Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Μεροκαματιάρης/ ψήνω στίχους στο φούρνο/ στο εργαστήριο των ονείρων. /
Στο μισθό καμία αύξηση/ τα κουλούρια που ψήνω/ ποτέ δεν τα πούλησα. / Έτσι στο
φευγιό/ θα πάρω μαζί μου λίγη λάσπη/ και μερικές πέτρες».

«Αισθάνομαι πόνο από τα παιδικά μου χρόνια/ στα χέρια μου το χνούδι των
φραγκόσυκων. / Είναι η ώρα. / Τα κυπαρίσσια χρωστήρες στα χέρια του αέρα
χαϊδεύουν/ την ακουαρέλα φλου της έλλειψης…/νοστάλγησα ξανά το βογκητό που
μας γέννησε ελπίδες/ όπως γεννάει η νύχτα τα όνειρα».

«Στη μητρόπολη κάθε μέρα ζητιανεύουν. / Ανάβουν τα φώτα το βράδυ,
διαφημίζεται το κενό/ Τα όνειρα σε κάδους με ρόδες/ τρίζουν σε σακούλες…/
Κάποιος ερωτεύεται, ένας ακόμη ηλίθιος/ που πιστεύει στον άρρυθμο ρυθμό της
καρδιάς. / Περνά με κόκκινο/ χαίρεται/ που άλλη μια φορά ξεγέλασε τον Χάρο».

«Ερωτεύομαι. Για πρώτη φορά βυθίζομαι/στις αγκαλιές αυτής της θάλασσας.
/ Μυρίζω το μελαψό του κεριού/χυμένο στο σώμα της Εύας…/ Των φτερούγων…/
Των πλευρών…/ Των μαλλιών…/ Ριγμένα μάτια…/ Ένα μάτι το κρατώ στο χέρι.
/ Παράξενο. / Το βαλς μου αυξάνει την επιθυμία/ για να παραμορφωθώ σε μια/
γυναικεία θάλασσα».

«Τα μανεκέν τα γδύσανε/ όλα/ τα μέλη τους/ σωριασμένα ανώμαλα/ με την
απογοήτευση της/ απατηλής λάμψης/ της μάταιης δόξας των ρούχων…/

Ψάχνουν επίμονα/ επίπονα/ να βρουν ένα τρόπο/ για έρωτα/ γιατί εγκληματικά και
αδίκως/ τα αφήσανε/ χωρίς τα γεννητικά τους όργανα…/ Γι’ αυτό κλαίνε και
κλαίνε διαρκώς/ για τη μαγεία της ηδονής/ που ποτέ δεν απόλαυσαν».

«Πέτρινα δαχτυλίδια, βραχιόλια/ από ρίζες/ Στα μάτια τους/ το πράσινο,
του χορταριού το χρώμα/ που φυτρώνει μαραμένο κι από μέσα μου/ ξεσηκώνεται της
σκόνης/ η οσμή κι η έγνοια/ όπως οι γυναίκες απ’ των σπιτιών μας τα θεμέλια».

«Τώρα που ξέρουμε τι είναι η εξουσία και οι εξουσιαστές/ τώρα που
ξέρουμε ποιοι είναι οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι/ τώρα που ξέρουμε πως
λυγισμένη στα πορτοφόλια είναι η Δικαιοσύνη…/ τώρα που οι άνθρωποι γύρω μας
βρίζουν τις αρετές/ τώρα που μόνο η δωροδοκία απομακρύνει την ώρα του θανάτου/
το καταλάβαμε ότι μας λείπει η Ιθάκη/ Ιθάκη εμείς δεν έχουμε».

«Περαστικά είμαστε δελφίνια/ Δυο μισοφέγγαρα τα χείλη/ και στο λαιμό
σου ένα κοχύλι/ Και στο φιλί σου ένα φεγγάρι/ Κι αργά ριγεί το Γιαλισκάρι/ Δυο
μισοφέγγαρα τις νύχτες/ κλείνουμε μέσα αποσπερίτες/ Κι είν’ το φιλί βουνό που
φλέγει/ Στ’ Ακροκεράνεια παλεύει/ Κι είν’ το φιλί σου κρύα βρύση/ Πάει η
Χειμάρρα να γεμίσει/ Δυο μισοφέγγαρα τα χείλη/ κι εσύ θαλασσινό κοχύλι/ Και το
φιλί σου ένα φεγγάρι/ να κρύβεται στον καβαλάρη».

«Πάνω από τούτο το χαλί που πατάτε/ είναι τα χέρια της μητέρας μου/

Μην τα πληγώσετε, προσέξτε. / Πάνω απ’ αυτό το ωραίο κέντημα/ είναι τα μάτια
της μητέρας μου. / Μην τα τυφλώσετε, προσέξτε. / Πάνω από τούτη την πλεχτή
φανέλα/ είναι της μητέρας μου τα όνειρα. / Μην τα τρομάξετε, προσέξτε. / Πάνω
από αυτή τη ζωγραφιά που βλέπετε/ είναι η ψυχή της μητέρας μου. / Προσέξτε μην
τη βαρύνετε. / Αυτός ο άνθρωπος μπροστά σας/ είναι ο καθρέφτης μιας ζωής
φευγάτης. / Εγώ είμαι το αίμα της μητέρας. / Μη με στεγνώσετε άδικα…».

ΥΓ: Στοίχοι γραμμένοι από Αλβανούς και Ελληνοαλβανούς μετανάστες της
πρώτης και της δεύτερης γενιάς. Τα ονόματά τους: Γρηγόρ Γιοβάνι, Διονύς
Κιρζίδι, Χικμέτ Μέτσαϊ, Εβίς Κιάγια, Αριστοτέλ Σπύρου, Ρωμαίο Τσολάκου,
Νοβρούζ Αμπιλέκαϊ, Νίκο Κατσαλίδα, Λουάν Τζούλι. Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της
Ποίησης, η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών διοργανώνει στην αίθουσα Θεάτρου της
ΑΣΚΤ (Πειραιώς 256), στις οκτώ η ώρα, μια βραδιά ποίησης όπου θα διαβαστούν
ποιήματα σύγχρονης ελληνικής ποίησης από Αλβανούς ποιητές που διαμένουν στην
Ελλάδα. Αξίζει τον κόπο να χάσετε το δελτίο των ειδήσεων…

LINK: www.gkapllani.com