ANAΛΩΣIMA Δικαίωμα διάσωσης

Ορίστε, λοιπόν, το δικαίωμα διάσωσης: 22 ναυαγοί στα ελληνικά χωρικά ύδατα.
Ναυαγοί σαν τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στον «Τιτανικό»: οικονομικοί μετανάστες,
ίσως και με πολιτική χροιά, με πολλή χροιά ταλαιπωρίας πάντως. Τα ελληνικά
ελικόπτερα χρησιμεύουν, επιτέλους, σε κάτι απολύτως αγαθό: ψάχνουν να τους
περισυλλέξουν. Ευκαιρία να δοθεί νόημα στη διάσωση, και να δούμε μέχρι πού
φτάνει. Όταν τους βρίσκεις, τι τους κάνεις τους μετανάστες; Τους περιθάλπεις.
Τους πας στο νοσοκομείο, τους ζωντανεύεις, όσους μπορούν να ζωντανέψουν.
Γίνονται καλά, όσοι είναι να γίνουν. Κι ύστερα; Συνήθως, μερικές μέρες αφότου
όλα έχουν ξεχαστεί, και ξεχνιούνται ταχύτατα, οι υποψήφιοι μετανάστες, με το
πρόθεμα «λαθρο-» πάντα μπροστά, απονεμηθέν από τους συναδέλφους δημοσιογράφους
με συνοπτικές διαδικασίες, ένα πρόθεμα που παραπέμπει σε λαθροβιούντες, άρα
που δεν δικαιούνται να διαβιούν στα μέρη μας, απελαύνονται στη χώρα την οποία
εγκατέλειψαν πληρώνοντας αδρά τους ναυάρχους και οδηγούς, στους οποίους οι
συνάδελφοι έχουν απονείμει τον τίτλο του «δουλέμπορου». Αυτά. Διότι όταν έχεις
έναν «δουλέμπορο» και πολλούς «λαθρομετανάστες», τι κάνεις μόλις τους σώσεις;
Στέλνεις τον δουλέμπορο στη φυλακή και τους δούλους πίσω στις ελεύθερες φυλές
τους. Το δικαίωμα διάσωσης δεν περιλαμβάνει τη σωτηρία της ψυχής, ούτε καν της
επιθυμίας για μετανάστευση, που οδηγεί τους ανθρώπους αυτούς, τους λάθρα
βιώντες και λάθρα μεταναστεύοντες, να κινδυνεύουν τόσο. Για τους λαθραίους όλα
πρέπει να ξαναρχίσουν λαθραία. Είναι ένα πολύ φτωχό δικαίωμα. Περιορίζεται στα
απολύτως απαραίτητα, και αναρωτιέται κανείς αν αξίζει τον κόπο να κάνουμε τόση
φασαρία, να χαλάμε τον κόσμο, να αγοράζουμε τόσα όπλα και να χάσκουμε τόσο
αμήχανα μπροστά στις διατυπώσεις του υπουργείου Άμυνας, μόνο και μόνο για ένα
τέτοιο κουτσουρεμένο δικαίωμα.