Οι αλλαγές στο Πανεπιστήμιο

Φοιτητές και πανεπιστημιακοί γράφουν για τις αλλαγές στα Πανεπιστήμια που
ετοιμάζει η κυβέρνηση.

H κ. Χριστίνα Φιλίππου, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Πληροφορικής
και Τηλεπικοινωνιών), σημειώνει:

«Οι γονείς μου ζούνε στο ενοίκιο και τα μηνιαία έσοδά τους δεν τους επιτρέπουν
να πληρώνουν για τα βιβλία μου. Μακάρι να ήταν πιο πολλά, ώστε να αγοράσω και
δεύτερο και τρίτο βιβλίο σε κάθε μάθημα, να δουλεύω λιγότερο για να διαβάζω
περισσότερο και να έχω χρόνο για να μελετήσω Ντοστογιέφσκι, Έκο και Κάφκα.
Όμως, δεν είμαι μόνη, εκατοντάδες χιλιάδες στη χώρα μου έχουν εισοδήματα που
τους εμποδίζουν να αγοράζουν τη γνώση. Αυτοί δεν θα σπουδάζουν, θα μένουν
χωρίς στέγη και δουλειά και κυρίως χωρίς το βιβλίο».

H κ. Ευτυχία Βαρδούλη, φοιτήτρια ΟΠΑ Αθήνας, γράφει:

«Δεν καταλαβαίνω γιατί όταν λέω την άποψή μου πρέπει να με φιμώνουν με
δακρυγόνα, να με χτυπάνε με κλομπ, να με αποκαλούν αλήτισσα, να με κατηγορούν
για ζημιές που οι ίδιοι προκαλούν, να με παραπληροφορούν με διαστρεβλωμένα
μονταρισμένες εικόνες, να με “βιάζουν” ως σκεπτόμενο πολίτη».

Ο κ. Στέφανος Ανδρουλιδάκης, φοιτητής στην Αθήνα, παρατηρεί:

«Πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό πως όλες οι αλλαγές που έχουν γίνει τα
τελευταία χρόνια στο σύστημα εισαγωγής, με τελευταία αυτή της μείωσης των
μαθημάτων από 9 σε 6 είναι επιφανειακές και ανούσιες. Όσο το κράτος κάνει
μεγάλα λάθη για να μαθαίνει από αυτά με αργό ρυθμό και εμείς να γινόμαστε
ανέλπιστοι θεατές της “αυτογνωσίας” του, η Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση μένει
στάσιμη, “ασφαλής” μέσα στις ατέλειές της και επαναπαυόμενη υπό τον
προστατευτικό μανδύα του Δημοσίου και της κάλυψης των φροντιστηρίων που
γίνεται πολλές φορές ολοκληρωτική».

Ο κ. Χρήστος Βασιλάκης σημειώνει:

«Τα Πανεπιστήμια με την έως τώρα εφαρμογή του ασύλου εξελίχθηκαν σε εποχικούς
καταυλισμούς Αθιγγάνων, σε χώρους συγκέντρωσης ναρκομανών και εκδήλωσης
ενστίκτων από αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς, σε μέρη σίτισης πλήθους ακίνδυνων
πεινασμένων συνανθρώπων μας που κατακλύζουν τις φοιτητικές λέσχες και σε
κακόγουστα αφισοκολλημένα ιδρύματα, με κομματικό κυρίως περιεχόμενο».

Ο κ. Παύλος Μιχαηλίδης, φοιτητής ΕΜΠ, παρατηρεί:

«Όσον αφορά την ουσία των περίφημων αλλαγών, όλα αυτά που λέγονται για
αιώνιους φοιτητές και για κατάργηση του ασύλου είναι μια καθωσπρέπει βιτρίνα.
Αδιαμφισβήτητα το Πανεπιστήμιο έχει προβλήματα και χρειάζονται αλλαγές, ωστόσο
αυτή την ανάγκη ας μην την εκμεταλλεύονται για να μας πουλήσουν φύκια για
μεταξωτές κορδέλες».

H κ. Αλεξάνδρα Κουλούρη, φοιτήτρια του Πολυτεχνείου Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, παρατηρεί:

«Αυτή τη στιγμή το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης, όπως και όλο το Αριστοτέλειο
Πανεπιστήμιο, τελεί υπό κατάληψη. Μία κατάληψη που δεν έχουμε ξαναγνωρίσει,
τουλάχιστον εγώ, που ολοκληρώνω το 4ο έτος των σπουδών μου. Με μαζικές γενικές
συνελεύσεις – αριθμούν 1.000 φοιτητές σε πολλά Τμήματα όπως στους
Ηλεκτρολόγους – Μηχανολόγους – οι φοιτητές μπαίνουν δυναμικά σε έναν αγώνα που
έχει να αντιμετωπίσει τη δυσανασχέτηση του κόσμου και της κυβέρνησης. Το
Πολυτεχνείο σφύζει από ζωή, από πολιτικές κουβέντες, συζητήσεις, εξορμήσεις
ενημέρωσης, αντιμαθήματα από εθελοντές καθηγητές – φοιτητές, ντοκιμαντέρ και
ταινίες, μουσικές βραδιές, ποιητικές απαγγελίες και κάθε είδους δημιουργικές
και ψυχαγωγικές δραστηριότητες».