Οργανωμένοι και πασχαλινοί

Βρώμικο, ξεβρώμικο το αρνάκι θα το φάμε με τόσα που τραβήξαμε όλες αυτές τις μέρες απ’ τα δελτία ειδήσεων

Με ωραία ατμόσφαιρα κατάνυξης περιμένουμε και το φετινό Πάσχα, ευτυχώς άριστα
πληροφορημένοι από αστρολόγες και μετεωρολόγους για το πώς θα το περάσουμε,
ώστε να περιορίσουμε στο ελάχιστο τις εκπλήξεις. Οι δεύτεροι έχουν ξεκινήσει
εδώ και ένα 15θήμερο να προαναγγέλλουν πασχαλιάτικη καλοκαιρία φτιάχνοντας το
κέφι των ταξιδιωτών, ενώ οι πρώτες συμβάλλουν στην παραδοσιακή ατμόσφαιρα της
αγάπης και της χαράς, με προβλέψεις του τύπου «όλα τα ζώδια θα περάσουν θαύμα»
ή «ακόμη και εκείνα που δεν έχουν καλό τετράγωνο… πάλι μούρλια θα περάσουν»
– γιατί θα ‘χουν όλοι οι άλλοι, οπότε δεν θα ‘χουν με ποιον να τσακωθούν.

Το βλέπουμε και στο «Fame Story» τι ωραία που λύθηκε η παρεξήγηση με
τους «καθηγητές», οι οποίοι πολύ θύμωσαν γιατί δεν τους έπαιζαν στο «ζωντανό»
σόου και το ‘χαν όλο δικό τους η Αλιμπέρτη και οι κριτές. Να όμως που πήρε
θέση στην κεντρική σκηνή ο «διευθυντής» κ. Κατσαρός, για να δώσει την απάντηση
που άξιζε στους κριτές. E, λοιπόν, δεν διαλέγουν τα τραγούδια οι «καθηγητές».
Τα επιλέγει η παραγωγή και τους τα δίνει κονσέρβα. Έτσι ήταν από την αρχή. «Μα
πώς γίνεται να μην τα επιλέγετε εσείς, που γνωρίζετε από μουσική;»,
αναρωτιέται ευλόγως η κ. Γαρμπή. Έλα μου ντε!

Αλλά ως προς το ζήτημα αυτό δεν αισθάνονται διόλου «γλάστρες» οι, γνώστες των
μουσικών ζητημάτων, «καθηγητές». Στο σόου αισθάνονταν μόνο, γιατί δεν είχαν
αρκετά πλάνα και τον δέοντα ρόλο.

Με αυτό ον ωραίο τρόπο – να λέγονται όλα με το όνομά τους – ξεκαθάρισε
και αυτό το πικρό ζήτημα. Γιατί το ζήτημα της μουσικής που θα ακουστεί, των
ήχων που θα πουληθούν μέσω του «Fame Story», φυσικά δεν μπορεί να αφεθεί χωρίς
έλεγχο στα χέρια του κάθε «καθηγητή». Υπάρχουν παίκτες που πρέπει να φύγουν,
άλλοι που πρέπει να προβληθούν, κατάλληλες φωνές για τη μουσική αγορά κ.λπ.
Όλα αυτά δεν μπορεί να είναι στην τύχη και στις ψηφοφορίες του κοινού. Είναι
ένα καλοδομημένο σύστημα «μουσικής παιδείας», υπάρχει διδακτέα ύλη, έχει αρχές
το ριάλιτι, έχει και μια αγορά που περιμένει και πρέπει να την φροντίσει.

Το καλύτερο στο εν λόγω ριάλιτι, πάντως, είναι ότι ο καθένας νομίζει πως είναι
κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Και έτσι παράγεται θαυμάσιο θέαμα και
ακρόαμα τσαντίλας, καβγάδων ή λογυδρίων σαν αυτά που βγάζει κάθε τόσο ο επί
του χορού «καθηγητής», Πάνος Μεταξόπουλος, σίγουρος αυτός ότι επιτελεί έργο
καλλιτεχνικώς πρωτοπόρο. Κάλεσε μάλιστα τους «μαθητές» να πειράζουν τα
τραγούδια. Μάλιστα! Αυτό θα πει ελεύθερο πνεύμα και ανοιχτοί ορίζοντες στην
εκπαίδευση.

Μέρες που είναι, φρόντισε το ριάλιτι να δώσει ένα ωραίο παράδειγμα
ειρήνης μεταξύ των «πόλων» που το αποτελούν – «μαθητές», «καθηγητές», κριτές
και παρουσιάστρια – ενώ δεν έλειψε και το υψηλό μήνυμα για τον πολιτισμό της
φιλοξενίας του έθνους, με αφορμή τη συμμετοχή του Τούρκου παίκτη. Με τι αγάπη,
φροντίδα και θαυμασμό για το ταλέντο του τον περιβάλλουν! Ήταν πολύ
συγκινητικό το σόου με τα φιλμάκια όπου οι «συμμαθητές» του προσπαθούν να
μάθουν τουρκικά. Αυτό θα πει «κοινωνία της ανοχής».

Σταύρωσον… τον τηλεθεατή

Μοναδικό μελανό σημείο, αυτά τα ρεπορτάζ για τους τσιγκελωμένους οβελίες που
μας σφίγγουν την καρδιά με την ακρίβεια τους και τη μη τήρηση των κανόνων
υγιεινής. Και δεν φτάνει αυτή η λαγνεία της οβελιακής βρώμας, προστίθενται και
εκείνα τα πλάνα με τα λάγνα καφάσια ντομάτες – ζουμερές, κατακόκκινες,
προκλητικές, πλην όμως απλησίαστες! Τι πάθη κι αυτά τα πασχαλιάτικα!

Διότι πρέπει ο τηλεθεατής να πειστεί ότι θα πεινάσει, πρέπει να αγωνιά πριν το
μεγάλο φαγοπότι, πρέπει να δώσει μάχη για το πασχαλινό ντερλίκωμα, πρέπει να
ανέβει τον Γολγοθά του, σταυρωμένος μπροστά στη μικρή οθόνη, να κάνει
μετάνοιες στις λαϊκές, να συρθεί στα αίματα των κρεοπωλείων, να ψαύσει με τα
δάχτυλα τα σφαχτάρια για να διαβάσει τη σφραγίδα της ποιότητας, αλλιώς πώς θα
καταλάβει Πάσχα;

Έχουν αναλάβει τα δελτία ειδήσεων να διαμορφώσουν ατμόσφαιρα παθών. H βενζίνη
στα ύψη, τα ζαρζαβατικά το ίδιο (ούτε νηστεία μπορούμε να κάνουμε!), ο οβελίας
ύποπτος, οι τσέπες άδειες, ο κόσμος ρακένδυτος μπαλώνει τα παλιά του… Ωραία,
πειστήκαμε. Με τα μούτρα στο ψητό τώρα και του χρόνου πάλι τα ίδια, για να το
ευχαριστηθούμε.