Tο τέταρτο κουδούνι

Μωρέ, καλά το ‘γραφα! Βεβαίως κι είναι «κίνκι»! Έως και «καλτ» θα ‘λεγα. Το
Δελτίο Ενημέρωσης της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, Συνθετών και
Μεταφραστών. H οποία θεωρείται και πνευματικό σωματείο.

Εκτός της «δημοσιογραφίας» σεξουαλικών υπονοουμένων στην οποία
επιδίδεται, στο τελευταίο τεύχος «την πέφτει» και στο «Διαβάζω». Το περιοδικό.
Που ολόκληρο αφιέρωμα – ακόμα ένα – στο νεοελληνικό θεατρικό έργο έκανε – για
το οποίο το Δ.Σ. της Εταιρείας υποτίθεται ότι κόπτεται! Γιατί του «την
πέφτει»; Διότι, λέει – για τις κυρίες που γράφουν -, «Ακούσατε ποτέ το όνομά
τους στις θεατρικές πιάτσες;». Και διότι, προφανώς, αυτά που γράφουν δεν είναι
του γούστου του Δ.Σ. της Εταιρείας… Θου, Κύριε!

Επαναλαμβάνω: Τα μέλη της Εταιρείας δε ντρέπονται;

Είναι τολμηροί αυτοί οι νέοι του θεάτρου μας. Και μπράβο τους!

«Τα φτερά του έρωτα», το σενάριο του Πέτερ Χάντκε για τη γοητευτική,
υπέροχη γερμανική ταινία – σταθμό (1987, Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των
Καννών της ίδιας χρονιάς) του Βιμ Βέντερς με τον Μπρούνο Γκαντς μόρφωσαν σε
θεατρικό δρώμενο και θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά παγκοσμίως τα παιδιά της
ομάδας «Altera Terra» που ακούστηκαν πολύ θετικά πέρσι με το «Είσαι ένα
κτήνος, Βίσκοβιτς» με το οποίο πρωτοεμφανίστηκαν στο «Altera Pars».

Ο Άγγελος της ταινίας θα περιπλανηθεί, 8 με 20 Σεπτεμβρίου, στους
δρόμους όχι πια του Βερολίνου αλλά της Αθήνας. Κι οι θεατές θα μεταφέρονται με
λεωφορείο για ένα ονειρικό ταξίδι στους δρόμους της παρακολουθώντας την
εξέλιξη του έργου μέσα στο λεωφορείο αλλά και εκτός, με δρώμενα στημένα σε
διάσπαρτα σημεία της πόλης.

H ιδέα κι η σκηνοθεσία είναι του Γρηγόρη Χατζάκη που συνυπογράφει και
τη μετάφραση και τη διασκευή με την Δανάη Χατζάκη η οποία θα ‘χει και τη
σκηνογραφική και ενδυματολογική επιμέλεια. Τη μουσική γράφουν οι Μίκρο, η
επιμέλεια των φωτισμών θα ‘ναι του Σάκη Μπιρμπίλη, η κινησιολογική της Έλενας
Γεροδήμου και της βίντεο αρτ του Βασίλη Βλασταρά.

Στους ρόλους, Νίκος Παπαϊωάννου, Νατάσα Ζάγκα, Στέλιος Χριστοδουλίδης,
τριάντα ακόμα ηθοποιοί κι οι ακροβάτες και ζογκλέρ της ομάδας θεάτρου «Τσίρκο
Lazy Dayz». Συμμετέχει ο πολύ παλαιότερης γενεάς Γιάννης Ροζάκης (στη
φωτογραφία) που τείνει να εξελιχθεί σε… μούσα της πρωτοπορίας – ανάρπαστος
από νέους και πρωτάρηδες σκηνοθέτες!

Τα…πατάκια που προσεκτικά ρίχνει η – σχολαστικής νοικοκυροσύνης –
Ιφιγένεια – Διώνη Κουρτάκη μπροστά στα πόδια του έτοιμου να εισέλθει στο «ναό
της Αρτέμιδος» Θόαντος – Βασίλη Παπαβασιλείου (φωτογραφία) με την αισχυντηλά
κρυμμένη πίσω απ’ την πλάτη του ανθοδέσμη πρότασης γάμου, για να πατήσει πάνω
τους μπας και λασπώσει το φρεσκοσφουγγαρισμένο μωσαϊκό στην «Ιφιγένεια εν
Ταύροις» του Γκέτε που ο Βασίλης Παπαβασιλείου ανέβασε στο Ηρώδειο, «έγραψαν»
– πάει και τελείωσε! – φέτος το καλοκαίρι.

