Nοσηρό μιντιακό θρίλερ

Έκτακτες απ’ ευθείας συνδέσεις με τον τεράστιο λάκκο όπου έψαχνε ο εκσκαφέας μακάβρια υπολείμματα, όλο μια εικόνα συμβολική του χάους που προκαλεί καθε φορά η ανεξέλεγκτη χρήση της τηλεόρασης

Ένα βίαιο κουβάρι μιντιακής υστερίας ξετυλίχθηκε με αφορμή τη σκληρή ιστορία
εξαφάνισης ενός 11χρονου αγοριού από τη Βέροια, του Άλεξ, ανακατεύοντας
μυστικά, ψέματα και φαντασιώσεις.

Για ένα 48ωρο βρεθήκαμε για μία ακόμη φορά, ένα έθνος ολόκληρο, υπό την
επήρεια των καναλικών σπασμών, να ξεδιπλώνουμε την κρίση αξιών μπροστά στη
σαρωτική τηλεόραση.

Στη μέση μια παρέα παιδιών, που κάποιοι αποκαλούν «συμμορία», να
αναδεικνύονται ερήμην τους σε σύμβολα των νοσηρών συμπτωμάτων μιας δραματικής
συνάντησης: της κλειστοφοβικής κοινωνίας με τη σαρωτική βία του φακού της
δημοσιότητας.

H αποκάλυψη από την εκπομπή της Νικολούλη ότι η αστυνομία «έχει βρει άκρη» και
υπάρχει «τραγική εξέλιξη» στην εξαφάνιση του Άλεξ, που συνέβη πριν από 4
μήνες, οι υπαινιγμοί ότι η δημοσιογράφος «υποψιάζεται» τους ενόχους και ότι
δεν βρίσκονται μακριά από το σχολικό περιβάλλον, από τους συνομηλίκους,
άνοιξαν τις βαλβίδες της μιντιακής χύτρας.

Φορτισμένη από το μυστήριο της εξαφάνισης και της σιωπής η ιστορία αποτελούσε
ήδη ένα ιδανικό τηλεοπτικό προϊόν για τους τηλεντετέκτιβ. Θεωρείται άλλωστε
και όχι αδίκως ότι η δημοσιότητα διευκολύνει τις υποθέσεις απαγωγών, καθώς
δημιουργεί περιβάλλον πίεσης για τους ενόχους, αλλά και για την αστυνομία να
μην ολιγωρήσει. Πίεση όμως, που λειτουργεί και αντιστρόφως προς την πλευρά των
Μέσων, που δίνουν την κυνική μάχη του ανταγωνισμού για την πρωτιά στην
αποκάλυψη.

Εκεί ξεχνιέται η λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοσιότητας και
εκμετάλλευσης, μεταξύ θεάματος, όπου ευδοκιμούν πλήθος συναρπαστικών σενάριων
τα οποία μοιράζουν ρόλους σε σχετικούς και ασχέτους, και πραγματικότητας την
οποία οφείλουν να διαχειρίζονται διακριτικά οι αρμόδιοι αστυνομικοί,
εισαγγελείς, ειδικοί ψυχολόγοι, όλοι εκείνοι που στόχο έχουν τη διαλεύκανση
και όχι τη δημοσιότητα.

Με την εικόνα της Αγγελικής Νικολούλη να ξεσπάει στον φακό και να αφήνει
υπονοούμενα για τη σκληρή παρέα – συμμορία, των παιδιών που βασάνιζαν τον Άλεξ
και είχαν ως πρότυπο έναν νεαρό συμπολίτη τους υπόδικο για τον φόνο μιας
κοπέλας – και από τον οποίο επίσης είχε πάρει συνέντευξη η Νικολούλη -, η
τηλεοπτική κρεατομηχανή μπήκε μπροστά.

