Tο τέταρτο κουδούνι

Όλα τα περίμενα όταν διάβασα ότι το «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας» του Λαμπίς, θ’
ανέβαινε σε διασκευή Χάρη Ρώμα – Άννας Χατζησοφιά στο «Καρέζη». Κι όλα τα
φοβόμουν. Αλλά είχα και κάτι λίγες ελπίδες ότι δε θα της τ’ αλλάξουν τα φώτα
της αριστουργηματικής, κλασικής γαλλικής φάρσας.

Φρούδες ελπίδες… Της τ’ άλλαξαν. Υπεράνω πάσης «προσδοκίας» αυτό που
είδα κι άκουσα. Το τι λέγεται και γίνεται επί σκηνής… Εγώ, ντράπηκα.
Εκείνοι, πάντως, όχι. Και μη χειρότερα να λέμε.

Αλλά ότι, στη σκηνή που ο μέλλων πεθερός του κεντρικού ήρωα κομίζει απ’
την επαρχία του γλάστρα με μυρτιά, θ’ αρχίζουν να τραγουδούν, με κοστούμια
τέλους 19ου αιώνα, εν ονόματι, λέει, του βοντβίλ στο οποίο κατατάσσεται το
έργο και που χρησιμοποιούσε τραγούδια γνωστά της εποχής του, την… «Μυρτιά»
(NAI!!!) του Μίκη Θεοδωράκη, ε, αυτό ούτε η πιο νοσηρή φαντασία δε θα μπορούσε
να το προβλέψει!

Πού ήσουν νιότη που ‘λεγες…, Χάρη Ρώμα. Που ξεκίνησες «κεντώντας»
ανάλογο ρόλο πριν από χρόνια – θυμάσαι; – στο «Ράφτης κυριών» του Φεντό…

Άντε τώρα, – άλλος ένας στη χορεία με τις μετανοούσες (;) Μαγδαληνές
που ‘λεγε ο Μινωτής – στην Επίδαυρο για εξιλέωση: Διόνυσος, το καλοκαίρι,
στους «Βατράχους», την «εκτός Φεστιβάλ» παράσταση «του Λυγουριού» που,
κατενθουσιασμένο, ενέκρινε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Ελπίζω όχι σε
διασκευή Χάρη Ρώμα – Άννας Χατζησοφιά…

Στην Κρήτη, την πατρίδα του, ξεκαλοκαιριάζει θεατρικά – το τερπνόν μετά
του ωφελίμου – τα τελευταία χρόνια ο Γιώργος Παρτσαλάκης (στη φωτογραφία).

Μετά τον Ποιητή στον «Ερωτόκριτο» του Κορνάρου το 2002, τον Αργκάν στον
«Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου το 2003 και τον Βασιλέα Φιλόγονο στην
«Ερωφίλη» του Χορτάτση πέρσι – με σκηνοθέτη πάντα τον Βασίλη Νικολαΐδη – ο
καλός ηθοποιός θα γίνει φέτος Δον Καμίλο στη φερώνυμη σάτιρα του Σωτήρη
Πατατζή που δόξασε ο πρώτος διδάξας (1959 – ’60) Μίμης Φωτόπουλος.

Σκηνοθετεί ο Θανάσης Θεολόγης, τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του
Αντώνη Χαλκιά, η μουσική του Μανόλη Μανουσάκη, η χορογραφία του Πέτρου Γάλλια.
Στη διανομή, μεταξύ άλλων, Νίκος Δαδινόπουλος, Μανόλης Σορμαΐνης, Αλεξάνδρα
Καρακατσάνη, Στέλιος Καλαθάς, Νεκταρία Γιαννουδάκη.

H πρεμιέρα, 10 Ιουλίου στα Χανιά, έδρα του ΔΗΠΕΘΕ. Και μετά, μεγάλη
περιοδεία.

Το έργο έχει να παρουσιαστεί – σε επαγγελματική παράσταση – απ’ το 1994
– ’95, όταν το ανέβασε ο Πάνος Γλυκοφρύδης για το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων με Δον
Καμίλο τον Μιχάλη Μπίζιο.

Κατά σύμπτωση ο «Δον Καμίλο» ανεβαίνει και στην Λευκωσία, στις 29
Απριλίου, απ’ το «Σατιρικό Θέατρο» σε σκηνοθεσία Στέλιου Καυκαρίδη με τον
Μάριο Δημητρίου στον επώνυμο ρόλο.

Αναζητούσε, κι αναζητούσε, κι αναζητούσε, διάβασα, ο Γιώργος Κιμούλης
(φωτογραφία) τον ηθοποιό ο οποίος θα παίξει τον υπηρέτη Μόσκα στον έξοχο
«Βολπόνε» του Μπεν Τζόνσον που θ’ ανεβάσει το καλοκαίρι, κρατώντας τον επώνυμο
ρόλο, με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης.

Και, ξαφνικά, που λέτε, εντελώς συμπτωματικά, ανακαλύπτει ότι πλάι του
ήταν ο ρόλος: ο Πάνος Σκουρολιάκος, καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ
Ρούμελης!

