Kομμωτήριο ο Έρως in style

Ήρθε να με κουρέψει στο θέατρο γιατί δεν προλάβαινα να πάω σε κουρείο. Μπότα
τζιν χιλιοξεσκισμένο κοντοκάβαλο η κοιλιά έξω με ένα σκουλαρίκι στον αφαλό,
μπλουζάκι με ντεκολτέ ίσα να κρύβει τη ρόγα, ξανθό μαλλί, καραβαμμένη του
σκοτωμού, κι άλλο ένα σκουλαρίκι στο φρύδι. Χαμός. Λαλίστατη δε. Σε
δευτερόλεπτα τα ξέρασε όλα. Πού μένει, πού δουλεύει, πώς τη λένε τη μαμά της,
τη φίλη της την Τζόυς, τα εξτένσιον της Βανδή, ποιος βγαίνει με την Χρύσπα
(δεν την ξέρετε κύριε Φασουλή, το Χρύσπα βγαίνει από το Χρύσα και το Παγώνα,
είναι το κάτι άλλο είναι trendy είναι must είναι το talk of the town), για τη
μόδα με το κοντοκάβαλο κι έξω ντέρτια κι αφαλοί… Για όλα, όλα, όλα. Και για
τον εαυτό της βέβαια ως hair stylist τα καλύτερα.

– Ξέρετε τι μαλλιά κάνω εγώ; Όταν έκανα τη φράντζα, την free, που πέταγε με
την ανταύγεια στη Βανέσα, πάθανε ο κώλος τους ολωνών. Ήμουνα δηλαδή το lonely
on the top. Τότε γνώρισα τον Ντίμη.

– Απ’ τη δουλειά κι αυτός;

– Όχι καλέ. Τι απ’ τη δουλειά; χαζά να λέμε τώρα; όχι αγόρι κανονικό αγάπη
μου. Δουλεύει. Στο βενζινάδικο… έχει ο μπαμπάς του, πιο δω, απ’ το Αιγάλεω,
πριν, που στρίβεις δεξιά, μετά straight, στη γωνία. Δεκατέσσερις μήνες αύριο
τους κλείνουμε.

… και σήκωσε με τρόπο το μπλουζάκι της που είχε πέσει κι έκρυβε την κοιλιά.
Σκέφτηκα σ’ ένα κείμενο του Μπαρτ για αυτή τη χαραμάδα σάρκας ανάμεσα
παντελόνι και πουκάμισο και πώς αποκαλύπτεται καθώς σηκώνεται το χέρι να
φτάσει το απάνω ράφι, και πως, αυτή η αποκάλυψη που θαρρείς γίνεται μόνο για
σένα, πως σε ανάβει πιο πολύ κι απ’ το γυμνό. Και μετά όπως σ’ όλα τα έργα
συνέχισα μέσα μου τον μονόλογο, ότι τώρα καμία χαραμάδα, όλα φάτσα φόρα, κι
αυτό σκοτώνει τον ερωτισμό, και οι νέοι σήμερα ανέραστοι, και άλλα ηχηρά και
πατατί και πατατά. Και για να αποδείξω της σκέψης μου το αληθές τη ρώτησα και
πιο στενά.

– Και τι σ’ αρέσει δηλαδή απάνω στο Ντίμη τι του βρίσκεις ρε παιδί μου τι
είναι αυτό που σας ενώνει, σας ανάβει; Σου αρέσει;

– Τι μ’ αρέσει; M’ αρέσει… ξέρω γω; M’ αρέσει ας πούμε που γυρνάω το βράδυ
απ’ τη δουλειά και κάνω ένα ντους… ξέρεις και μετά κάθομαι και κοιτάω
τηλεόραση, κανά περιοδικό βάφω τα νύχια μου, των ποδιών δηλαδή… ξέρεις τα
θέλω… κόκκινα τα βάφω. Όχι το κοραλλί, the other one, το πιο σκούρο σαν
αίμα… ξέρεις blood… και είναι αυτός με τους φίλους του μέσα και βλέπουνε
ποδόσφαιρο any way και βρίζονται και όλο βλαστημάνε και «μαλάκα κουφάλα
χαμούρα» και τέτοια και κατεβάζουνε καντήλια και αυτά… ξέρεις… όχι μ’
αρέσει που τους ακούω. Και μ’ αρέσει πολύ μετά που φεύγουνε οι άλλοι κι αυτός
έρχεται στο κρεβάτι και με τη βλαστήμια ακόμα στα χείλια με φιλάει στο
στόμα… και…

Και… κόκαλο ο στοχαστής.