Το τέταρτο κουδούνι

H Νόνικα Γαληνέα θα επωμιστεί την Σελεστίνα στην κλασική «Τραγική κωμωδία
του Καλίστο και της Μελιμπέα», μόνο έργο του Ισπανού – εκχριστιανισμένου
Εβραίου – Φερνάντο ντε Ρόχας που πιστεύεται ότι γράφηκε το 1497 και
πρωτοεκδόθηκε σε ημιτελή μορφή το 1499 και σε πλήρη το 1502 για να δει το φως
της σκηνής πολύ αργότερα με τον τίτλο «Σελεστίνα» που επικράτησε – απ’ τη
βασική ηρωίδα του, μια προξενήτρα και μαστροπό.

Το έργο θ’ ανεβάσει στο Αίθριο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, τον
Σεπτέμβριο του 2007, ο Βασίλης Νικολαΐδης (που ‘χει ήδη συνεργαστεί με την
Νόνικα Γαληνέα – το 2002 στην «Φαίδρα» του Ρίτσου στο Μέγαρο και στην Μικρή
Επίδαυρο και την περσινή σεζόν στο ΚΘΒΕ, στο έργο του Τερζάκη «Αυτοκράτωρ
Μιχαήλ») σε καινούργια μετάφραση – απ’ τα ισπανικά – της Αγαθής Δημητρούκα.

Τα σκηνικά θα υπογράψει ο Νίκος Πετρόπουλος, τα κοστούμια ο Γιάννης
Μετζικώφ και τη μουσική ο Θάνος Μικρούτσικος.

H «Σελεστίνα» πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα μόλις το 1997 απ’ τον
Σταύρο Ντουφεξή και το δικό του «Θέατρο επί Τάπητος» σε μετάφραση Άννυς
Κολτσιδοπούλου και με την Δέσποινα Μπεμπεδέλη στον επώνυμο ρόλο στο Ηρώδειο,
στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Έκτοτε έχει παιχτεί μόνο απ’ το ερασιτεχνικό Θεατρικό Εργαστήρι
Πρέβεζας σε σκηνοθεσία Λιλής Σακκά το 2003 – 2004 και τον περασμένο Φεβρουάριο
απ’ την ομάδα «Monahestus» – μόνο κορίτσια, απόφοιτοι της δραματικής σχολής
Βεάκη – στο πλαίσιο του νεανικού φεστιβάλ «Θεατρική Δράση 1», σε διδασκαλία
και πάλι Σταύρου Ντουφεξή.

Εποχή έχει αφήσει το ανέβασμα του έργου απ’ τον Αντουάν Βιτέζ με την
Ζαν Μορό στην «Κομεντί Φρανσέζ» – στο «Οντεόν» – το 1989, ενώ πιο πρόσφατα –
το 2004 – και η δική μας Κάθριν Χάντερ (Χατζηπατέρα) διέπρεψε στην Βρετανία
ερμηνεύοντας την Σελεστίνα σε σκηνοθεσία του Ισπανού – Καταλανού – Καλίστο
Μπιέιτο.

Προχωρούν οι δοκιμές για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή που θα παρουσιάσει
ο Λευτέρης Βογιατζής, στη μετάφραση του Νίκου Παναγιωτόπουλου – την οποία είχε
χρησιμοποιήσει και στο ανέβασμα της τραγωδίας του Σοφοκλή το 1991 – ’92 στο
θέατρο της οδού Κυκλάδων -, στην Επίδαυρο, με την «νέα Σκηνή» του, στις 4 και
5 Αυγούστου κλείνοντας το φεστιβάλ του 2006.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα είναι της Χλόης Ομπολένσκι, τη μουσική
ευθύνη της παράστασης θα έχει ο Σπύρος Σακκάς και την κινησιολογική επιμέλεια
ο Ερμής Μαλκότσης.

