«Kακοποιούν τον κλασικό χορό»

Πέρασε από τα χέρια των μεγαλύτερων χορογράφων η Σιλβί Γκιλέμ, φλερτάρισε έντονα με τον σύγχρονο χορό ενώ το 1988 παραιτήθηκε από το παρισινό μπαλέτο και εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο ως «γκεστ» του Βασιλικού Μπαλέτου και για να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο συνεργαζόμενη με διάφορα μεγάλα συγκροτήματα, διαρκώς διευρύνοντας το ρεπερτόριό της με σύγχρονα έργα, αρκετά από τα οποία τα δημιούργησαν οι χορογράφοι ειδικά για την ίδια

Προσωπικότητα! Πρώτης γραμμής. Κάτι που σπάνια συναντάς στον χώρο του χορού. H
Σιλβί Γκιλέμ. Από τις κορυφαίες σύγχρονες χορεύτριες της εποχής μας.
Επανέρχεται στην Αθήνα, όπου την έχουμε χειροκροτήσει αρκετές φορές – και στο
Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής – με ένα διαφορετικό και πάλι πρόσωπο. Σε μια
βραδιά με τέσσερα κομμάτια που υπογράφει ένας πολύ σημαντικός χορογράφος με
πολύ σύγχρονη «γλώσσα», αν και επίσης «κλασικού παρελθόντος», ο γεννημένος
στον Καναδά Ράσελ Μάλιφαντ με τον οποίο συνεργάζονται από το 2003. H Σιλβί
Γκιλέμ θα χορέψει τα σόλο του «Σόλο» και «Δύο» και το πα ντε ντε «Push» – «μια
χορογραφία με μεγάλες αντιθέσεις – απλότητα και δύναμη, ηρεμία και ένταση» –
μαζί με τον ίδιο τον Μάλιφαντ ο οποίος θα χορέψει και το σόλο του «Shift».

Κοκκινομάλλα, μακριά μαλλιά με αφέλειες, γκριζογάλαζα μάτια, πάρα πολύ λεπτή,
με ένα απλό μπλουζάκι και ένα πολύ κοντό μίνι, αμέσως δίνει το στίγμα της: μια
έξυπνη γυναίκα. Και το έχει αποδείξει με τις κινήσεις που έχει κάνει στην
καριέρα της.

Της αρέσει να δείχνει διαφορετικά πρόσωπα. Από την αρχή. Όταν έγινε μέλος του
Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού στα δεκάξι της για να αναδειχθεί στα
δεκαεννιά της σε πρίμα μπαλαρίνα και να αναγορευτεί εν μια νυκτί «ετουάλ» από
τον Νουρέγιεφ που είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπαλέτου και
την εκτίμησε όπως της άξιζε.

«Μου αρέσει πολύ ο κλασικός χορός. Μπορεί, ναι, να έχει γεράσει. Αλλά είναι
μια αξία πάντα παρούσα. Δεν παρουσιάζεται, όμως, πάντα καλά. Δεν τον
καταλαβαίνουν καλά όχι μόνο αυτοί που τον κάνουν αλλά και αυτοί που τον
βλέπουν και αυτοί που τον “μεταδίδουν”. Έτσι τα αποτελέσματα συχνά είναι
κοινότοπα, βαρετά, ξεπερασμένα», λέει στα «NEA» η Σιλβί Γκιλέμ την οποία
παρουσίασαν χτες η κ. Ντόλλη Γουλανδρή εκ μέρους του Μουσείου Κυκλαδικής
Τέχνης που γιορτάζει φέτος τα είκοσι χρόνια του και που σε συνεργασία μαζί του
πραγματοποιείται η αποψινή πρώτη παράσταση των δύο καλλιτεχνών και ο πρόεδρος
του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος.

«Μου αρέσει πολύ να εξερευνώ τα στυλ. Προσωπικά, όντως φλέρταρα από πολύ παλιά
με τον σύγχρονο χορό. Από εσωτερική ανάγκη, από ένστικτο, ελπίζω και από
εξυπνάδα. Λατρεύω να αλλάζω στυλ. Γιατί το ένα μού προσφέρει κάτι για το άλλο
– με εμπλουτίζει. “Ταξιδεύω” από το ένα στο άλλο. Αυτό είναι εξέλιξη, είναι
συνέχεια, δεν είναι “στροφή”. Βεβαίως να αλλάζω στυλ είναι πολύ ενδιαφέρον
αλλά και δύσκολο – οδυνηρό θα έλεγα. Θέλησα και θέλω, πάντως, να συνεργάζομαι
με ανθρώπους που εκτιμώ – και δεν είναι πολλοί – όπως ο Ράσελ».

Και ο κλασικός χορός από τον οποίο ξεκινήσατε; Έχει άλλα περιθώρια
εξέλιξης;

«Κι εγώ διερωτώμαι. Θα μπορούσε, απλώς, κανείς να εξαλείψει τα περιττά των
εκατόν πενήντα χρόνων που έχουν μεσολαβήσει και να κρατήσει την ουσία. Με όλη
αυτή τη διαδρομή που έχω κάνει μπορώ να δω τα πράγματα από απόσταση».

«Γη» και «ουρανός»

«H δική μου ρευστότητα στην κίνηση είναι εντελώς διαφορετική από της Σιλβί»,
λέει ο Ράσελ Μάλιφαντ. «Αλλά κατανοώ πολύ καλά τις κινήσεις της όπως και
εκείνη τις δικές μου. Και τι θέλω από εκείνη. Γι’ αυτό είχαμε από την αρχή μια
κοινή γλώσσα. Εργάστηκα για το “Push” ξεκινώντας από τη σκέψη ότι η Σιλβί κι
εγώ έχουμε διαφορετικά σώματα. Και ότι εμένα με “τραβάει” πιο πολύ η γη ενώ
εκείνη την “τραβάει” περισσότερο ο ουρανός. Έπρεπε να τα συνδυάσω αυτά σε μια
ρέουσα κίνηση».

INFO

Απόψε και αύριο στο Ηρώδειο. ΠΡΟΣΟΧΗ: Στις 22.00. Πληροφορίες: τηλ. 210-3272.000.