H άνοιξη φοράει 60’s

Τα φορέματα με γραμμή A συνδυάζονται με παπούτσια πλατφόρμες (Burberry)

Το 1961 η πριγκίπισσα Μαργαρίτα της Αγγλίας αναστάτωσε τη βασιλική οικογένειά
της επειδή παντρεύτηκε έναν θνητό και μάλιστα φωτογράφο. Το γεγονός ότι ο
Άντονι – Άρμστρονγκ Τζόουνς έγινε αργότερα λόρδος Σνόουντον και ότι η
πριγκίπισσα γοητεύτηκε τόσο πολύ από την εποχή της ώστε αδιαφόρησε για την
ετικέτα των αριστοκρατικών δεσμεύσεων, γοήτευσε αρκετούς σύγχρονους
σχεδιαστές. Οι οποίοι σκέφτηκαν να πιάσουν το νήμα των 60’ς μέσα από αυτήν
επαναστατημένη αριστοκράτισσα.

H Μαργαρίτα δεν μπορούσε παρά να κυλήσει με το ρεύμα της αλλαγής που παρέσυρε
δημιουργικά το Λονδίνο. Οι επίσημοι φωτογράφοι του αγγλικού θρόνου δεν
μπορούσαν να παραβούν το καθήκον τους. Και έτσι οι φωτογραφίες της με
προχωρημένες εμφανίσεις, όπως με χρωματιστό καλσόν και σχέδια μικρά σκαθάρια,
έδειξαν την προτίμησή της για την ανεπίτρεπτη τότε μουσική των Beatles.

Το ύφος 60’s για να είναι σύγχρονο και όχι vintage χρειάζεται ορισμένες μετατροπές: Οι μίνι φούστες έχουν όγκο και σχήμα τουλίπας και φοριούνται με κοντά, φαρδιά σακάκια (Miu Miu, Nina Ricci – φωτογραφία)

Σε αντίθεση με τις παστέλ και μονόχρωμες ήσυχες προτιμήσεις της οικογένειάς
της η Μαργαρίτα παραβίασε κι άλλους κώδικες της βασιλικής γκαρνταρόμπας,
βάφοντας έντονα τα χείλη της και βάζοντας εμπριμέ φορέματα. H συμπεριφορά της
ανήσυχης γαλαζοαίματης εμφανίστηκε λοιπόν στην ανοιξιάτικη συλλογή Burberry
Prorsum. Ο σχεδιαστής του οίκου, Κρις Μπέιλι, δηλώνει ότι εμπνεύστηκε από τα
χρόνια της αθωότητας της πριγκίπισσας: «Είδα φωτογραφίες της από εκείνη την
εποχή, από τα πικ νικ που έκανε στην εξοχή με τον λόρδο Σνόουντον και ένιωσα
ότι υπήρχε μία ανεμελιά που σήμερα τη χάσαμε». Σε ανάμνηση αυτής της εντύπωσης
ο σχεδιαστής του αγγλικού οίκου έστειλε το μήνυμα με μπροκάρ πανωφόρια σε
γραμμή A, με μεταξωτές καπαρντίνες και χρυσά κουμπιά, με μία σατέν ζώνη δεμένη
φιόγκο πάνω από μία ζακέτα σε γραμμή αμπίρ.

Αλλά δεν είναι ο μόνος. Το στυλ της πριγκίπισσας που κάπνιζε και οδηγούσε Μίνι
Κούπερ αντί για Ρολς Ρόις, έκανε παρέα με καλλιτέχνες και ακολουθούσε την
εποχή της αντί τα ίχνη της αλεπούς την περίοδο του κυνηγιού, έδωσε χαρακτήρα
και σε άλλες φετινές συλλογές. H κομψή θηλυκότητα βγήκε στα κοκτέιλ φορέματα
με τη φαρδιά φούστα του Τζανμπατίστα Βάλι, στα πρωινά φορέματα του Αμερικανού
Όσκαρ ντε λα Ρέντα και στα αέρινα, με τη ρευστή γραμμή και την πολυτελή
διακόσμηση στη ζώνη τους του ιταλικού οίκου Bottega Veneta. Τα αγαπημένα
φορέματα σε γραμμή A της Μαργαρίτας και τα πέδιλα με τα χοντρά ξύλινα τακούνια
βγήκαν επίσης στις πασαρέλες της Chloe και του Μαρκ Τζέικομπς.

