ΓNΩMH Παλιές αμαρτίες

Από την εποχή Αλημίση, στις αρχές της 10ετίας του ’90, ξεκίνησε αυτό το…
δυνατό φλερτ του ελληνικού ποδοσφαίρου με τη ΦΙΦΑ. Με την Παγκόσμια
Συνομοσπονδία να «ντύνεται» αρκετές φορές με τον μανδύα του μπαμπούλα ή του
διαιτητή, να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας με ένα και μοναδικό
ζητούμενο: Την αυτοδιοίκηση της Ομοσπονδίας.

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασε μια 15ετία. Από την προεδρία της Ομοσπονδίας
πέρασαν αρκετοί (Τριβέλας, Αλημίσης, Αλεξανδρίδης, Γκαγκάτσης) και
περισσότεροι υφυπουργοί Αθλητισμού (Πετραλιά, Παπαγεωργόπουλος, Λιάνης,
Φούρας, Φλωρίδης, Ορφανός), αλλά το πρόβλημα παραμένει. Παρά το γεγονός ότι σε
αυτού του είδους την ομηρεία το ελληνικό ποδόσφαιρο – έστω και αν κάθε φορά
υποτίθεται ότι δινόταν λύση – έχει βρεθεί άλλες δύο φορές στο παρελθόν, παρά
το ότι δύο υφυπουργοί (Φλωρίδης – Λιάνης) έκαναν ακριβώς το ίδιο ταξίδι, με
ακριβώς την ίδια κατάληξη: Οι θέσεις τους δεν εισακούσθηκαν.

Είναι γεγονός ότι σήμερα θα έχουμε σκηνές ανάλογες με αυτές των φοιτητικών
εκλογών, όπου η κάθε παράταξη αυτοανακηρύσσεται νικήτρια.

Το ζητούμενο όμως στην όλη υπόθεση δεν είναι ποιος κέρδισε πόντους και ποιος
έχασε. Αυτό που πρέπει να αναζητηθεί είναι ένα και μοναδικό: Να δοθεί τέλος σε
όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία με τη ΦΙΦΑ.

Να γίνουν όλα εκείνα που απαιτούνται ώστε να κοπεί τόσο ο ομφάλιος λώρος
Πολιτείας – ποδοσφαίρου όσο και η επίκληση της ΦΙΦΑ κάθε φορά που ο εκάστοτε
πρόεδρος ή διοίκηση της ΕΠΟ δεν είναι αρεστοί στο κόμμα που κυβερνά ή όταν η
κάθε διοίκηση θεωρεί ότι θίγεται από την Πολιτεία.

Συναντήσεις σαν τη χθεσινή, μόνο θλίψη προκαλούν.