Τα σενάρια θέλουν την «παρέα – συμμορία» των παιδιών να έχει «ομολογήσει» το
καθένα ξεχωριστά, δίνοντας και διαφοροποιημένες πληροφορίες για τα ακριβή
γεγονότα, ότι ο Άλεξ πέθανε στα χέρια τους έπειτα από 1) καβγά και ξυλοδαρμό,
2) τρικλοποδιά, 3) χτύπημα με πέτρα. Όλα συμφωνούν στο ότι τον έθαψαν στο
υπόγειο ενός σπιτιού που κατεδαφίστηκε ύστερα από λίγο καιρό.

Κάμερες και εκσκαφέας βρέθηκαν να αναζητούν το πτώμα του παιδιού. Τα έκτακτα
δελτία των καναλιών μάς μετατρέπουν σε κοινωνία που χάσκει με άρρωστη
περιέργεια επάνω από τον μακάβριο λάκκο όπου το τεράστιο μηχανικό χέρι ανάδευε
τα χώματα με βιάση, σαν σε συμβολική σκηνή καθαρτικής αποκάλυψης των αμαρτιών
μας.

Οι τίτλοι των δελτίων μιλούν για «συγκλονισμένη κοινωνία» και, ενώ ακόμη
τίποτε δεν έχει βρεθεί, στα πάνελ ξεχύνονται οι ερμηνευτές της παιδικής ψυχής,
έτοιμοι με το κουτάκι της διδαχής περί αξιών που χάνονται, περί βίας στην
οποία τα παιδιά εθίζονται από την τηλεόραση.

Οι φωτογενείς ειδικοί θριαμβεύουν. Ο καθένας χωρίς ενδοιασμό και χωρίς
πραγματική γνώση γεγονότων και συνθηκών επιδίδεται σε πλήθος αναλύσεων,
ξεδιπλώνοντας τη βία των δικών του παγιωμένων αντιλήψεων.

Ο ποινικολόγος Βασίλης Καρύδης, καλεσμένος στο «Mega Σαββατοκύριακο»,
προσπαθεί να μιλήσει για έλλειψη στοιχείων που δεν επιτρέπουν ετυμηγορίες, ότι
οι έρευνες μιλούν για διάχυση βίας στα σχολεία, αλλά η «συμμορία» είναι
βεβαρημένη έννοια και ότι δεν ξέρουμε τι έχει συμβεί στη Βέροια.

Παιδιά – καταλύτες ενήλικου οικοδομήματος

Ποια φωνή σύνεσης να αντισταθεί στο γαστριμαργικό θέαμα; Την ίδια ώρα στον
Antenna το ένα μετά το άλλο εμφανίζονται «πλάτη», υποτίθεται, αλλά σαν να ήταν
με το πρόσωπό τους σε κοντινό πλάνο, αφού όλη η τοπική κοινωνία τα ξέρει, τα
μέλη τής εν λόγω παρέας, το «Αλβανάκι», το «Ρουμανάκι» – τα «Ελληνάκια»
εξαφανισμένα – και να λένε άλλα αντ’ άλλων στον φακό, αλλά ήδη το καθένα τους
«ήρωας», ότι κι αν σημαίνει αυτό.

Τρελαθήκαμε από την πολλή τηλεόραση. Παιδιά απροστάτευτα μιλούν στον φακό.
Δίπλα και ο γονιός, υποτίθεται το άλλοθι της προστασίας, αλλά και αυτός εξίσου
απροστάτευτος μπροστά στο δέος της τηλεόρασης. Και η μάνα του Άλεξ μέσα στην
απελπισία της από κανάλι σε κανάλι, χωρίς καμία επίσημη προστασία ούτε αυτή.
Όλα σε κοινή θέα. Ασυγκράτητα. Μια δίνη ντροπής το θέαμα με τα σκοτεινά κενά
που εξελίσσεται σε αστυνομικό θρίλερ με «ήρωες» παιδιά, τα οποία ένοχα ή όχι
ενός εγκλήματος – ποιος θα το πει; -, γίνονται οι καταλύτες της ενήλικης
ωριμότητας και εν τέλει του ενήλικου οικοδομήματος.