ANAΛΩΣIMA Tα παιδιά του Tζόνι Nτεπ

Τα παιδιά του Τζόνι Ντεπ παίζουν στον κήπο του σπιτιού τους και μάλλον
διαθέτουν τις απαραίτητες προδιαγραφές για υπέροχο παιχνίδι. Ωστόσο,
κινδυνεύουν να χάσουν τη θέα (από τον κήπο), διότι μια εταιρεία αγόρασε το
μπροστινό οικόπεδο και ετοιμάζεται να χτίσει έναν κολοσσό. Είναι κάτι που το
πάθαιναν τα παιδιά και οι μεγάλοι των διαμερισμάτων τής μείζονος περιοχής
ελληνικής πρωτευούσης συχνότατα κι ακόμα το παθαίνουν, όμως ουδείς ποτέ
διανοήθηκε να αντιδράσει, δεδομένου ότι ο Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός
επιτρέπει να κλείνεις τη θέα των παιδιών, ειδικά όσων μένουν στους χαμηλούς
ορόφους και ουδόλως ενδιαφέρεται για τον ψυχικό τους κόσμο, την ανάπτυξη της
φαντασίας τους και την απόλαυση των πολυτιμότερων χρόνων της ζωής τους. Όμως,
ο Τζόνι Ντεπ δεν είναι άνθρωπος που μπορεί να συμβιβαστεί εύκολα με τους
υπάρχοντες οικοδομικούς κανονισμούς και τις παραλείψεις τους. Κατέθεσε αγωγή
εναντίον της εταιρείας, για παύση των εργασιών, διότι θεωρεί ότι δεν μπορεί ο
κάθε κερδοσκόπος να κόβει τη θέα των παιδιών του. Τα παιδιά πρέπει να μπορούν
να βλέπουν πέρα από τον κήπο τους, τον έξω κόσμο, να έχουν ανοιχτούς
ορίζοντες, για να γίνουν ανοιχτόμυαλα, εικόνες για να εξάπτεται η περιέργειά
τους, να πλουτίζεται η αισθητική τους. Όλ’ αυτά δεν τα χρειάζονται άραγε τα
παιδιά της Αθήνας; Γιατί ποτέ δεν τα διεκδίκησε κανείς για τα παιδιά του; Δεν
το σκέφτηκε; Δεν φαντάστηκε ότι μπορούσε να κερδίσει; Δεν πίστεψε κανείς ποτέ
ότι κάθε παιδί δικαιούται όλα αυτά τα πράγματα; Πολλοί που το έπαθαν αυτό,
πήραν απλώς τα παιδιά τους και μετακόμισαν σε καλύτερη γειτονιά, σε πιο ψηλό
όροφο, μέχρι να χτιστεί κι εκεί η θέα. Ενώ ο Τζόνι Ντεπ δεν μετακόμισε,
διεκδικεί νομικό δικαίωμα για τα παιδιά του στη θέα. Άρα για όλα τα παιδιά.
Γι’ αυτό μ’ αρέσει αυτός ο τύπος.