Επικεφαλής της διανομής – είκοσι τρεις ηθοποιοί -, η εξαιρετική Αμαλία
Μουτούση στον επώνυμο ρόλο κι ο Λευτέρης Βογιατζής που θα επωμιστεί και τον
Κρέοντα. Αίμων ο εντυπωσιακά εξελισσόμενος Νίκος Κουρής, Ισμήνη η Εύη
Σαουλίδου (φωτογραφία) – το ταλαντούχο πλάσμα που έκανε (και κάνει ακόμα, έως
την Κυριακή) στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων», διδαγμένο απ’ τον Λευτέρη Βογιατζή,
μια απ’ τις καλύτερες ερμηνείες της τελευταίας διετίας ως Βενετία στο «Bella
Venezia» του Γιώργου Διαλεγμένου -, Φύλακας ο Δημήτρης Ήμελλος, ενώ μέρος του
Άγγελου θα κρατήσει η Αλεξία Καλτσίκη. H υπόλοιπη διανομή θα προκύψει, κατά
πάσα πιθανότητα, απ’ το Χορό.

Θραύσματα μνήμης… Θραύσματα ζωής.

Δεν ξέρω AN είναι θέατρο και ΠΟΣΟ θέατρο είναι – άραγε, TI είναι θέατρο
πια; … – το «Περιπέτεια στην πόλη και στην εξοχή». Στο κείμενο, όμως, που
έγραψε και ανέβασε μαζί με τους ηθοποιούς του στο «Αμόρε», σε μια εξαιρετική
κατά τη γνώμη μου παράσταση (στην κεντρική φωτογραφία), ο Ακύλλας Καραζήσης
μοιάζει να άνοιξε την ψυχή του διάπλατα κι η αλήθεια του, σαν αεράκι καθαρό,
να ξεχύνεται μέσα απ’ τα θραύσματα αυτά και να σε πλημμυρίζει. Με συγκίνηση.
Βαθιά. Έτσι ένιωσα τουλάχιστον εγώ. Ίσως γιατί «στο τραύμα ζουν οι
ιστορίες»…

Και θα σας συνιστούσα, μέχρι το Σάββατο που θα παίζεται, αυτή την
παράσταση να μην τη χάσετε.

Είπα να γράψω στο περασμένο «Τέταρτο Κουδούνι» για το γιο του σκηνοθέτη
και ηθοποιού Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και της μεταφράστριας Κοραλίας Σωτηριάδου,
τον Μίλτο, πρωτοετή στη δραματική σχολή του Εθνικού. Να όμως, που – κατόπιν
εορτής – μαθαίνω ότι το όνομά του είναι Μίλτος Σωτηριάδης και ουχί Μίλτος
Θεοδωρόπουλος – όπως, κακώς, το θεώρησα αυτονόητο -, μια και οι γονείς του
έχουν επιλέξει να πάρει το επίθετο της μάνας.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος…

Εάν η κυριακάτικη συνέντευξη είναι δισέλιδη και η κρίση υστερίας
συνεχίζεται και στη δεύτερη σελίδα, ε, τότε, αρχίζω πια κι ανησυχώ…

Δεν θα ‘ναι ο Θανάσης Δήμου – όπως βιάστηκαν να μου πουν απ’ το ΔΗΠΕΘΕ
Αγρινίου – στη διανομή του καλοκαιρινού «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Λόρκα που
θ’ ανεβάσει ο Θοδωρής Γκόνης – όλα τα άλλα ισχύουν.

Θα ‘ναι όμως η Λένα Παπαληγούρα που ετοιμάζεται ν’ αποφοιτήσει απ’ τη
δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Αν αναρωτηθήκατε για το επώνυμο, ναι!
Είναι κόρη του υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάση Παπαληγούρα και εγγονή του Παναγή
Παπαληγούρα απ’ τον πατέρα της και του Γιώργου Ράλλη απ’ τη μητέρα της. Και
ανιψιά της Αννίτας Δεκαβάλλα – ετεροθαλούς αδελφής του υπουργού.

Έτσι, μετά την Αγγελική Παπαθεμελή, κόρη του Στέλιου Παπαθεμελή, και
την Αιμιλία Βάλβη, κόρη του Πέτρου Βάλβη – απ’ ό,τι πρόχειρα θυμάμαι -, άλλη
μια κόρη υπουργού, νυν ή τέως, εντάσσεται στο θέατρό μας.

Μεταξύ μας: πολύ το χαίρομαι που τις κέρδισε το θέατρο κι όχι η
πολιτική. Όση σχέση κι αν έχουν αμφότερα με την υποκριτική…