Πρόσωπα Ένα ντοκιμαντέρ για τον Kατρίνα

Αμφιλεγόμενη φωνή των μαύρων της Αμερικής, ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι δηλώνει
πεπεισμένος όσον αφορά το «τέλειο έγκλημα».

Σπάικ Λι: «Ψάχνω πριν απ’ όλα την ιστορία που με ενδιαφέρει, είτε είναι η ιστορία μιας ληστείας είτε ενός κυκλώνα»

«Τέλειο έγκλημα ήταν οι τελευταίες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ. H κυβέρνηση
που έχουμε τώρα είναι το κακό. Τελεία και παύλα. Δεν μπορούμε να περιμένουμε
τίποτε καλό από τον Μπους» λέει στην ιταλική εφημερίδα «Λα Στάμπα» με αφορμή
την τελευταία ταινία του, μια αστυνομική περιπέτεια με τίτλο «Ο υποκινητής»
(«The inside man»), που προβάλλεται αυτόν τον καιρό και στις ελληνικές
αίθουσες. «Ήθελα να αντιμετωπίσω την πρόκληση να γυρίσω μια ταινία αυτού του
είδους, αλλά μακριά από τα στερεότυπα… Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα πριν
αρχίσω τα γυρίσματα ήταν οι ταινίες του Σίντνεϊ Λιούμετ. Κάθησα και είδα ξανά
το ”Σέρπικο” και τη ”Σκυλίσια Μέρα”. Είναι μεγάλες ταινίες και ο Λιούμετ
ένας από τους καλύτερους Αμερικανούς σκηνοθέτες. Δεν πιστεύω πως έγινε ποτέ
πραγματικά κατανοητός».

Ο Σέλτον Τζάκσον Λι, όπως είναι το πραγματικό όνομά του, γεννήθηκε στην
Ατλάντα της Τζόρτζια το 1957. Μικρός μετακόμισε με τους γονείς του στο
Μπρούκλιν, το οποίο έκανε αργότερα «πρωταγωνιστή» σε πολλές ταινίες του. Το
έντονο ενδιαφέρον του για τη λεγόμενη «μαύρη κουλτούρα» χρονολογείται από την
παιδική του ηλικία. H μητέρα του Ζακλίν ήταν δασκάλα και ενθάρρυνε την αγάπη
του για την αφροαμερικανική τέχνη και λογοτεχνία, ενώ ο πατέρας του Μπιλ,
μουσικός της τζαζ, του γνώρισε τη μαύρη μουσική.

Σήμερα είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. «H βία στην οποία εκτίθενται
καθημερινά κυρίως τα παιδιά με ανησυχεί πολύ», λέει. «Πιστεύω πως καταστρέφει
την παιδική ηλικία τους και τα κάνει αναίσθητα. Όλα γίνονται ένα παιχνίδι,
ακόμη και το να τινάξεις στον αέρα τα μυαλά κάποιου. Επιμένω τα παιδιά μου να
μην παίζουν τέτοιου είδους βιντεοπαιχνίδια και να ακούν τις εκδοχές των
τραγουδιών της ραπ χωρίς τους στίχους».

H επόμενη ταινία του θα είναι ένα τετράωρο ντοκιμαντέρ για τον κυκλώνα Κατρίνα
με τίτλο «Όταν έσπασαν τα φράγματα»: «Κάποτε στις ΗΠΑ ο κόσμος έφευγε μακριά
ακούγοντας και μόνο τη λέξη ντοκιμαντέρ. Δεν είναι πια έτσι. H ταινία με τους
πιγκουίνους ”Το ταξίδι του αυτοκράτορα” έκανε ένα σωρό λεφτά». Το δικό του
ντοκιμαντέρ «δεν θα κατηγορεί μόνο την κυβέρνηση, επειδή οι ευθύνες είναι
πολλές και διασταυρούμενες… Στην πραγματικότητα δεν ξέρω αν έχω αρκετά
δάχτυλα για να δείξω όλους τους ενόχους. Ήταν μια βιβλική καταστροφή. Για
πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία ένας πρόεδρος και η κυβέρνησή του δεν ήταν
σε θέση να βοηθήσουν τους πολίτες μέσα στο σπίτι τους. Και μήνες μετά την
καταστροφή, η κατάσταση είναι ακόμη απελπιστική. Επειδή δεν ενδιαφέρονται να
βοηθήσουν τους φτωχούς, ακόμη περισσότερο αν είναι μαύροι. Επειδή σίγουρα δεν
είναι αυτοί που τους ψηφίζουν…».