Ο «κωμικός» κ. Mπερλουσκόνι

O Σίλβιο Μπερλουσκόνι δυσανασχετεί με τις ερωτήσεις της δημοσιογράφου Λουτσίας Ανουντσιάτα. Λίγο αργότερα θα αποχωρήσει

Τα ευρωπαϊκά μέσα και δη τα τηλεοπτικά έχουν βρει στο πρόσωπο του Μπερλουσκόνι
τον «παλιάτσο της πολιτικής». Μιας πολιτικής που παραπαίει μεταξύ της ουσίας
της και της τηλεοπτικής της εικόνας. Μιας πολιτικής που υποχωρεί από τα
επιχειρήματα για να μετατραπεί σε σαπουνοπερικό θέαμα με φωτογενείς
πρωταγωνιστές αλλεπάλληλων «επικοινωνιακών υπερπαραγωγών», ακόμη και κωμικών.

Και προσφέρει θέαμα απολαυστικό και δεόντως ξεκαρδιστικό ο «καβαλιέρε»,
καθώς κρατάει ζεστό το ενδιαφέρον της κάμερας με τη συμπεριφορά του. H σκηνή
από τη συνέντευξη που παραχώρησε στη RAI, όπου «στριμωγμένος» από τις
ερωτήσεις της δημοσιογράφου σηκώθηκε και έφυγε καταγγέλλοντάς την για
μεροληψία, προβλήθηκε και από την εγχώρια τηλεόραση ως ένας ακόμη κρίκος της
αλυσίδας των ευτράπελων επεισοδίων με πρωταγωνιστή τον ίδιο.

Κομβικό φαινόμενο στην ιστορία της ευρωπαϊκής πολιτικής επικοινωνίας, ο
«μπερλουσκονισμός» άρχισε σαν φαινόμενο διαπλοκής της τηλεόρασης με την
πολιτική, θλιβερή κατάληξη της επιχείρησης «καθαρά χέρια», της επιχείρησης
δηλαδή που αποπειράθηκε την «κάθαρση», για να καταλήξει μιντιακό σόου και να
οδηγήσει στην κυβερνητική εξουσία εκείνον που είχε και τη μιντιακή
προηγουμένως. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτελεί τον ιδανικό πρωταγωνιστή μιας
νέας «τηλεοπτικής» πολιτικής, αυτής που υποτάσσεται και αξιοποιεί ταυτοχρόνως
τους κανόνες της κάμερας.

Μοιάζει οξύμωρο, αλλά τόσο ο Μπερλουσκόνι, που πλειστάκις έχει αποτελέσει τον
πρωταγωνιστή κωμικών επεισοδίων, όσο και ο Μπους που επίσης κάθε τόσο μοιάζει
να είναι «θύμα» της κάμερας, η οποία καταγράφει κωμικά ολισθήματα του κατά τα
άλλα τρομερού πλανητάρχη, εκλέχτηκαν και προς το παρόν παραμένουν ηγέτες και
πάντως η εξουσία τους ουδόλως ροκανίστηκε από την κωμική ρετσινιά που
προστέθηκε στο ίματζ τους.

Το θέαμα του «κωμικού ηγέτη» αποτελεί φαινόμενο των τηλεοπτικών εποχών
μας. Έτσι κι αλλιώς οι ηγέτες προσφέρονται ως σύμβολα του καλού ή του κακού,
αποτελούν πηγές συναισθήματος και, ιδίως στις εποχές των μαζικών κοινωνιών,
γίνονται πρότυπα για να ταυτιστεί κάποιος μαζί τους, να τους αγαπήσει ή να
τους μισήσει. Είναι αυτή η ψυχολογική διάσταση στην προσέγγιση της πολιτικής
στην οποία η τηλεόραση παίζει ρόλο καθοριστικό. Μέσο που κατ’ εξοχήν
απευθύνεται στο συναίσθημα, το τηλεοπτικό, με την προβολή των κωμικών πτυχών
ορισμένων ηγετών, εκτονώνει τα αρνητικά συναισθήματα από την αποτυχία του
οικονομικού συστήματος να προσφέρει ασφάλεια και να εξασφαλίσει το μέλλον
στους πολίτες. Αντί να κρίνει το σύστημα, «κρίνει» τα πρόσωπα.

