Το τέταρτο κουδούνι

E, λοιπόν, ναι! Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του:
επιτέλους η EPT κατάφερε να υλοποιήσει αυτό που βαθύτατα επιθυμούσε να είναι
και δεν τολμούσε να το πει: ένας Alpha, ένας Alter… Να ‘ναι καλά η
Eurovision κι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας – μωρέ το ‘χουν στο αίμα
τους… – που της επέτρεψαν να ανακαλύψει τον κρυμμένο της εαυτό – δηλαδή μόνο
κ… που δεν έδωσαν.

Μέχρι τις ειδήσεις της NET πάνω στο βαρύτατο εγκεφαλικό που υπέστη ο –
Τούρκος πρωθυπουργός της εισβολής στην Κύπρο – Ετσεβίτ διέκοψαν για να
μεταδώσουν ζωντανά την πρόβα της – Κύπριας – Βίσση! (Αυτό κι αν ήταν εκδίκηση
– πιάτο που τρώγεται κρύο… – τριάντα δυο χρόνια μετά την εισβολή στην
Κύπρο).

Πάντως, απ’ το τζέρτζελο των ημερών έναν τίτλο – του «Ριζοσπάστη» –
κρατώ: «Γιουροβίζιον: H EPT γονυπετής σε κύμβαλα αλαλάζοντα». Τέλειος!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H καλή Μπέσσυ Μάλφα (στη φωτογραφία) θα παίξει την Πέπσι στη φερώνυμη
κομεντί της Πιερέτ Μπρινό που ανεβαίνει στο θέατρο «Σμαρούλα». Το οποίο από
σαράντα κύματα έχει περάσει καθώς οι νέοι ιδιοκτήτες του οικοπέδου προσπαθούν
να πετάξουν έξω το θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λιβαδά – και τα θερινά
θέατρα της Αθήνας ν’ απομείνουν… δυόμισι – αλλά εκείνος δεν το βάζει κάτω.

Το έργο θ’ ανεβεί σε μετάφραση Χρήστου Καρχαδάκη και σε σκηνοθεσία της
ίδιας της Μπέσσυς Μάλφα που πρωτοδοκιμάζεται στη σκηνοθεσία.

Την «Πέπσι» πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα η Έλλη Λαμπέτη το 1966-’67 στο
θέατρο «Διονύσια» – νυν «Χορν» – δημιουργώντας (χωρίς σκηνοθέτη!) απ’ το
τίποτα ένα ρόλο-αφρό που όσοι την έχουμε δει σ’ αυτόν δε θα την ξεχάσουμε
ποτέ.

Έκτοτε το ρόλο έχουν παίξει η Ζωή Λάσκαρη – το ’71-’72, στο «Μινώα», με
σκηνοθέτη τον Γιώργο Θεοδοσιάδη -, το καλοκαίρι του ’78 η Νόνικα Γαληνέα σε
σκηνοθεσία Αλέκου Αλεξανδράκη στο τότε «Αττικόν» κι η Αλίκη Βουγιουκλάκη το
’91-’92, σε περιοδεία – σκηνοθέτης ο Κώστας Αρζόγλου.

Ανέβηκε στην πιπεριά να κόψει ένα πιπέρι… Όχι, όχι! Αυτός ανέβηκε στη
χουρμαδιά…

Μα, αν έχετε το Θεό σας, TI έκανε πάνω στη χουρμαδιά, στα Φίτζι; TI έκανε,
ε; Εξήντα δυο χρονών άνθρωπος… Για τον Κιθ Ρίτσαρντς λέω (φωτογραφία). Των
«αγέραστων», όπως διαβάζω σε λεζάντα φωτογραφίας, Ρόλινγκ Στόουνς χωρίς
καθόλου περί του «αγέραστου» να πείθομαι βλέποντας την ίδια τη φωτογραφία…

Και πάρ ‘τον κάτω με διάσειση. Το παραδοσιακό ελληνικό «Ο γέρος ή από
πέσιμο ή από χέσιμο…» δεν έχει μεταφραστεί στα αγγλικά μπας και το ‘χε
ακούσει ο Κιθ και φρονηματιζότανε;

Κι ότι έπεσε να το καταλάβω. Το ΠΩΣ ανέβηκε δεν έχω καταλάβει. Ποια
ήταν η κινητήρια δύναμη που τον προώθησε σπινταριστό πάνω στη χουρμαδιά…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Αφού σκέφτομαι σοβαρά να το προσθέσω στο βιογραφικό μου: Είδε τον «Ντον
Κάρλο» του Βέρντι στο Μέγαρο Μουσικής. Ολόκληρο. Πέντε ώρες και δέκα λεπτά.

