Δρόμοι

Στα βάθη…

… του ωκεανού, εκεί που δεν φτάνει ο ζωοδότης ήλιος, υπάρχει μονάχα σκοτάδι.
Εκεί κάτω, κάτι παράξενοι και πρωτόγονοι οργανισμοί έχουν αναπτύξει ένα δικό
τους εσωτερικό φως. Τα φωτοβακτήρια λάμπουν σε εκείνα τα βάθη. Όμως δεν
λάμπουν ένα-ένα. Καθένα ξεχωριστά δεν είναι παρά μια σκοτεινή κουκκίδα.
Λάμπουν μονάχα όταν είναι όλα μαζί, σε μεγάλους αριθμούς. Μόλις «νιώσουν» πως
είναι αρκετά, αρχίζουν αυτόματα να εκπέμπουν ένα ιριδίζον φως. Συχνά υποτιμάμε
την εξυπνάδα των απλών και πρωτόγονων οργανισμών.

Μια εβδομάδα…

… πριν από τα Χριστούγεννα έγινε απεργία στο Μετρό της Νέας Υόρκης. Απεργία;
Εν έτει 2005; Έμοιαζε με αναχρονισμό. Οι Νεοϋορκέζοι δεν πίστευαν στα αυτιά
τους. Ούτε ο δισεκατομμυριούχος δήμαρχος της πόλης Μάικ Μπλούμπεργκ, που έβαλε
αμέσως μπροστά το «διαίρει και βασίλευε». Το γνωστό τροπάρι των υψηλόμισθων
και των χαμηλόμισθων (λες και είναι εσαεί απαγορευμένο να γίνουν κάποτε όλοι
οι εργαζόμενοι υψηλόμισθοι) για να διχάσει τους απεργούς: «Άνθρωποι που
βγάζετε 50.000 δολάρια τον χρόνο καταδικάζετε άλλους που βγάζουν τα μισά να
μην μπορούν να πάνε στη δουλειά τους. Αυτό είναι απαράδεκτο». Όμως, παρά την
καταδίκη από τους μανδαρίνους της πόλης και μολονότι ήταν ασυνήθιστοι σε
τέτοιες εκδηλώσεις, οι απλοί Νεοϋορκέζοι στάθηκαν αλληλέγγυοι με τους απεργούς
(σε ποσοστό 71%, όπως έδειξε δημοσκόπηση του τοπικού ραδιοσταθμού WWRL).
Αλληλεγγύη. Άλλος ένας αναχρονισμός. «H μοναδική αγάπη που έχει απομείνει στη
χώρα και που δεν μπορεί να πει το όνομά της», έγραψε ο Τομ Τζιόγκιαν.

Αλληλεγγύη…

… Πώς μπορεί να την εκφράσει κανείς καλύτερα, να τη μεταφράσει σε «φως» για
τον εργαζόμενο κόσμο; Ίσως με ένα συνδικάτο; Με την παρακμή των αμερικανικών
συνδικάτων, οι εργαζόμενοι έχασαν το σημαντικότερο εργαλείο άσκησης πίεσης για
την αναδιανομή του εισοδήματος. Σήμερα πια περιμένουν αλληλεγγύη μόνο από
φιλανθρωπικές οργανώσεις, όπως έγραψε ο Τόμας Φρανκ στη «Μοντ Ντιπλοματίκ».
Και επιθέσεις σαν το μήνυμα προς τους απεργούς που τοιχοκόλλησε οργισμένος
επιβάτης σε μια σήραγγα του Μετρό της Νέας Υόρκης: «Αγαπητά καθάρματα, αν
ήμουν αφεντικό σας, θα παίρνατε όλοι πόδι. Και θα έβαζα στη θέση σας μηχανές.
Ένα τσούρμο εκπαιδευμένες μαϊμούδες θα έκαναν τη δουλειά καλύτερα από εσάς.
Και θα έδειχναν και περισσότερη ευγνωμοσύνη. Καταλαβαίνετε πόσο αλλόκοτα είναι
τα αιτήματά σας; Σύνταξη στα 55; Αστειεύεστε; Κάντε μας τη χάρη και μην
ξαναγυρίσετε στη δουλειά!». Αλληλεγγύη. Ίσως κάποτε να τη χρειαστεί και στη
δική του δουλειά ο οργισμένος επιβάτης. Οι Γάλλοι φοιτητές που διαδήλωσαν
ενάντια στην κοινωνία της ανεργίας, τη χρειάστηκαν. Τα παιδιά των μεταναστών
που είχαν κάψει τον περασμένο Νοέμβριο τα φτωχά γαλλικά προάστια βρέθηκαν στο
πλευρό τους. Και θα ξαναβρεθούν στη γενική απεργία.

Το αντίθετο…

… της αλληλεγγύης είναι ο νόμος της ζούγκλας: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
To σκοτάδι. Σκότος, χάσμα στο οπτικό πεδίο, σκοτασμός, σκοτείνιασμα, σκοτωμός.