Mε τα μικρόφωνα στα χείλη

Το πιο σκληρό κυνήγι που έχουν κάνει ποτέ μικρόφωνα σε Έλληνα πολιτικό είναι αυτό που υφίσταται η Γκιουλ Καραχασάν

Ποιος πιλότος είχε δίκιο; Ο Τούρκος ή ο Έλληνας; Περίπου τέτοια μορφή είχε η
ερώτηση που πιεστικά έθετε στην Γκιουλ Καραχασάν δημοσιογράφος,
μαγνητοφωνώντας μάλιστα τη συνομιλία τους, ενώ η υποψήφια υπερνομάρχης
προσπαθούσε να της πει ότι δεν επιθυμεί να κάνει δήλωση εκείνη τη στιγμή γιατί
βρίσκεται σε προσωπικές στιγμές, τρώει με φίλους.

Το ρεπορτάζ παρουσιαζόταν από το Channel 9, στο πλαίσιο του τραγικού συμβάντος
στο Αιγαίο με τη σύγκρουση των δύο αεροπλάνων, ελληνικού και τουρκικού, και
τον χαμό του Έλληνα πιλότου. H ατμόσφαιρα έτσι κι αλλιώς τεταμένη και η
ψυχραιμία δύσκολη με τον αδιάκοπο βομβαρδισμό του κοινού με πλήθος απόψεων για
το πώς έγινε το δυστύχημα, για το πώς διεκδικούν οι Τούρκοι το Αιγαίο και πώς
θέλουν να επιβάλουν τις απόψεις τους και όλα υπό τη συναισθηματική φόρτιση του
θανάτου ενός παλικαριού.

H Γκιουλ Καραχασάν προφανώς θεωρείται ο εύκολος μιντιακός στόχος ως
μουσουλμάνα και ως στόχος ήδη εκείνων που θεωρούν ότι έχουν πολιτικό όφελος
από τη συντήρηση της διαφοράς μεταξύ δύο θρησκευτικών κοινοτήτων και ακόμη
χειρότερα που με αντιπολιτευτικό φανατισμό δίνουν στη θρησκευτική
διαφορετικότητα πολιτική διάσταση. Ουδέποτε Έλληνας πολιτικός δέχθηκε τέτοιες
μιντιακές πιέσεις να μιλήσει για εθνικά ζητήματα, να εκφράσει απόψεις για κάθε
πτυχή της ιστορίας του τόπου.

H βιαιότητα του κυνηγητού της Καραχασάν από τα μικρόφωνα αποδεικνύει και τη
σφοδρότητα των προκαταλήψεων, όχι μόνον εκείνων που αφορούν τη θρησκευτική
διαφορά η οποία προεκτείνεται ώς την ποιότητα της εθνικής της συνείδησης, αλλά
και εκείνων που δεν ομολογούνται, αλλά φαίνονται μάλλον πιο ισχυρές και από
την κατηγορία των θρησκευτικοπολιτικών προκαταλήψεων και αφορούν το φύλο της
σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας της.

Καθίσταται εύκολος στόχος η 28χρονη υποψήφια υπερνομάρχης. Περιμένουν οι
κυνηγοί του δημοσιογραφικού σουξέ ότι θα αποδείξει ως νέα και ως γυναίκα ότι
είναι άγουρη πολιτικά, δεν έχει αντοχή και επομένως θα γλιστρήσει στις
μπανανόφλουδες των ερωτήσεων και θα αποδείξει ότι ως «πακέτο» και νέα και
γυναίκα και μουσουλμάνα είναι ακατάλληλη για πολιτική θέση. Πρόκειται για την
πιο ύπουλη υπόγεια συνάντηση των πιο συντηρητικών στερεοτύπων και την πιο
υποκριτική, αφού ουδείς επισήμως παραδέχεται ότι είναι οπαδός της μη ανοχής
της θρησκευτικής διαφορετικότητας – εκτός από παπάδες που απαγορεύουν στην
αλλόθρησκη να μιλάει -, ούτε ότι είναι φαλλοκράτης.

Έτσι ασκείται η δημοσιογραφία που σκηνοθετεί, που επιβάλλει την προκατάληψη
και τη μισαλλοδοξία, που τις μετατρέπει στο πιπεράτο υλικό που θα αποδώσει
εκρηκτικό μιντιακό μείγμα. Είναι η δημοσιογραφία που συγχέει πονηρά τον
δημοσιογραφικό έλεγχο με το κυνήγι της πρόκλησης για να «πουλήσει». Είναι αυτή
που έχει επιτρέψει την επιβολή των αξιών του κανιβαλικού ανταγωνισμού στις
αξίες της παραδοσιακής δημοσιογραφίας. Διαμορφώνεται ένας ύπουλος μιντιακός
εθνικισμός που αναδεικνύεται από ιδεολογία πολιτικού σχηματισμού σε κυρίαρχη
ιδεολογία της τηλεοπτικής αγοράς, γιατί βολεύει στις κόντρες των τηλεπαραθύρων
που μιμούνται τη δημοκρατία.

Γιατί βολεύει και στην καλλιέργεια του φόβου του κοινού. Γιατί υπάρχει εκείνη
η ακλόνητη πεποίθηση των κυνηγών του μιντιακού σουξέ ότι το κοινό στο οποίο
απευθύνονται έχει μικρούς ορίζοντες ώστε να αναδεικνύεται στο κλειστοφοβικό
περιβάλλον και η δική τους σπουδαιότητα και εγκυρότητα.

H γυναικεία «απειλή»

Μόνο που η Γκιουλ Καραχασάν δεν ενσαρκώνει γι’ αυτό το περιβάλλον απλώς την
«εκ Τουρκίας απειλή», αλλά την «απειλή» που εκφράζει για τον εγχώριο καναλικό
συντηρητισμό μια νέα γυναίκα η οποία διεκδικεί. Από μόνο του αυτό είναι
διεγερτικό για τις παλικαρίσιες δημοσιογραφικές συνειδήσεις που δεν φημίζονται
για την αναγνώριση άλλου ρόλου στις γυναίκες πλην του βοηθητικού.

Γυναίκα, βέβαια, ήταν και εκείνη που πίεζε για μια δήλωση την κ. Καραχασάν.
Αλλά τους όρους του τι σημαίνει δημοσιογραφικό σουξέ, ιδίως στην περίπτωση της
Καραχασάν, τους έχουν θέσει οι κυρίαρχοι του μιντιακού παιχνιδιού.