«Δεν έμεινε κίνητρο να γράφουμε τραγούδια»

«Ζήλεψα τραγούδια σαν τη “Μαρκίζα” του Μάνου Ελευθερίου. Κι είχα την ανάγκη να το πω. Πρέπει να τα λέμε αυτά, γιατί έτσι βοηθάμε το τραγούδι», λέει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος

Πάνω σε πακέτα τσιγάρων, ανάμεσα σε τάβλι και ξερή. Ή σε σημειωματάρια που
«έπλεαν» παραπεταμένα πάνω σε ένα γραφείο χύμα, κάτω από βιβλία… Όποιος και
να σου πει ιστορίες για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, σίγουρα θα σταθεί στην
ευκολία με την οποία έγραφε στίχους. Ή σε σκηνές ανάλογες με εκείνες που
περιγράφει ο Μίμης Πλέσας. Ανάμεσα σε τσιγάρα και χαρτιά ανέσυρε από το
γραφείο του φίλου του κάτι στίχους, που γέννησαν αργότερα τον «Δρόμο», τον
δημοφιλέστερο ελληνικό δίσκο!

«Γράφω σχεδόν όπως ανασαίνω», επαναλαμβάνει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. «Γράφω
συνέχεια από μικρός. Το μολύβι μου έχει γίνει προέκταση του χεριού μου».

Σαράντα πέντε χρόνια γράφει στίχους κι αν έπρεπε να βρει κάποιος όλα τα πακέτα
τσιγάρων (και τα κρυμμένα χαρτιά), δεν αποκλείεται να ξεπέρναγε και τα 1.200
τραγούδια. Ογδόντα από αυτά – τα πιο δημοφιλή -, από το 1963 μέχρι το 2006,
μπήκαν σε μια τετραπλή καλαίσθητη κασετίνα για να μπορούμε να έχουμε μια πλήρη
εικόνα για έναν από τους σημαντικότερους ποιητές – στιχουργούς της τελευταίας
45ετίας.

Στα 28 του μπήκε στο τραγούδι. Με φόρα. Με δύο κορυφαία τραγούδια, «Άπονη ζωή»
και «Φτωχολογιά», συνεργαζόμενος με έναν νέο συνθέτη, τον Σταύρο Ξαρχάκο. Όλα
τα βιώματα της γενιάς του, οι αναμνήσεις της Κατοχής, οι δυσκολίες της
επιβίωσης, οι έρωτες, η γειτονιά, το όνειρο για το αύριο, φιλτραρισμένα από τη
ματιά ενός νέου στο κέντρο της Αθήνας (στην οδό Φωκαίας, κάτω από την Πλατεία
Βικτωρίας), όλα βγαίνουν στους στίχους του.

Και όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος έρχεται ως «συνέχεια» του καθιερωμένου διδύμου
Χατζιδάκι – Θεοδωράκη, έτσι έρχεται ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ως ακόμη ένας
κρίκος στην αλυσίδα Γκάτσος – Χριστοδούλου – Παπαγιαννοπούλου – Γκούφας –
Καμπανέλλης, τους οποίους θεωρεί δασκάλους του… «Αυτός είναι ένας κανόνας
μου», έλεγε χθες. «Έχοντας τη δυνατότητα να έχω εκπομπές στην τηλεόραση και το
ραδιόφωνο, υπογραμμίζω πάντα την ανάγκη να πλησιάζουμε τους μεγάλους
δημιουργούς, τους μεγάλους στιχουργούς. Στιχουργός: Το πιο περιφρονημένο και
ταπεινό επάγγελμα…».

Φταίει άραγε η δισκογραφία; Ή η εποχή μας;

«Η δισκογραφία είναι σε τέλμα. Σε κάνα δυο χρόνια μπορεί να μην υπάρχει… Θα
κατεβάζεις από το Ίντερνετ, θα πληρώνεις τα τραγούδια και θα τελειώνει η
υπόθεση. Οφείλεται δε σε μεγάλο ποσοστό στην ίδια, γιατί παραμέρισε το
τραγούδι που ήθελε ο κόσμος και επικεντρώθηκε σ’ αυτές τις ανοησίες τής μίας
εβδομάδας. Τι κίνητρο να έχουν οι άνθρωποι μετά να γράψουν τραγούδια;».

Στη χθεσινή παρουσίαση της κασετίνας, συνάδελφοι και φίλοι μίλησαν για την
τέχνη του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Τη «θεία απλότητά του» (όπως είπε ο Ηλίας
Κατσούλης), την ποιητική του ματιά και τον λυρισμό του που συγγενεύει με του
Λόρκα (έλεγε ο Γιώργος Λιάνης) για την ικανότητά του να εκφράζει, συλλογικά,
τις προσωπικές αναζητήσεις και τα όνειρα της εποχής του (όπως είπε ο Γιώργος
Τσαγκάρης). Για το πώς μπόλιασε το λαϊκό τραγούδι με την έντεχνη ματιά τού
ποιητή (Γιάννης Ευσταθιάδης).

«Έφερε μια ατέλειωτη τρυφερότητα»

«H στιχουργική περιπέτεια του Λευτέρη», είπε ο Μάνος Ελευθερίου, «άρχισε την
ώρα που έπρεπε, σε μια εποχή που άλλαζε το τραγούδι (αρχές του ’60) όταν ακόμα
ζούσαν οι μεγάλοι του ρεμπέτικου, του ελαφρού και του λαϊκού. Τι έφερε στο
τραγούδι; Μια ατέλειωτη τρυφερότητα. Δεν ξέρω αν τα ίδια τραγούδια 10 χρόνια
πριν θα είχαν την ίδια τύχη… Ελπίζω τα τραγούδια του να πλημμυρίσουν τα
ραδιόφωνα γιατί βοήθησαν πολλούς να ονειρεύονται. Να σηματοδοτήσουν την αρχή
μιας εποχής και να απαλύνουν την αθλιότητα που μας πνίγει».

INFO

«Του κόσμου οι Κυριακές, 45 χρόνια Λευτέρης Παπαδόπουλος», σε κασετίνα
τεσσάρων CD από τη Minos.