Mια θεατρική «Νύχτα» κόντρα στη Γιουροβίζιον

H Άννα Βίσση… γονάτιζε, αλλά ο Μπάμπης Γαλιατσάτος (στη φωτογραφία) ερμήνευε Κολτές σε μια υπόγεια διάβαση

Και όμως! Ενώ όλα τα ‘σκιαζ’ η Γιουροβίζιον και τα πλάκωνε η ΝΕΤ,
μικρές… εστίες αντίστασης άναβαν τα φωτάκια τους: τα θέατρα ήταν ανοιχτά.
Δεν έπαιξαν όλα το βράδυ του Σαββάτου αλλά, σε όσα έπαιξαν, οι παρόντες, όσοι,
λίγοι ή πολλοί, ήμασταν, λίγο αντιστασιακοί νιώθαμε, λίγο χριστιανοί των
πρώτων χρόνων, λίγο «παράνομοι»…

Βέβαια, μέσα στον πακτωλό που ξεχύθηκε από τον κατά τα άλλα σφιγμένο κρατικό
κορβανά και συνεπήρε τα πάντα κάτω απ’ τις κερκίδες του γιουροβιζιονικού
«αρχαίου θεάτρου», να βρίσκονται μια χούφτα παιδιά που να παίζουν την ίδια
ώρα, με «θράσος», Κολτές σε μια υπόγεια διάβαση είναι κάτι ιδιαίτερο. «Ψώνιο»
θα το πείτε; «Συγκινητικό» θα το πείτε; Από σας εξαρτάται. Πάντως,
αντισταθείτε!

Ώρα Ελλάδος και ώρα Γιουροβίζιον 21.00, βρέθηκα στην υπόγεια διάβαση
κάτω από την Αλεξάνδρας – στο ύψος του Πεδίου του Άρεως. Εκεί δυο παιδιά του
θεάτρου μας, καινούργια στον χώρο, αποφάσισαν να ανεβάσουν Μπερνάρ Μαρί Κολτές
– τον αναρχικό (ή απλώς σκληρά αληθινό;) μονόλογό του «H νύχτα μόλις πριν από
τα δάση». Πέρασαν μια καφκική περιπέτεια ώσπου να ανακαλύψουν ποιος έχει τη
νομική ευθύνη του χώρου, πήραν, τελικά, μια άδεια, πέρασαν την ακόμα
σκληρότερη φάση να ξεβρωμίσουν και να ξεσκατίσουν τη διάβαση – κόπρο του
Αυγείου με τη βοήθεια του Δήμου Αθηναίων – για φαντάσου, χρειάστηκε ένας
Κολτές για να καθαριστεί επιτέλους ο χώρος! – κι εκεί ο Μπάμπης Γαλιατσάτος
σκηνοθετημένος από τον Θέμελη Γλυνάτση βούλιαξε στον λόγο του Κολτές άξια
μεταφρασμένο από τη Μάγια Λυμπεροπούλου.

Οι πουτάνες, οι νταβατζήδες, οι πούστηδες, οι μπάτσοι, η βία, οι περιθωριακοί,
η βαθιά κρυμμένη τρυφερότητα στο ποιητικό, αντιξενοφοβικό, σκληρό κείμενο δεν
θα μπορούσαν να βρουν καταλληλότερο χώρο για να ζωντανέψουν από τη διάβαση
αυτή με τα σκεπασμένα από τα άσεμνα και αναρχικά γκράφιτι, σπασμένα, βρώμικα
πλακάκια, που αναδίνει μια μυρουδιά κάτουρου. Όταν, όμως, την ώρα που ο
Μπάμπης Γαλιατσάτος παλλόταν, κι εμείς, εφτά όλοι κι όλοι, τον
παρακολουθούσαμε όρθιοι αλλά καθηλωμένοι, εμφανίστηκε στην άκρη της διάβασης,
τυχαία, ένας καταβεβλημένος, κουρελοντυμένος Πακιστανός κρατώντας μια πλαστική
σακούλα, στάθηκε ακίνητος και μετά προσπέρασε την τέχνη συνεχίζοντας τον δρόμο
του, ε, τότε ήταν που η παράσταση «έφυγε»: η ζωή είχε αυτοπροσώπως εισβάλει
στο θέατρο του Κολτές.

Ανεβαίνοντας πάλι στην ακόμα πιο έρημη λεωφόρο, ενώ στεντορείως ακουγόταν η
Βίσση, ντυμένη στα Γκοτιέ, να σπαράζει με το «Everything», σκεφτόμουν: «Είναι
τρελά αυτά τα παιδιά του θεάτρου. Ωραίοι τρελοί όμως…».

INFO

H παράσταση παίζεται ακόμα απόψε και αύριο στις 21.00. Τηλ. 6939-163425.