H δική μας είναι η καλύτερη

Για μια ακόμη φορά, τρίτο ή τέταρτο καλοκαίρι ούτε θυμάμαι πια, η Ελλάδα
ετοιμάζεται να δρέψει δάφνες στον στίβο των διεθνών επιδόσεων. Ξοδεύονται
αφειδώς κάτι εκατομμύρια ευρώ, κάτι πρώην δισ. δραχμές, και άφθονος κοινωνικός
χρόνος, το κεφάλαιο όλων αυτών των χαζοχαρούμενων πολυλογάδων που σου
τριβελίζουν το μυαλό. Όμως, εκείνο που ενοχλεί περισσότερο είναι αυτό το ύφος
συγκατάβασης. Συγκατάβασης και αλληλοκατανόησης: ε ναι, το ξέρουμε βρε παιδιά,
η Γιουροβίζιον δεν είναι μεγάλη τέχνη, όμως τι να κάνουμε, είναι μέρος του
κόσμου μας, ανήκει στην πραγματικότητα, ως ρεαλιστές οφείλουμε να της
υποκλιθούμε.

Πραγματικότητα; Τηρουμένων των αναλογιών, όση σχέση είχαν με την
πραγματικότητα του κόσμου τους τα τσίρκα που ξεμπάρκαραν παλιά στις επαρχιακές
πρωτεύουσες για να σπάσουν λίγο την κυριακάτικη ανία. Και αν αφήσουμε τις
αγγλικούρες και τη βαρεμάρα της απανταχού ποπ, τότε τι μένει; Τι άλλο από το
κατακάθι ενός βαθιά ριζωμένου μέσα στις ψυχές μας επαρχιωτισμού – λίγο ώς
πολύ, μην ανησυχείτε, είναι ο ίδιος που βασάνιζε τον Καρυωτάκη.

Για να εξηγούμαι: από επαρχιωτισμό δεν πάσχει όποιος κατοικεί εκτός
πρωτεύουσας. Από επαρχιωτισμό πάσχει όποιος, είτε κατοικεί εντός είτε εκτός,
αισθάνεται ότι υπάρχει κάπου ένα κέντρο, απ’ το οποίο είναι αποκλεισμένος και
το οποίο δεν μπορεί να το αγγίξει παρά μόνον μέσα από τις απομιμήσεις του. Απ’
το πρωτότυπο είμαστε και αισθανόμαστε αποκλεισμένοι.

Αυτό δεν είναι μουσική, είναι απομίμηση μουσικής. Αυτό δεν είναι διασκέδαση,
είναι απομίμηση διασκέδασης, απομίμηση ενθουσιασμού, αγγλικών και στίχων. Ο
επαρχιωτισμός μας κινείται στον αστερισμό αυτού του θλιβερού υπερήλικος με τη
φαλάκρα και την ανατριχιαστική φωνή που παίζει με κάτι μπαλάκια στη
μεταμεσονύκτια τηλεόραση παριστάνονοντας πως είναι νέος και η διασκέδαση του
τρέχει από το γείσο του καπέλου του.

Χρόνια τώρα τα ίδια και τα ίδια. Χρόνια τώρα κανείς δεν σκέφτηκε να αλλάξει
τίποτε. Μόνον οι ζωντανοί αλλάζουν θα μου πείτε.

Είναι δυνατόν η κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, να προβάλλει τη
Γιουροβίζιον ως πολιτιστική πολιτική; Και βέβαια είναι, θα μου πείτε. Και, για
να μην κοροϊδευόμαστε και να μη γελιόμαστε, το πρόβλημα δεν το έχει μόνον ο
πρώην Σέρλοκ Χολμς που ειδικεύεται, ελέω ανασχηματισμού, στην αρχαιολογία.

Διότι, αγαπητοί, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εκφράζει το λαϊκό
αίσθημα, και το περί ου ο λόγος αίσθημα είναι σαφές και κατηγορηματικόν, ως
λαϊκόν που είναι. Αυτό στο κάτω-κάτω ήταν πάντα το χαρακτηριστικόν του λαϊκού
αισθήματος: ως σαφές και κατηγορηματικόν που είναι, αποτελούσε πάντα τεκμήριον
γνησιότητος. Διότι μη μου πείτε ότι η πλειονότης του κοινού της καθ’ ημάς
Ανατολής δεν θα αποδεχόταν να καταβάλει το οποιοδήποτε τίμημα προκειμένου η
εκπρόσωπός μας – όχι εκπρόσωπος κύριε, κομμάτι της ψυχής μας είναι! – να
καταγάγει θρίαμβον; Και όταν λέμε θρίαμβο, εννοούμε θρίαμβο αφού δεν πρόκειται
να δεχθούμε τίποτε λιγότερο από την πρώτη θέση, αυτή μόνον ανταποκρίνεται στις
ελικοειδείς προδιαγραφές του DNA μας.

A, θα το ξεχνούσα: το δεύτερο, ίσως και πιο ουσιαστικό, χαρακτηριστικό του
επαρχιωτισμού είναι ότι θεωρεί τον κόσμο του ως κεντρικόν, ως απολύτως
κεντρικόν για την ακρίβεια, και την κεντρική πλατεία του, όπου και το τσίρκο,
ως την ωραιότερη, αν όχι τη μοναδική πλατεία του κόσμου τούτου.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι συγγραφέας.