του Fame Story π.χ. είναι πιο
μεγάλη παραγωγή. H Γιουροβζίον είναι ένα μεγαλύτερης διάρκειας Fame Story.

Από τις θεατρικές – μικρής κλίμακας – δουλειές στις μεγάλες διοργανώσεις το
άλμα δεν είναι μεγάλο;

Τεράστιο. Αλλά στους Αγώνες της Αθήνας είχα την τύχη να δουλέψω με τον
σκηνοθέτη Θωμά Μοσχόπουλο, με τον οποίο έχουμε συχνή συνεργασία. Αυτό με
βοήθησε πολύ. Από την άλλη ανέλαβα τα ενδυματολογικά στα μουσικοχορευτικά
δρώμενα της Γιουροβίζιον, χωρίς δεύτερη σκέψη. Έκανα απλώς μια ακόμη δουλειά.

Δεν είχε όμως καλλιτεχνικό ρίσκο;

Όλα έχουν ρίσκο. Αν όμως στο εξής αναλαμβάνω δουλειές σε μεγάλες πίστες, τότε
θα «καώ». Αλλά επειδή δεν έχω στο μυαλό μου κάτι τέτοιο, δεν φοβάμαι.
Μαζεύτηκα και προσπαθώ να βρω τις ισορροπίες μου. Ουδέποτε πέρασε από το μυαλό
μου να αναλάβω μεγάλες διοργανώσεις. Στον τομέα μου είναι πολύ εύκολο να
«καείς», κυρίως όταν κάνεις το ίδιο πράγμα. M’ αρέσει όμως να κάνω την τρέλα
μου.

Καλύπτει αυτό κάποιου είδους ανάγκη;

Δεν είναι ανάγκη. Το κριτήριό μου είναι το εξής: αν μ’ αρέσει κάτι στις πρόβες
και μπορώ να το δω κατ’ επανάληψη, τότε μπορώ και να το κάνω. Διαφορετικά, αν
νιώσω ότι με κουράζει, δεν το αναλαμβάνω. Για την εμπλοκή μου στη Γιουροβίζιον
έπαιξαν ρόλο οι άνθρωποι αλλά και το ότι τα δύο αυτά δρώμενα είχαν το στοιχείο
της ελαφρότητος. Είχαν δόση χιούμορ. Πάντα το χιούμορ διευκολύνει τα πράγματα.

«Αυτοαναιρούμαι τουλάχιστον 15 φορές»

Μόλις μια ανάσα μεσολάβησε από τη λήξη της Γιουροβίζιον και αμέσως ανέλαβε
σκηνικά-κοστούμια στο έργο «H ωραία κοιμωμένη ξύπνησε» στο θέατρο «Πόρτα» σε
κείμενα Ξένιας Καλογεροπούλου – Θωμά Μοσχόπουλου (σκηνοθετεί κιόλας) που
ανέβηκε στις 16 του μήνα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Πώς είναι να
επιστρέφει κανείς στο θέατρο ύστερα από μια παραγωγή μεγαλύτερων διαστάσεων;

«Σαν το τζετ λαγκ έπειτα από υπερπόντιο ταξίδι. Έχω ακόμη μια ζαλάδα. Οι
ρυθμοί ήταν εξοντωτικοί. Θέλω μέρες για να συνέλθω. Διότι δεν ήταν η ένταση
μόνον. Πώς να δουλέψεις όταν στις πρόβες έχεις γύρω σου, χωρίς υπερβολή, 2.000
άτομα. Μου άφησε όμως ωραία γεύση».

Οι καλλιτέχνες, λένε, δεν περιμένουν την κριτική. Κάνουν την αυτοκριτική
τους. Εσείς πώς κρίνετε αυτή τη δουλειά;

Κάνω συνέχεια αυτοκριτική. Αυτοαναιρούμαι καμιά 15αριά φορές μέχρι να κάνω
κάτι. Σκέφτηκα πως κάποια πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά, αλλά
επανήλθα. Έχω περισσότερο την ανασφάλεια της στιγμής. H πραγματική αυτοκριτική
έρχεται έπειτα από καιρό. Όταν έχεις πάρει απόσταση από το γεγονός.