Έτσι ο Μπερλουσκόνι με την κωμική του διάσταση, με τις γκριμάτσες του
στον φακό, με τη θεαματική αποχώρησή του από τηλεοπτικό στούντιο παραμένει
πρωταγωνιστής του θεάματος της πολιτικής. Αρνητικό πρότυπο; Μπορεί, για όσους
έχουν την ικανότητα να ενεργοποιήσουν τα δημοκρατικά αυτονόητα. Μόνο που στις
εποχές της πολιτικής που γίνεται τηλεόραση, η δημοκρατία έχει χάσει τα
αυτονόητά της, ακριβώς γιατί ο ουσιαστικός πολιτικός λόγος, ο πολιτικός
διάλογος, θεωρείται αντι-τηλεοπτικός. Έχει ήδη αντικατασταθεί από θορυβώδη
τηλεπαράθυρα. Άλλωστε ποιο πολιτικό επιχείρημα μπορεί να αντιπαρατεθεί σε μια
«κωμική φιγούρα» ή σε μια πολύ επικοινωνιακή φιγούρα που παράγει θέαμα;

Μπορεί να γελάμε διασκεδάζοντας με το θέαμα της ιταλικής πολιτικής σκηνής,
αλλά το «φαινόμενο Μπερλουσκόνι» σηματοδοτεί για την πολιτική ιστορία της
Ευρώπης την κρίσιμη εποχή όπου οι αξίες της δημοκρατίας κάθε άλλο παρά
αυτονόητες είναι, αφού μετατρέπονται σε άλλοθι για γελοιοποίηση της πολιτικής.

Τηλεφώνημα από τον Κορυδαλλό

Πέρασε το μήνυμά της από τον Κορυδαλλό η Κωνσταντίνα Μπουρμπούλια

Με τηλεφωνική κάρτα επικοινώνησε η κ. Μπουρμπούλια από τον Κορυδαλλό με τον
Νίκο Χατζηνικολάου, είπε αυτοπροσώπως ο πρόεδρος-διευθύνων σύμβουλος-άνκορμαν
του Alpha από το δελτίο ειδήσεων «και δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που άκουσα»
εκφράζει την κρίση του για να ξεκαθαρίσει και τη θέση του «ότι δηλαδή αν δει
ότι δεν την κρίνουν αντικειμενικά στη δίκη τότε θα μιλήσει για πολλούς που
τους “κρατάει” με στοιχεία. Σαν να έστελνε μήνυμα για να έχει ειδική
μεταχείριση». Εντυπωσιακή η δήλωση Μπουρμπούλια, ακόμη εντυπωσιακότερη όμως
αυτή η ενημέρωση που μεταφέρει τις θέσεις μιας κρατουμένης, η οποία κατείχε
σημαντικό αξίωμα δημόσιου λειτουργού, άρα εκτός από τα όσα «μυστικά» γνωρίζει,
γνωρίζει καλύτερα πόση σημασία έχει ειδικώς στην περίπτωσή της να επιδείξει η
Δικαιοσύνη την αρτιότερη δυνατή εικόνα της. Από τη στιγμή, όμως, που η απειλή
της γνωστοποιείται, παρά τις επικρίσεις Χατζηνικολάου που τη συνοδεύουν, ο
εμφανής στόχος, που είναι να συντηρηθεί κλίμα μη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη,
επιτυγχάνεται. Είτε δώσει στοιχεία είτε δεν δώσει, «κάτι» θα φταίει και όχι η ίδια.