ANAΛΩΣIMA Tο τέλος της Iστορίας

Κανονικά πρέπει να καθήσει να μάθει απέξω κι ανακατωτά την Ιστορία των
Νεωτέρων Χρόνων, βερσιόν νεοελληνική για τα Γυμνάσια, με ιδιαίτερη προσοχή
στις χρονολογίες και τα ονόματα. Αντ’ αυτού όμως προτιμά να μαθαίνει απέξω κι
ανακατωτά, χωρίς κανείς να του το ζητά, όλους τους ομίλους των ομάδων που
παίρνουν μέρος στο Μουντιάλ. Αν κάνεις πως τον ρωτάς για καμιά πολιορκία ή
άλωση πόλεων, αν ζητήσεις το όνομα κανενός οπλαρχηγού, από δω θα το φέρει, από
κει θα το πάει, θα καταλήξει στις μεταγραφές των παικτών, πόσα πήρε ο καθένας,
πόσους Πορτογάλους έχει η Βραζιλία, πόσους Μεξικάνους έχει η Μπαρτσελόνα, και
ποια χρονιά μετακινήθηκαν προς τα πού… Σέρνεται μέρες και νύχτες πάνω από τα
καημένα τα βιβλία του Οργανισμού, το μάτι γλαρώνει, το κεφάλι γέρνει, αλλά
όταν φτάσει η ώρα των αγώνων στην τηλεόραση ζωντανεύει, να το πετιέται
αποξαρχής κι αγριεύει και θεριεύει, και πιάνει θέση στον καναπέ μέχρι να
σφυρίξει η λήξη. (Αν σφυρίζει, δεν ξέρω, αποκοιμιέμαι νωρίτερα.) Τα αίτια και
τις αφορμές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου τα μπερδεύει με τα αίτια και τις
αφορμές του Πελοποννησιακού, αλλά τα αίτια και τις αφορμές της αποχώρησης του
Πελέ από τα γήπεδα το 1964 σού τις αναλύει σε βάθος. Έχει δίκιο το παιδί, οι
συμβολικοί πόλεμοι στα γρασίδια των γηπέδων έπρεπε να έχουν από καιρό
υποκαταστήσει τους αληθινούς, έτσι μας υπόσχονταν όταν τέλειωσε ο Ψυχρός
Πόλεμος, μέχρι που ξανάρχισαν οι θερμοί και μείναμε με τη χαρά. H Ιστορία δεν
λέει να τελειώσει, κι αφού αρχίζει το ματς, καλύτερα να την αφήσει
αλειτούργητη και να στραφεί στη Γεωγραφία. Υποστηρίζει το Τρινιντάντ και
Τομπάγκο, χώρα που δεν ξέρω, η άσχετη, ούτε καν πως υπάρχει.