Mεταγγίσεις, ΑΙDS και μεσογειακή αναιμία

Ο καθηγητής της Χειρουργικής κ. Κωνσταντίνος Χαρώνης γράφει για τους
κινδύνους από τις μεταγγίσεις:

«Πολύ μεγάλη συγκίνηση προκάλεσε στο Πανελλήνιο η μόλυνση δύο ασθενών από τον
ιό του AIDS. Τους κινδύνους από τις μεταγγίσεις γνωρίζει – έστω μερικώς ακόμη
– η ιατρική επιστήμη εδώ και αρκετά χρόνια.

Κάθε πρόοδος για την αποφυγή κάθε είδους επιπλοκής είναι πάντοτε
καλοδεχούμενη, πολλές φορές με μεγάλη ανακούφιση, από όλους μας. Εάν μία
μέθοδος περιορίζει ένα κακό – και επί του προκειμένου τη μετάδοση του AIDS –
από 1 προς 350.000 μεταγγίσεις σε 1 προς 700.000, και αυτή πολύ καλοδεχούμενη,
και ας κρίνουν οι στατιστικολόγοι την τελιξή αξία της.

Έχει γίνει άραγε η απαιτούμενη ενημέρωση στα άτομα υψηλού κινδύνου, όπως είναι
οι πολυγαμικοί/-ές συμπολίτες μας να αποφεύγουν να προσφέρονται ως εθελοντές
αιμοδότες όταν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία; Μήπως η ενημέρωση γίνεται μόνο
την τελευταία στιγμή, παρουσία των αγωνιώντων συγγενών του ασθενούς; Τι
αμάρτημα να μαρτυρήσει και να εξομολογηθεί σε μια κόλλα χαρτί ο εθελοντής
αιμοδότης, μπροστά σε μία συνήθως νεαρά υπάλληλο;

Το σημαντικότερο αφορά τους ασθενείς με μεσογειακή αναιμία, οι οποίοι
καταναλώνουν πολύ σημαντική ποσότητα του τόσο ελλιπούς για τη χώρα μας
διαθέσιμου αίματος. H ευθύνη της Πολιτείας και – το κυριότερο – των γονέων
αυτών των άτυχων αρρώστων είναι τεράστια. Κανένας, μα κανένας δεν ρωτήθηκε από
τα MME, γιατί πριν από 16 χρόνια γεννήθηκε παιδί με μεσογειακή αναιμία, ενώ
είχαν περάσει τουλάχιστον 40 χρόνια από την ευρεία εφαρμογή της αμνιοκέντησης,
ως εξέτασης αίματος ρουτίνας για το στίγμα της μεσογειακής αναιμίας, και
τουλάχιστον 20 χρόνια εμπειρίας στην εφαρμογή της και την απόδειξη ότι είναι
ακίνδυνη.

Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Το γνώριζαν οι γονείς ότι είχαν και οι δύο το
στίγμα, το οποίο δεν είναι τίποτε κακό (ωφελούσε πολύ τους αρρώστους στην
άμυνά τους προς την ελονοσία και μερικοί θεωρούν ότι προσβάλλονται λιγότερο
από αρτηριοσκλήρυνση), μόνο που όταν το έχουν και οι δύο υπάρχει μεγάλη
πιθανότητα τα παιδιά τους – ευτυχώς όχι όλα – να γεννηθούν με την πλήρη νόσο
και να ζήσουν τη σχετικά σύντομη ζωή τους με εβδομαδιαίες μεταγγίσεις αίματος
και πολλά φάρμακα. Έκαναν αυτοί οι ταλαίπωροι και δυστυχείς γονείς την
απαιτούμενη σχετική εξέταση, και αν όχι, ποιος ευθύνεται γι’ αυτό;».