«H σύγχρονη Σταχτοπούτα μαγειρεύει υπέροχα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Ψυχαγωγία είναι να ενεργοποιήσεις τη σκέψη, τα αισθήματα και τις αισθήσεις |
Το 1997 η Τατιάνα Λύγαρη κατάφερε να κάνει τη διαφορά. Αντί να κυνηγάει ρόλους
και δόξα, δημιούργησε ένα θεατράκι – τρένο, πάνω σε ράγες, το μοναδικό στον
κόσμο. Ένας ολόκληρος συρμός, με μηχανή, με οκτώ βαγόνια, μια θεατρική σκηνή,
μια μουσική σκηνή, ένα βαγκόν ρεστοράν και καμαρίνια. Τα «ταξίδια» με το τρένο
– θέατρο στου Ρουφ είναι κάθε χρόνο εμπλουτισμένα με νέου τύπου εμπειρίες. Για
την επόμενη σεζόν η έκπληξη που μας επιφυλάσσει έχει να κάνει με ένα δύσκολο
θέαμα, ένα ολικό θέατρο, όπου ο μύθος και η δράση της παράστασης θα
απευθύνονται σε όλες τις αισθήσεις του θεατή, ακόμα και στη γεύση του. Μια
πρωτότυπη ιδέα, που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια, καταστάλαξε και τώρα
πραγματοποιείται με τη συνεργασία της Λένας Διβάνη και του Ηλία Μαμαλάκη. H
Τατιάνα Λύγαρη μας δίνει τις πληροφορίες και το υλικό αυτής της «κουζίνας»,
που ακούγεται δελεαστική. Μέλλει να αποδειχτεί αν θα είναι και θεατρικά
εύγευστη.
«Έχω ένα μικρό θέατρο, ιδιόμορφο, όπου ο ηθοποιός είναι κοντά στον θεατή κι ο
θεατής κοντά στον ηθοποιό, σαν ένα μέλος του θιάσου. Είναι η αίσθηση του
τρένου που όταν κλείνουν οι πόρτες και ξεκινάει η παράσταση, αρχίζει να
λειτουργεί η αίσθηση του ταξιδιού. Αυτή την αίσθηση του προορισμού, άρχισα
σιγά – σιγά, με διάφορους τρόπους, να την εντάσσω στο παραστασιακό αποτέλεσμα,
μέσα από μια θεατρικότητα, όπου ο θεατής είναι συμμέτοχος, μέλος της
παράστασης. Γι’ αυτό μπήκε το κούνημα, ο ήχος του τρένου, και τώρα θέλω να
αναπτύξω την ιδέα του φαγητού, μπλεγμένου στον μύθο του έργου και στη δράση
της παράστασης. H ιστορία είναι βασισμένη στον δημοφιλή μύθο της Σταχτοπούτας.
Τι είδους όμως μπορεί να είναι μια Σταχτοπούτα σήμερα που δεν υπάρχουν
πρίγκιπες, που οι νεραϊδονονές μας έχουν εγκαταλείψει και που το μοντέλο της
κούκλας με το λεπτεπίλεπτο ποδαράκι να χωράει σ’ ένα γυάλινο γοβάκι, δεν είναι
ένα μοντέλο ευτυχίας; H Λένα Διβάνη που μας χάρισε την “Ωραία θυμωμένη”, με το
χιούμορ της, τη σύγχρονη γραφή της, θα μπορούσε να απαντήσει σ’ αυτά τα
ερωτήματα. Και δέχτηκε να γράψει την ιστορία μιας έξυπνης, ευαίσθητης κοπέλας
μ’ ένα θεόσταλτο ταλέντο μαγειρικής, μέσα από το οποίο θα βρει την αγάπη και
την ευτυχία της ζωής. Εδώ έρχεται ο Ηλίας Μαμαλάκης, ο οποίος προστίθεται στο
καστ των δημιουργών, ως νεραϊδοσύμβουλος μαγειρικής. Γιατί χρειάζεται μία
επανατοποθέτηση τού τι σημαίνει καλό φαγητό. H μαγειρική στις ανεπτυγμένες
χώρες έχει φτάσει σε υπερβολές, χάνοντας την ουσία ενός αληθινού εδέσματος, με
αγνά υλικά, απλές συνταγές. Σε μια εποχή που δεν φτιάχνουμε τίποτα με τα χέρια
μας, η έννοια μιας αγνής, ατόφιας τροφής που θα προσφερθεί με αγάπη, μπορεί να
προσθέσει τη δική της γεύση στο νόημα του έργου, στον μύθο της σύγχρονης
Σταχτοπούτας».
