Πολιτική-βίζιον

Με την παράδοση που έχουμε στην επιθεώρηση επηρεάζουμε την Eurovision, ενώ την ίδια παράδοση ακολουθούμε και στα επικοινωνιακά τρικ της πολιτικής. (O Στάθης Ψάλτης από την παράσταση «Τα θέλει ο Κωλοτράβας μας»)

Κάθε άλλο παρά μυστικό είναι. H κυβέρνηση θέλει το σουξέ της Γιουροβίζιον για
επικοινωνιακούς σκοπούς. Άλλωστε η περσινή νικήτρια έτυχε υποδοχής από τον
υπουργό Επικρατείας αυτοπροσώπως, ο οποίος έδωσε έτσι και το στίγμα της
κυβερνητικής κατεύθυνσης στην εγχώρια κουλτούρα. Γιουροβίζιον με τα τσαρούχια.

Άλλωστε ανέκαθεν οι μαζικές, λαϊκές διασκεδάσεις αποτελούσαν ιδανικό πεδίο
επικοινωνιακής εκμετάλλευσης από την εκάστοτε εξουσία. Τέτοιες ήταν οι μεγάλες
αθλητικές διοργανώσεις, το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και προσφάτως μας έχει
προκύψει και η Γιουρβίζιον, πανηγύρι με ελαφρώς ποδοσφαιρική χροιά και άφθονη
εθνικοπατριωτική σύγχυση.

Μόνο που οι επικοινωνιακές υπερπαραγωγές τείνουν να αντικαταστήσουν την άσκηση
της πολιτικής. Μάχη για επιτυχημένη επικοινωνιακή πολιτική. Μάχη για
επιτυχημένη σκηνοθεσία μιντιακού πολιτικού γεγονότος. Μόνο που έχουν τόσο
διαποτίσει τη δημόσια σφαίρα τα σκηνοθετικά ήθη, ώστε η πολιτική να
αντιμετωπίζεται ως κομμάτι της σόου μπίζνες. Και το χειρότερο, όταν η
λειτουργία των θεσμών απαιτήσει την ουσία πίσω από την εικόνα της δημοκρατίας,
οι αντιδράσεις μοιάζουν περισσότερο με εκείνες σκηνοθετών που απέτυχαν να
πείσουν το ευρύ κοινό, παρά με πολιτικών που έχουν την αίσθηση ευθύνης για τη
λειτουργία της δημοκρατίας και τις δεσμεύσεις τους έναντι των πολιτών.

Το σόου της πολιτικής των σουβλακίων, με το οποίο έγινε η πανηγυρική έναρξη
της θητείας της κυβέρνησης της N.Δ. και όπου η καταγγελία της διαπλοκής
συνδυάστηκε με εσάνς τζατζικιού, μπορεί να θεωρηθεί η πεμπτουσία της
επικοινωνιακής ιδεολογίας που ακολουθείται πιστά. Γιατί μπορεί να επικρίνεται
για τις επικοινωνιακές υπερβολές της η κυβέρνηση στο θέμα της διαπλοκής και
στον τρόπο που το ανέδειξε ως κεντρικό για να υποχωρήσει στη συνέχεια, ωστόσο
το σκηνοθετικό πλαίσιο που έθεσε, η αισθητική της επικοινωνιακής της πολιτικής
ακολουθείται με απόλυτη συνέπεια.

Κάτι η σουβλασερί σαν ντεκόρ βαρύγδουπων πολιτικών δηλώσεων, κάτι η
Γιουροβίζιον σαν ντεκόρ κυβερνητικού σουξέ, κάτι και σημαίνοντες υπουργοί οι
οποίοι βγαίνουν στη μιντιακή σκηνή με δηλώσεις και εν τέλει στάση που δείχνουν
απαξίωση της πολιτικής ευθύνης, σαν τον κ. Βουλγαράκη, θα λέγαμε ότι η
επικοινωνιακή σκηνοθεσία της κυβέρνησης έχει την αισθητική του «Δελφινάριου»,
ένα είδος χοντροκομμένης, λαϊκής επιθεώρησης. Μερικά «νούμερα» πιάνουν και τα
χειροκροτούν οι θεατές, άλλα πάλι αποτυγχάνουν και γιουχάρονται, αλλά και αυτό
μέσα στη λαϊκή εκτόνωση είναι. H παράσταση απλώς συνεχίζεται.

Μέσα σε αυτό το επιθεωρησιακό πολιτικό κλίμα, είναι επόμενο να υποχωρούν τα
πολιτικά κριτήρια μπροστά σε εκείνα του θεάματος και ένας πολιτικός να θεωρεί
ότι η καλή σκηνική παρουσία αρκεί για να εξασφαλίσει την υπουργική του καριέρα
και την παραμονή του σε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή.

Αυτό που απομένει σφραγίζοντας τον εγχώριο πολιτισμό πάντως είναι η
ελαφρότητα, που αποθεώνεται σε πλείστες όσες εκδοχές και αναδεικνύεται σε
ιδεολογικό μοντέλο. Όσο πιο τραλαλά αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα και όσο
περισσότερο η αισθητική των τηλεπαραθύρων αντικαθιστά την αισθητική του
δημοκρατικού διαλόγου τόσο πιο ικανοποιημένοι είμαστε με την εθνική αφασία.

E ρε γλέντια!

Να το γλεντήσουμε βρε παιδιά. Αυτή είναι η επίσημη προτροπή του κράτους
(διά στόματος EPT και υπευθύνων της) προς τους πολίτες του.

Να το γλεντήσουμε με σουβλάκι πίτα και τζατζίκι, με γιουροβιζιονική
σουσουδογκλαμουριά, να το γλεντήσουμε με τηλεπαραθυράτους πολιτικούς καβγάδες,
όπου συμμετέχουν και σόουμαν δημοσιογράφοι σε μια πιο πιστή και ατμοσφαιρική
αναπαράσταση του δημοκρατικού ελέγχου και να κερδίσουμε εκείνη την πλαστή
αμεριμνησία που οφείλει να χαρακτηρίζει τον σύγχρονο πολίτη του κόσμου, ο
οποίος έχει καθήκον την διασκέδαση.