PIΠEΣ Yποστολή

ΠΑΓΙΟΣ στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής στην Ελλάδα, από τη
μεταπολίτευση και μετά, ήταν η αύξηση των θέσεων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες όσο το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού υποψηφίων.

ΑΥΤΟ το επέβαλαν οικονομικές κατ’ αρχήν προτεραιότητες καθώς στην ακμή
της φοιτητικής μετανάστευσης δεκάδες χιλιάδες Ελληνόπουλα σπούδαζαν εκτός
Ελλάδος προκαλώντας συναλλαγματική αιμορραγία.

HTAN ωστόσο και επιβεβλημένη ανταπόκριση στο κοινωνικό αίτημα για
διεύρυνση των ευκαιριών εκπαίδευσης. Περισσότερο απ’ όλα όμως ήταν επένδυση
για το αύριο. Γιατί βέβαια όλοι γνωρίζουμε πως στην εποχή μας μόνο η
επιμόρφωση και η υψηλή εξειδίκευση διασφαλίζουν το μέλλον.

ΑΥΤΟ ισχύει για τον κάθε νέο ξεχωριστά, ισχύει όμως και για την
οικονομία στο σύνολό της. Γιατί αν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση
του ανταγωνισμού από τις χώρες φθηνής εργασίας, τότε μία μόνο δυνατότητα
υπάρχει: η ποιοτική αναβάθμιση της παραγωγής μέσα από επενδύσεις που θα
στηρίζονται σε υψηλού επιπέδου παραγωγικό δυναμικό.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ όλα αυτά τα προφανή φαίνεται πως αποτελούν πλέον παρελθόν. Για
πρώτη φορά, είτε μέσα από τη μείωση των θέσεων είτε μέσα από την αύξηση της
απαιτούμενης βαθμολογίας, βρισκόμαστε μπροστά σε μια συστηματική προσπάθεια
μείωσης του αριθμού των εισακτέων ιδιαίτερα μάλιστα στις Σχολές υψηλής
ζήτησης.

H δικαιολογία που επικαλείται η κυβέρνηση και την επανέλαβε και ο
Πρωθυπουργός στη Βουλή είναι η αναβάθμιση της ποιότητας. Αλλά βέβαια αυτό
πρέπει να επιδιωχθεί με άλλους τρόπους. Με το να αφήνουμε μαθητές εκτός του
εκπαιδευτικού συστήματος το μόνο που κάνουμε είναι να ακολουθούμε τη λογική
«πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι».

ΑΛΛΩΣΤΕ το τελικό αποτέλεσμα το γνωρίζουμε εκ των προτέρων: θα αυξηθεί
και πάλι ο αριθμός όσων φεύγουν στο εξωτερικό. Ήδη τα πρώτα σημάδια είναι
φανερά!