Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ακούστε λοιπόν την παρακάτω είδηση. H ολλανδική κυβέρνηση, στα πλαίσια των
μέτρων για την ένταξη των μεταναστών, σκέφτηκε να δοκιμάσει κατά πόσον οι νέοι
μετανάστες έχουν διάθεση να ενταχθούν στην ολλανδική κοινωνία, μέσω ενός
«καυτού βίντεο». Πρώτη σκηνή: δυο αγόρια αγκαλιάζονται και φιλιούνται με πάθος
σε ένα πάρκο μέρα μεσημέρι, κάτω από τον υπέροχο ήλιο του Άμστερνταμ. Δεύτερη
σκηνή: μια κουκλάρα, που φορά τάνγκα και τίποτε άλλο, κόβει βόλτες πάνω κάτω,
χαιρετώντας το πλήθος και δείχνοντας τις χάρες του ωραίου φύλου…

Από αύριο το βίντεο θα βρίσκεται σε όλα τα ολλανδικά προξενεία και θα αποτελεί
αναπόσπαστο μέρος ενός ιδιότυπου «crash test», στο οποίο θα υποβάλλονται όλοι
οι ξένοι πολίτες και εργάτες που ζητούν βίζα εισόδου για την Ολλανδία… Εάν
οι αιτούντες την βίζα εισόδου δεν κλωτσήσουν, δεν δαγκώσουν την οθόνη ή δεν
πάθουν έμφραγμα κατά την προβολή του βίντεο, τότε θα πάρουν την βίζα. Σε
αντίθετη περίπτωση θα απορρίπτονται (δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα τι θα γίνει
με όσους πάθουν έμφραγμα ή εκδηλώσουν τάσεις αυτοκτονίας μετά την προβολή
του)…

Πέρα όμως από την παραξενιά ή τα σατιρικά σχόλια που προκαλεί, αυτή η είδηση
δείχνει ότι το ζήτημα της συνύπαρξης στα πλαίσια μιας πολυπολιτισμικής
κοινωνίας έχει φθάσει σε κωμικοτραγικό σημείο… H πολυπολιτισμικότητα όμως
δεν είναι θέμα τέτοιων «τεστ» που απλώς θα δώσουν ξανά μαλλί να ξάνουν στους
Ιμάμηδες που θα κηρύξουν στα τζαμιά τους ότι η Δύση «θέλει να κάνει τα παιδιά
μας πουτάνες και ομοφυλοφίλους».

Από την άλλη πλευρά πώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι στην Ολλανδία, σε μια χώρα
που φημίζεται για την ανοχή της τα πράγματα έφθασαν σε τέτοιο σημείο; Την
καλύτερη εξήγηση ίσως έχει ο Γαλλομαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν.
«Πέρσι με κάλεσαν να μιλήσω στους μαθητές μιας ισλαμικής σχολής στο
Άμστερνταμ» – γράφει ο Τζελούν. «Πίστευα πως η σχολή ήταν ιδιωτική, χωρίς
καμία ανάμειξη του κράτους. Πάνω από την πύλη του σχολείου υπήρχε μια πινακίδα
όπου γραφόταν με αραβικούς και λατινικούς χαρακτήρες: «H ισλαμική σχολή του
Άμστερνταμ»… Όλες οι μαθήτριες φορούσαν την ισλαμική μαντίλα. Όλες οι
δασκάλες επίσης. Στις τάξεις τα αγόρια κάθονταν χώρια από τα κορίτσια. Όταν
ζήτησα να συναντήσω τον διευθυντή, νόμισα πως θα έβλεπα έναν άνθρωπο με
κελεμπία και μούσι. Έφθασε όμως ένας καθαρόαιμος Ολλανδός με γραβάτα, ο οποίος
δεν μιλούσε ούτε αραβικά, ούτε τούρκικα και που ήταν διορισμένος από το
κράτος. Τον ρώτησα τότε γιατί όλες αυτές οι κοπέλες φορούσαν την ισλαμική
μαντίλα. Μου απάντησε πως χωρίς την ισλαμική μαντίλα δεν θα μπορούσαν να
εγγραφούν στο σχολείο, σύμφωνα με τον κανονισμό του σχολείου»… Ο Τζελούν
τότε μίλησε με τον διευθυντή για το γαλλικό πρότυπο και την απαγόρευση των
θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια σχολεία. Εκείνος του απάντησε ότι στην
Ολλανδία σέβονται τις διαφορές και την θρησκεία…

Μόνο που με αυτή την πολιτική οι Ολλανδοί ενθάρρυναν τον κοινοτισμό, ο οποίος
μπορεί να εκφραστεί με μια φράση: «ο καθένας για τον εαυτό του και προπαντός
καμία μείξη». Κάτω από το σύνθημα του σεβασμού της διαφοράς, δεν υπήρχε ένταξη
των μεταναστών σε μια κοινή κοινωνία…

H «αρρώστια» των σημερινών κοινωνιών, όπου ζουν στις ίδιες πόλεις ιθαγενείς
και μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου, δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα
αλλά ο πλουραλισμός των μονοπολιτισμών. Που σημαίνει ότι η κάθε κουλτούρα και
ο κάθε πολιτισμός περνούν δίπλα ο ένας στον άλλον, στον ίδιο δρόμο, στην ίδια
πολυκατοικία, στην ίδια πόλη, χωρίς να επικοινωνούν, χωρίς να μειγνύονται…
Σαν τα καράβια την νύχτα στον ωκεανό…

LINK: www.gkapllani.com