Tέλος εποχής για OTE-Eθνική

Ο Τάκης Αράπογλου σηκώνει το βάρος της υπεράσπισης της εξαγοράς της Finansbank, ενώ καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά τόσο στη γενική συνέλευση όσο και στη Βουλή. Ο Γιώργος Αλογοσκούφης πάντως έχει να λέει ότι, ακόμη και στις ΔΕΚΟ, ασκεί υψηλή εποπτεία

ΕΔΩ και δεκαετίες, η Εθνική Τράπεζα ήταν ένας από τους πόλους αναφοράς
της μικρής ελληνικής αγοράς. Ο διοικητής της ήταν πρόσωπο εμπιστοσύνης όχι
απλώς της κυβέρνησης, αλλά του Μεγάρου Μαξίμου. Ακόμη και σήμερα που
περισσότερο από το 50% των μετοχών ανήκει σε ξένους και Έλληνες ιδιώτες
επενδυτές, η κοινή γνώμη αντιμετωπίζει από κεκτημένη ταχύτητα την Τράπεζα σαν
να είναι δημόσια. Τούτο, ενώ το Δημόσιο πούλησε προ μηνών το 7,5% που είχε
διατηρήσει.

Από την άποψη αυτή, η εξαγορά της τουρκικής Finansbank φέρνει σε αντίθεση το
παρελθόν της Εθνικής με το μέλλον της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο διοικητής
της Εθνικής Τάκης Αράπογλου έχει την εμπιστοσύνη, αλλά και την πολιτική
κάλυψη, της κυβέρνησης σε κορυφαίο επίπεδο. Αυτή αφορά πρωτίστως την απόφαση
για έξοδο στην Τουρκία. Κατά τα λοιπά, εφόσον το Δημόσιο δεν κατέχει ποσοστό,
το υπουργείο Οικονομίας δεν θεωρεί ότι είναι μέτοχος. Ο Γιώργος Αλογοσκούφης
έχει να λέει ότι, ακόμη και στις ΔΕΚΟ, ασκεί υψηλή εποπτεία -πόσο μάλλον στην
Εθνική. Τούτο σημαίνει πως, σε ό,τι αφορά το τίμημα και τις επιμέρους πτυχές
της συμφωνίας με τη Finansbank, η κυβέρνηση τηρεί ουδέτερη στάση. Ισχύει
μάλλον και για την Εθνική η ελαφρώς αποστασιοποιημένη παρατήρηση του
Αλογοσκούφη στον Παναγή Βουρλούμη, όταν ο τελευταίος τον ενημέρωσε για το ντιλ
CosmOTE – Γερμανού: «Ό,τι είναι καλό για τον ΟΤΕ…».

EKEI ΠΟΥ υπάρχει επίσης κυβερνητική κάλυψη είναι στη μη συμμετοχή των
ασφαλιστικών ταμείων στην αύξηση κεφαλαίου. Τα Ταμεία κατέχουν το 22% της
Εθνικής. Εφόσον δεν μπουν στην αύξηση, οι μετοχές που αναλογούν στα Ταμεία θα
πάνε σε ιδιώτες -το πιθανότερο ξένους. Τυπικά, τα Ταμεία είναι στην
αρμοδιότητα του υπουργού Κοινωνικής Απασχόλησης Σάββα Τσιτουρίδη. Στο
Οικονομίας όμως έχουν γνώμη και εκτιμούν ότι σωστά δεν συμμετέχουν οι
ασφαλιστικοί οργανισμοί, «αφού έτσι θα δημιουργηθεί χώρος για να μπουν ξένα
κεφάλαια και το ρίσκο της επένδυσης στην Τουρκία δεν θα το έχουν μόνο
Έλληνες».

H παρατήρηση υποκρύπτει δύο παραδοχές. Πρώτον, ότι είναι επιθυμητή η έμμεση
ιδιωτικοποίηση διά της μη συμμετοχής των Ταμείων. Δεύτερον, ότι το να γίνει η
Εθνική ελληνοτουρκική τράπεζα δεν είναι χωρίς κάποιο κίνδυνο. Το ενδιαφέρον
είναι ότι η λογική της κίνησης δεν αμφισβητείται παρά τη δημόσια κριτική από
το ΠΑΣΟΚ. Κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης μοιράζονται κατ’ ιδίαν την
αντίληψη των κυβερνητικών ότι «η Εθνική έπρεπε να αναζητήσει ξένο εταίρο». Οι
επιφυλάξεις αφορούν το ύψος του τιμήματος και το μέλλον της Τουρκίας που
φαίνεται να παλινδρομεί προς τον εθνικισμό. Αφορούν επίσης το γεγονός ότι η
εξαγορά της Finansbank και η μείωση του μετοχικού μεριδίου των Ταμείων
λειτουργούν ως «Δούρειος Ίππος ιδιωτικοποίησης». Όλοι παραδέχονται, πάντως,
ότι ο χαρακτήρας της Εθνικής αλλάζει. Από σύμβολο σταθερότητας γίνεται
επιχείρηση αναπτυξιακή -και ανάπτυξη χωρίς μεγάλες κινήσεις και μια δόση
κινδύνου δεν υπάρχει.

Όλα αυτά βάζουν τον Τάκη Αράπογλου στο προσκήνιο -όπως έχει γίνει και με τον
Παναγή Βουρλούμη. Ο διοικητής της Εθνικής σηκώνει το βάρος της υπεράσπισης της
εξαγοράς της Finansbank, ενώ καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά τόσο
στη γενική συνέλευση όσο και στη Βουλή. Αυτό είναι αναμενόμενο, αφού ο ρόλος
του στο νέο σχήμα θα είναι εξαιρετικά ενισχυμένος. Οι διοικητές Εθνικής και
ΟΤΕ ήταν ανέκαθεν ισχυρά πρόσωπα. H χειραφέτηση όμως των δύο οργανισμών από το
Δημόσιο -και ώς ενός σημείου από την πολιτική -σημαίνει ότι οι κινήσεις τόσο
του Αράπογλου όσο και του Βουρλούμη μπορεί να σηματοδοτήσουν ένα «τέλος
εποχής» για τον ΟΤΕ και την Εθνική.