ΓNΩMH Έμεις και οι άλλοι

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους… πισινούς, λέει η λαϊκή ρήση η
οποία ταιριάζει γάντι στους εκπροσώπους του ελληνικού ποδοσφαίρου στα Κύπελλα
Ευρώπης, τα οποία μπαίνουν στην τελική τους ευθεία από την επόμενη εβδομάδα με
τη διεξαγωγή των πρώτων ημιτελικών.

Ονόματα όπως Βιγιαρεάλ, Στεάουα, Μίντλεσμπρο, Σάλκε δεν προκαλούν φόβο.
Ωστόσο, κατάφεραν με συστηματική δουλειά και διατηρώντας χαμηλούς τόνους να
πρωταγωνιστήσουν φέτος στην Ευρώπη και να διεκδικούν είσοδο σε τελικό. Και
εμείς;

Ξεφυλλίζουμε το γνωστό «λεξικό» στο οποίο είναι κρυμμένα τα αίτια της
αποτυχίας.

«Τύχη», «διαιτητής», «προπονητής» αποτελούν τα σαμάρια στα οποία φορτώνονται
κάθε φορά όλα τα άσχημα αποτελέσματα. Ο καθρέφτης της αυτοκριτικής έχει προ
πολλού σπάσει και παραμορφώνει την πραγματικότητα. H Ρωσία δεν κατάφερε τελικά
να γκρεμίσει τη χώρα μας από την 8η θέση της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας και
εμείς πανηγυρίζουμε.

Οι ομάδες μας μάλλον έχουν πέσει θύματα παρεξήγησης και μπερδεύουν τη
συμμετοχή τους στα Κύπελλα Ευρώπης με τη συμμετοχή σε πρόγραμμα κάποιου
ταξιδιωτικού γραφείου.

Δεν είναι μυστικό πως το ελληνικό ποδόσφαιρο αντιμετωπίζει πολλά και σοβαρά
προβλήματα. Είναι, όμως, το μόνο; Προβλήματα οικονομικής φύσεως, τζόγου,
διαιτητών, προσυνεννοημένων αποτελεσμάτων, άδειων κερκίδων, βίας, ρατσισμού,
κακού παραγοντισμού αντιμετωπίζουν σχεδόν όλα τα μεγάλα πρωταθλήματα της
Ευρώπης.

Μόνο που σε σχέση με αυτά, το ποδόσφαιρό μας έχει μία πολύ σημαντική διαφορά:
οι γενικής φύσεως αφορισμοί από «αρμοδίους» και μη έχουν αντικαταστήσει τον
νόμο. Αντί για αντικειμενική κριτική, υποβόσκει ο οπαδισμός που ναι μεν
ικανοποιεί τα χρωματιστά αισθήματα, ωστόσο ενδόμυχα προβληματίζει και τον πιο
φανατικό.

H στήριξη στις αποτυχίες των άλλων, στην προκειμένη περίπτωση της Ρωσίας, δεν
αποτελεί πρόοδο αλλά κατάντια…