Στο μεταξύ, πάντως, μαθαίνω, ότι ο Καστανιώτης θα εκδώσει το φθινόπωρο
στη Σειρά του «Σκέψη, Χρόνος και Δημιουργοί» που διευθύνει ο χαλκέντερος
Θανάσης Θ. Νιάρχος, συγκεντρωμένα σ’ έναν τόμο, δοκίμια του σκηνοθέτη –
ηθοποιού δημοσιευμένα σε διάφορα έντυπα, με τον τίτλο «Το δύσκολο ανάμεσα».
Ελπίζω να μην υπονοεί ότι το δύσκολο είναι ανάμεσα στα πατάκια…

Έτσι θα μας τα λέτε όλα, μα όλα, ωραία μου κυρία, στο νυχτερινό σας
δελτίο ειδήσεων; Όπου… ντου και μπου και γκου, dου και bου και gου; Από
έdονες, και καλούdαι, και συdονιστικό, και κοdός μέχρι αdίδραση, και συgάλυψη,
και καbάνες, και συgραφέας, και Πάgαλος; Για να μην πιάσουμε εκείνα τα έρμα τα
αριθμητικά… Τι πέdε, και τι έdεκα, και τι τριάdα, και τι σαράdα, τι πενήdα,
τι εξήdα… – και ούτω καθεξής.

Φαίνεται είδε κι απόειδε – πού, τώρα, να κάθεται να ψάχνει ποιο
προφέρεται dου και bου και gου και ποιο νdου και μbου και νgου και πιο ν-του
και μ-που και ν-γου… – και σου λέει «όχι θα κάτσω να σκάσω, όλα dου και bου
και gου θα τα λέω, να τελειώνουμε, κι όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, κι
όποιον πάρει ο Χάρος, και σιγά τ’ αυγά»…

«H μόνη είναι;» θα μου πείτε. Και πολύ σωστά! Μωρέ ο κανόνας τής εν
ψυχρώ κακοποίησης έως εξαφάνισης της ελληνικής γλώσσας μέσω ΜουΜουΕ είναι. Εδώ
άκουσα τον άλλο, το ρεπόρτερ, να λέει ότι ο κακοποιός «κρατούσε Μπιστόλι»…
Αλλά πώς να ‘χουμε κι «ένα όμορφο βράδυ» που μας εύχεστε στο τέλος του δελτίου
σας, κυρία μου;

Καλά, εσύ πέθανες – ευτυχώς… – νωρίς, Δημήτρη Χορν, που τόση
ευαισθησία είχες για τα θέματα της γλώσσας, και τη γλίτωσες… Διότι, έτσι κι
είχες επιζήσει, δυο τρία δελτία «ειδήσεων» ν’ άκουγες μόνο και θα σ’ είχαν
«στείλει»…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ένα θεατρικό «κολάζ» το οποίο προέκυψε από μια σειρά συνεντεύξεων που πήρε
ο συγγραφέας – σκηνοθέτης και ιδρυτής του Ελληνογερμανικού Θεάτρου της
Κολωνίας – από οικονομικούς μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενεάς στην
Γερμανία – Έλληνες, Ιταλούς, Τούρκους – σε συνεργασία με φοιτητές του Τμήματος
Εθνολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας, είναι «Ο χορός των
εμιγκρέδων» του Κώστα Παπακωστόπουλου (φωτογραφία). Έργο που το ανέβασε
πρόσφατα με το σχήμα του – δυο έλληνες ηθοποιοί, δύο γερμανοί, ένας τούρκος,
ένας ιταλός, μια κορεάτισσα -, σ’ ένα σκηνικό με αυθεντικές βαλίτσες του ’60,
στην Κολωνία, και θα το παρουσιάσει στις 27 Οκτωβρίου και στο Άαχεν – καθότι
συμπαραγωγή με το Κρατικό Θέατρο του Άαχεν.

Με δεκάξι χρόνια συνεχούς παρουσίας, το ΕΘΚ, που ‘χε μέχρι σήμερα
ανεβάσει, προβάλλοντας την Ελλάδα, αρχαίους έλληνες κλασικούς, νεοέλληνες
συγγραφείς και ευρωπαίους που ‘χουν εμπνευστεί από αρχαιοελληνικούς μύθους,
παρουσιάζει αυτή τη «διαφορετική» παραγωγή με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα
χρόνων απ’ την έλευση των πρώτων οικονομικών μεταναστών στην Γερμανία κι ενώ
οι συζητήσεις κι οι διαφωνίες για τον τρόπο ένταξης των ξένων στη χώρα τόσο
μέσα στον πολιτικό κόσμο όσο και στη γερμανική κοινωνία βρίσκονται σε έξαρση.

H Νόνικα Γαληνέα με την Όλια Λυμπεροπούλου

Καθυστερημένα μού το αλίευσαν από – ονόματι «Glam Week» – στήλη «κοινωνικού
ρεπορτάζ» εβδομαδιαίου περιοδικού, αλλά «τ’ αξίζει τα λεφτά του». «Επίσημη
πρεμιέρα» στο θέατρο «Άλμα» του έργου του Μπέργκμαν «Φθινοπωρινή σονάτα» στο
οποίο πρωταγωνιστούσαν η Μάγια Λυμπεροπούλου κι η Όλια Λαζαρίδου ως μάνα και
κόρη και τόσο «δεμένο» το παίξιμό τους που ο/η ρεπόρτερ – του κοινωνικού
ρεπορτάζ – τις έδεσε, σε «ρεπορτάζ» και λεζάντα, εις… σάρκαν μίαν: Όλια
Λυμπεροπούλου. Φωτογραφημένη με τη Νόνικα Γαληνέα