Φόρεμα κοκτέιλ του Όσκαρ ντε λα Ρέντα

Τι συνέβη και ξαφνικά η νεαρή σιλουέτα μίας πριγκίπισσας έγινε σύγχρονο
πρότυπο; «Ο εκδημοκρατισμός που χαρακτήρισε τη δεκαετία του ’60 και που
εξελίχθηκε στη μόδα των δρόμων φαίνεται τώρα πια μία βασανισμένη και
κουρασμένη ιδέα, επισημαίνει η Σούζι Μένκες στην «International Herald
Tribune». H μόδα πήγε πολύ πιο μακριά την ιδέα του απλού ντυσίματος, του
Τ-shirt και του ξηλωμένου ξεφτισμένου στριφώματος. Σε αυτό ακριβώς το αδιέξοδο
της στιγμής, η αριστοκρατική εμφάνιση φαντάζει εξωτική, άρα επιθυμητή. Και
αρκετοί νέοι σχεδιαστές όπως ο Ζακ Πόζεν, ο Ντέρεκ Λαμ, ο Ολιβιέ Τεσκένς
πηγαίνουν προς τα πίσω και ασχολούνται με την ιδέα της υψηλής ραπτικής, για να
την εφαρμόσουν στα ρούχα τους».

H δεκαετία του μίνι

Διατήρηση ισορροπίας προτείνει η Chloe, συνδυάζοντας το μίνι με ρομαντικές μπλούζες που καλύπτουν λαιμό και χέρια

Τα 60’ς έχουν κι άλλα στοιχεία για να προικίσουν τη φετινή μόδα. Μην ξεχνάμε
ότι ήταν η πρώτη δεκαετία που το νεανικό στυλ γιόρτασε την εμφάνισή του με το
μίνι και τα έντονα σχέδια τυπωμένα στα υφάσματα. H προσφορά της Μαίρης Κουάντ
στα κορίτσια του Λονδίνου και του Αντρέ Κουρέζ στις αναστατωμένες Παριζιάνες
δεν ήταν μόνο τα 30 εκατοστά ύφασμα γύρω από τα πόδια τους.

Τα πολλά χρώματα και σχέδια φοριούνται σε ένα απλό ίσιο φόρεμα με μήκος πάνω από το γόνατο (Missoni – φωτογραφία, Calvin Klein, Pucci)

Ήταν η δυνατότητα να εκφράσουν με το μίνι τους την απέχθειά τους προς τη
συμβιβαστική συμπεριφορά των γονιών τους. Οι νέες γυναίκες έδειξαν με τα ρούχα
τους ότι ο κόσμος αλλάζει, ότι θέλουν να εκφράσουν τις δικές τους ιδέες. «Αυτή
η νοσταλγία για τα 60’ς έχει να κάνει και με το ότι ο κόσμος τελικά δεν άλλαξε
και δεν έγινε τόσο μοντέρνος όσο τον περιμέναμε τότε. Ξανακοιτάμε εκείνο το
στυλ που ήταν επαναστατικό για να εισπράξουμε λίγο από τον ενθουσιασμό που
νιώσαμε εκείνα τα χρόνια. Τότε που νομίζαμε ότι με το να απορρίψουμε το
συντηρητικό ύφος θα δημιουργούσαμε την ανατροπή», εξηγεί η κυρία του πανκ,
Βίβιεν Γουέστγουντ, στους «New York Times».