H Λύγαρη σχεδιάζει τη σκηνοθεσία ενός «interactive» θεάματος, όπου η ηρωίδα
του αναποδογυρισμένου παραμυθιού θα μαγειρεύει «ζωντανά» μπροστά στα μάτια
μας, αποδεικνύοντας το χάρισμα που έχει, όχι μόνο να φτιάχνει υπέροχα φαγητά,
αλλά και να τα προσφέρει με αγάπη στο κοινό.
«Αυτή η αίσθηση, ότι ο θεατής είναι μέσα στην παράσταση και με τις πέντε
αισθήσεις – βλέπει, ακούει, μυρίζει, γεύεται, συγκινείται – θέλουμε να
λειτουργήσει στον χώρο. Πιστεύω σ’ αυτό το απλό τραπεζικό σύστημα του δίνω και
παίρνω – και δεν εννοώ χρήματα. Θεωρώ ότι αν καταθέσεις την ουσία, θα βρεις
αποδέκτες. Ετοιμάζουμε μια παράσταση συνόλου με ισότιμα μέλη το κοινό, τους
δημιουργούς, τον θίασο που απαρτίζεται από έξι νέα παιδιά. Αισθάνομαι ότι
ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο με νέους ανθρώπους που θέλουν να πειραματιστούν σε
πιο φρέσκα πράγματα».
Πρωτοπορίες σε μικρή κλίμακα
H Τατιάνα Λύγαρη πέρασε δύσκολες φάσεις, μέχρι να κατοχυρώσει το θέατρο –
τρένο ώστε σήμερα να διεκδικεί τον δικό του ζωτικό χώρο στον θεατρικό χάρτη.
Ανασκουμπώθηκε ως παραγωγός – επιχειρηματίας, έγινε σκηνοθέτις, έχασε τον ύπνο
της, τα χρήματά της, υποχώρησε ως ηθοποιός. Με τι τίμημα;
«Το ζητούμενο ήταν και παραμένει η προσφορά, η δημιουργία. Για μένα η
δημιουργία του θεάτρου – τρένου στου Ρουφ είναι έργο ζωής. Από το τίποτα
άρχισε να γίνεται ένα θέατρο, που αναπτύχθηκε σε πολιτιστικό πολυχώρο. Μετά
παραστάσεις που άνοιξαν δρόμους. Σε μικρή κλίμακα κάναμε πρωτοπόρα πράγματα, ή
φρεσκάραμε παλιά, που βρήκαν μιμητές. Είμαστε οι πρώτοι που κάναμε μιούζικαλ
για δύο – το «Λαχτάρα για κεράσια». Σπάσαμε τον νόμο της χωρητικότητας, όταν
12 ηθοποιοί έπαιζαν σε τέσσερα τετραγωνικά μέτρα – στην «Κυρία εξαφανίζεται».
Δημιουργήσαμε μια δεύτερη σκηνή, με πρωτότυπα μουσικά προγράμματα. Φτιάξαμε
ένα βαγκον – ρεστοράν. Κι ακόμα έναν λιλιπούτειο χώρο σιδηροδρομικής
αισθητικής, μπροστά στον σταθμό του Μετρό Ακρόπολη, που λειτουργεί ως box
office και ως Art Gallery. Το τίμημα είναι η δέσμευση που έχω από τη “λάντζα”
του τρένου. Ονειρεύομαι πως βρίσκω τρόπους να αποδεσμευτώ, για να παίξω κάποια
πράγματα αλλού».
Google news
