Kρυστάλλινη διάθεση σε αδύναμο ιστό

H Ελευθερία Αρβανιτάκη και ο Βασιλικός (των Raining Pleasure)

Σαν «αεράκι καλοκαιρινό», όπως έλεγε ο Λουκάς Καρυτινός που διηύθυνε την
ορχήστρα «Εναρμόνια» στην εναρκτήρια συναυλία, φύσηξαν οι μελωδίες του Μάνου
Χατζιδάκι στο Ηρώδειο ανοίγοντας, πρωτομηνιάτικα, το Φεστιβάλ Αθηνών 2006.

Μουσικές κινηματογραφικές του Μάνου Χατζιδάκι που ο Νίκος Κυπουργός
διασκεύασε, ενορχήστρωσε και «συνάρμοσε» σε μια τριανταπεντάλεπτη – κάπως
«άνευρη», «πολιτικώς ορθή» – σουίτα με τον τίτλο «Sweet Suite» η οποία κάλυψε
το πρώτο μέρος και τραγούδια κινηματογραφικά – που ο Μάνος Χατζιδάκις δεν
πολυεκτιμούσε και μάλλον δίκιο είχε… – και που τραγούδησαν η Ελευθερία
Αρβανιτάκη και ο Βασιλικός των Πατρινών «Raining Pleasure» στο δεύτερο
απάρτιζαν το πρόγραμμα της συναυλίας που δεν της έλειψαν κάποια προβλήματα,
φωτιστικά και ηχητικά.

Ντυμένη με μια υπέροχη τουαλέτα στην οποία δέσποζε μια πορτοκαλοκίτρινη φαρδιά
ζώνη που έπεφτε μέχρι κάτω, όμορφη όσο ποτέ, η Ελευθερία Αρβανιτάκη κόμισε την
κρυστάλλινη διάθεση της φωνής της σε τραγουδάκια – «Ο γλάρος», «Ο μήνας έχει
δεκατρείς», «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου»… – μελωδικότατα, γλυκύτατα, αλλά που
«ντυμένα» με «επίσημη συμφωνική στολή» έδειξαν τον αδύναμο ιστό τους, μέχρι να
φτάσει στα πραγματικά σημαντικά «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» ή «T’ αστέρι του
Βοριά».

Την παράσταση «έκλεψε» ο Βασιλικός. Σκούρο μπλε πουκάμισο, μαύρη γραβατούλα
χαλαρά δεμένη, πάνινα παπούτσια, ωραία φωνή, εσωτερικότητα, τραγούδησε στα
αγγλικά αρχίζοντας με ένα ανέκδοτο τραγούδι από το μιούζικαλ «Ilya Darling» –
τέλεια προφορά, άψογο φραζάρισμα – για να πάρει στο τέλος το μπάσο του για την
«Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» ξεσηκώνοντας θερμό χειροκρότημα
και «μπράβο» παρά το φανερό τρακ του.

Το κοινό – πολύς κόσμος αλλά υπήρχαν και αρκετές «τρύπες» στο κοίλον – άρχισε
τα πρώτα ρυθμικά παλαμάκια στο «Ο μήνας έχει δεκατρείς», τα συνέχισε με το
«Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι», σιγοτραγούδησε «Τα παιδιά του Πειραιά», για
να χειροκροτήσει στο φινάλε θερμά ορχήστρα και τραγουδιστές που μπιζάρισαν από
ένα τραγούδι τους και στο τέλος τραγούδησαν ως «ανκόρ» ντουέτο το «Πες μου μια
λέξη» που το μπιζάρισαν.

Χωρίς τις παλαιότερες «γκλαμουριές» η πρεμιέρα, «χαλαρή», έδωσε αμέσως μια
αίσθηση νέου ύφους στο Φεστιβάλ – του «ύφους Λούκου». Μόνο που αρκετοί για την
εναρκτήρια βραδιά περιμέναμε κάτι πιο δυνατό και πιο ουσιαστικό.