Κοίτα να μην το σκεφτούν νωρίτερα…

Στη διανομή, επίσης, Τάσος Παλαντζίδης, Μαρία Γεωργιάδου, Ηρώ – «Βέρα
στο δεξί» – Λούπη – τηλεοπτικές «σιγουριές» όλοι.

Αντιγράφω απ’ το κείμενο του Πίτερ Χολ «Σκηνοθετώντας τον Πίντερ» που
δημοσιεύεται σε ελεύθερη απόδοση Μαρλένας Γεωργιάδου στο χορταστικό πρόγραμμα
για το «Πάρτι γενεθλίων» του που παρουσιάζει ο Αντώνης Αντύπας – μια υψηλού
επιπέδου παράσταση (στην κεντρική φωτογραφία ο Λαέρτης Βασιλείου και η Μαρία
Καλλιμάνη) – μέχρι την Κυριακή στο «Απλό Θέατρο». (Στο ίδιο πρόγραμμα, κι ένα
εξαιρετικά καίριο σχόλιο για το έργο και τον Πίντερ απ’ τη δική μας Έλση
Σακελλαρίδου, καθηγήτρια Θεατρολογίας στο Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης, το
οποίο σχόλιο, μέσα από δυόμισι όλες κι όλες, αλλά πυκνές νοημάτων, σελίδες,
«ρουμπώνει» το ανάλογο, διπλάσιας έκτασης, άρθρο με το ίδιο αντικείμενο του
«πολύ» Μάρτιν Έσλιν…):

«Αυτό που θα πω μπορεί να φανεί επουσιώδες και δασκαλίστικο αλλά
οι περισσότεροι ηθοποιοί μας έχουν μια κάπως ανέμελη, για να μην πω
περιφρονητική, στάση απέναντι στα κείμενα των συγγραφέων. Και για τους
περισσότερους συγγραφείς των περισσότερων συνηθισμένων και φλύαρων έργων
μπορεί να μην κάνει μεγάλη διαφορά αν πεις “όμως” αντί “και” ή αν προσθέσεις
μερικές λέξεις παραπάνω. Στον Πίντερ όμως κάνει μεγάλη διαφορά και είναι
τρομερά δύσκολο να το πιάσεις απόλυτα σωστά. Όταν όμως το πιάσεις σωστά τότε ο
ρυθμός – και έχει μια εκπληκτική ικανότητα, γράφει ρυθμούς – αρχίζει να
λειτουργεί. Και αρχίζεις και εσύ να νιώθεις τα συναισθήματα που κρύβονται σ’
αυτούς τους ρυθμούς».

Αν αλλάξω το «Πίντερ» με το «Λούλα Αναγνωστάκη» ξέρετε τι διαστάσεις
αποκτά η παρατήρηση του Βρετανού σκηνοθέτη; Μα, απόλυτα ελληνικά επίκαιρες!
Και ο νοών νοείτω…

Χαρά στο κουράγιο τους! Της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» και των
ηθοποιών της και των ανθρώπων της γενικά που δουλεύουν τσάμπα απ’ τον
Σεπτέμβριο περιμένοντας τον… Γκοντό των επιχορηγήσεων (διάβασε Πέτρος – ο
αλήστου μνήμης… – Τατούλης πρώτα, Γιώργος Βουλγαράκης τώρα). Κατάφεραν,
χωρίς φράγκο απ’ την πολιτεία ν’ ανεβάσουν, επιμένοντας στον αγώνα τον καλό,
ρεπερτόριο πέντε παραστάσεων. Κι οι δυο τελευταίες που παίζονται τώρα να ‘ναι
σύγχρονα ελληνικά έργα νέων συγγραφέων – και μάλιστα έργα με τσαγανό –
σκηνοθετημένα από πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες και με νέους συντελεστές.

Κι αν το «Ποιος είναι δίπλα μου;» της Πένης Φυλακτάκη που ανέβασε ο
Γιάννης Καλαβριανός, ένα κείμενο συμπαθέστατο που τσουλάει γλυκά και με
χιούμορ, μένει, ίσως, ανολοκλήρωτο, το «Οικογενειακό δίκαιο» της Λένας Διβάνη
(φωτογραφία) που ‘χει σκηνοθετήσει η Κορίνα Χαρίτου, δεύτερο θεατρικό της
συγγραφέα, δεν είναι απλώς ένα έργο ολοκληρωμένο. Είναι μια κωμωδία για την
Αγία Ελληνική Οικογένεια, αστραφτερή, σπαρταριστή, πανέξυπνη, με δηλητηριώδεις
ατάκες οσκαρουαϊλντικού χιούμορ που αρχίζει ανάλαφρα, σκληραίνει σιγά σιγά και
στο τέλος σού παγώνει το αίμα.

Αν το έργο αυτό το αρπάξουν κάποιοι ξύπνιοι της Αθήνας στοιχηματίζω για
ΤΟ σουξέ.