MΑΤΙΕΣ Πολιτικοί

Το συνηθίζουν, μερικές φορές, κάποιοι Κρητικοί. Λένε και μια κουβέντα
παραπάνω. Ιδίως όταν το σηκώνει η «ατμόσφαιρα». Ρίχνουν και καμιά «μπαλοθιά»
άμα λάχει, στον «γάμο του Καραγκιόζη». Για φιγούρα και για «μπούγιο». Και
όλοι, σχεδόν, οπλοφορούν. Ορισμένοι έχουν πιστόλια από τα χρόνια της Κατοχής.
Γερμανικά. Που τα λαδώνουν, τα καθαρίζουν, τα προσέχουν σαν τα μάτια τους. Έχω
δει αρκετά σε χωριά του Αποκόρωνα. Παρένθεση: τους Κρητικούς τους αγαπώ πάρα
πολύ.

Λένε λοιπόν μερικές φορές και μια κουβέντα παραπάνω κάποιοι Κρητικοί. Όπως ο
M. Κεφαλογιάννης. ‘H ο φίλος μου ο Ανδρουλάκης. Και, βέβαια, αυτή η
«παραπανήσια κουβέντα» γίνεται βούτυρο στο ψωμί στις εφημερίδες και, ιδίως,
στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Όπως συνέβη τούτες τις μέρες με όσα είπε στο
Μπαχρέιν ο υπουργός Ναυτιλίας, για να τα ανασκευάσει, όπως συνηθίζουν όλοι –
ανεξαιρέτως – οι πολιτικοί, όποτε η γλώσσα τους τρέχει.

Τον γνωρίζω τον Κεφαλογιάννη. Όχι καλά – μια δυο φορές έχουμε κάτσει στο ίδιο
τραπέζι. Είναι Κρητικός. Ανάβει το αίμα του κάθε τόσο και «τα λέει». Δεν ξέρω
πόσα απ’ αυτά που λέει τα πιστεύει απολύτως. Φοβάμαι ότι σε ένα ποσοστό
παρασύρεται από τα ίδια του τα λόγια και αναγκάζεται, κατόπιν, «να τα
μαζέψει». Το κάνουμε όλοι λίγο πολύ.

Πάντως, πολλά απ’ αυτά που είπε ο Κεφαλογιάννης σε μια «ιδιαίτερη», σίγουρα,
στιγμή, ο κόσμος, ο πολύς ο κόσμος, θα τα συνυπέγραφε. Υπάρχουν μεγάλα
προβλήματα στην Ελλάδα. Και οι πολιτικοί, όλων των παρατάξεων, δεν τα λύνουν.
Αυτά τα προβλήματα δεν τα δημιούργησα εγώ. Οι πελατειακές σχέσεις δεν είναι
εφεύρεση του λαού. Είναι εργαλείο των πολιτικών. Για να ψηφίζονται και να
ξαναψηφίζονται.

Να μην είμαστε όμως και άδικοι. Έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης οι πολιτικοί για
το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι τελευταία στην Ευρώπη, σε πάρα πολλούς
τομείς. Αλλ’ αυτοί οι πολιτικοί, με τα τόσα στραβά, έχτισαν τα τελευταία 32
χρόνια μια δημοκρατία που έχει θεμέλια και είναι αταλάντευτη. Κι αυτό δεν
είμαι μικρό επίτευγμα σε μια χώρα που δεινοπάθησε από δικτατορίες και
βαθύτατες εμφύλιες διαιρέσεις.