Έγραφα πριν από ενάμιση μήνα ότι τον τίμησε τον – νομπελίστα πια –
Χάρολντ Πίντερ φέτος η ελληνόφωνη σκηνή: «Πάρτι γενεθλίων», «Προδοσία», «Τέφρα
και σκιά» και κείμενά του στο «Καμπαρέ των σκουπιδιών», στην Αθήνα, «Το
δωμάτιο» – «Ένας ασήμαντος πόνος» στη Θεσσαλονίκη, «Ο γυρισμός» στην Λεμεσό.

Στο τέλος της σεζόν άλλη μια παράσταση Πίντερ προστίθεται – μέσω…
Βουλγαρίας: «Το πάρτι» (το άπαιχτο στην Ελλάδα «Party time» του ’91) – «Τέφρα
στην τέφρα» (όπως μεταφράστηκε το «Τέφρα και σκιά»), δυο μονόπρακτα με τον
γενικό τίτλο «Party… κομμάτια» απ’ το – τακτικής «λάθε βιών»… – ΔΗΠΕΘΕ
Κομοτηνής, σε σκηνοθεσία του Βούλγαρου Στέφαν Στάιτσεφ και μετάφραση – απ’ τα
βουλγαρικά λέει! – Χρήστου Χαρτοματσίδη.

Γίνεται ένα – ουσιαστικά – φωτογραφικό λεύκωμα όπως το «H πόλη στα
γόνατα» του Μισέλ Φάις να γίνει θέατρο. Και όμως! Στον Εξώστη του «Αμόρε» ο
νεώτατος Θάνος Αναστόπουλος, με τη βοήθεια του συγγραφέα, το ‘κανε. Κι έκανε
θέατρο πολύ καλό. Ένας σκηνοθέτης πρωτάρης στο θέατρο! Εκ του κινηματογράφου
εκπορευόμενος!

Μετά τον Παντελή Βούλγαρη, τον Δημήτρη Μαυρίκιο, τον Βασίλη Βαφέα, την
Φωτεινή Σισκοπούλου, την Κατερίνα Ευαγγελάκου, τον Περικλή Χούρσογλου, τη
Λάγια Γιούργου, τον Έκτορα Λυγίζο – ελπίζω πως δεν ξεχνώ κανέναν – άλλος ένας
«κινηματογραφιτζής» που «μπερδεύεται» με το θέατρο. Και απ’ αυτούς που τα
‘βγαλαν πέρα άριστα με το «καινούργιο κοσκινάκι». Ο οποίος, επιπλέον, δείχνει
να ξέρει να διδάξει πολύ καλά τους ηθοποιούς του. Μακάρι να μείνει στο χώρο.

Αυτή την παράσταση (στην κεντρική φωτογραφία ο Νέστωρ Κοψιδάς και στην
οθόνη ο Γιώργος Συμεωνίδης κι η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη), άλλη μια, φέτος, που
θίγει το θέμα «ξένος» και «πλάνης», βαθιά συγκινητική και λεπτά αισθαντική,
αξίζει να τη δείτε.

Το «Θέατρο του Νότου» φέτος στο «Αμόρε», κλείνει όχι μόνο την καλύτερη
σεζόν του αλλά και μια σεζόν που μετράει, κατά τη γνώμη μου, έξι απ’ τις
καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς: «Αμφιτρύων», «Ο Πουπουλένιος», «Βερενίκη»,
«Τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι», «Περιπέτεια στην πόλη και στην εξοχή»,
«H πόλη στα γόνατα». Δεν έχει ξαναγίνει!

Να δω ποιος ξύπνιος – και τολμηρός… – του θεάτρου μας θ’ αρπάξει «Το
μαυσωλείο του έρωτα», αυτή τη σύνθεση απ’ τον Πατρίς Σερό (φωτογραφία)
συγκλονιστικών κειμένων του Ερβέ Γκιμπέρ που είδαμε στο «Ιλίσια Ντενίση». Και
θα το κάνει παράσταση – παράσταση εκ των πραγμάτων «εύκολη», ολιγοδάπανη, με
τη μετάφραση ήδη σχεδόν έτοιμη απ’ την Λουίζα Μητσάκου που την έκανε για τους
ελληνικούς υπέρτιτλους της παράστασης…

Και δεν εννοώ «αναλόγιο» αλά Σερό, με τα χαρτιά στο χέρι. Παράσταση
ολοκληρωμένη εννοώ. Που πιστεύω ότι μπορεί να συγκλονίσει.