Tο «άνοιγμα»…

Επιτέλους! Το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής επιχειρεί «άνοιγμα». Ύστερα
από έτη και έτη κλασικών χορογραφιών, χρήσιμων ίσως για την εκπαίδευση των
χορευτών αλλά καθόλου γόνιμων για το μέλλον του, διότι – το ‘χω ξαναγράψει –
Μπαλέτο της Όπερας των Παρισίων δεν πρόκειται ποτέ να γίνει – και αν δεν είσαι
Μπαλέτο της Όπερας των Παρισίων ή Μπαλσόι ή Κόβεντ Γκάρντεν ποιον να
συναγωνίζεσαι στον κλασικό χορό; Την ομάδα της σχολής χορού της κυρίας τάδε; –
κάνει μια στροφή (;) προς το σύγχρονο χορό. Και κάλεσε μάλιστα τον Αντώνη
Φωνιαδάκη, ένα νέο καλλιτέχνη που γνωρίζει καλά, από τη θητεία του ως χορευτής
κοντά στον Μορίς Μπεζάρ αρχικά, στο Μπαλέτο της Όπερας της Λυών – του δικού
μας, του Γιώργου Λούκου – κατόπιν, τα διεθνή χορευτικά πράγματα και τις
σύγχρονες εξελίξεις στη γλώσσα του χορού. Και ο οποίος σχετικά πρόσφατα έχει
ανοιχτεί και στη χορογραφία. Να ελπίσω σε ένα καινούργιο πνεύμα; Ή για τις
«εντυπώσεις» είναι η κίνηση;

… και τα ψωμιά

Βέβαια η συγκατοίκηση – στην ίδια παράσταση! – της χορογραφίας του με τους
«κοινόχρηστους» πια, προϊστορικούς «Παλιάτσους» – στο πρώτο μέρος το «When
Dove Cries» του Μπαλέτου, στο δεύτερο η όπερα – μπορεί να είναι μια σκέψη
«εμπορική» – «να μπάσουμε κανένα άνθρωπο, γιατί ποιος θα ‘ρθει στην Λυρική να
δει σύγχρονο χορό;» – αλλά μόνο προοδευτική σκέψη και φιλοσοφία προγράμματος
δεν φανερώνει. Το θέμα είναι το Μπαλέτο της Λυρικής να επιβάλει στο κοινό που
μόλις ακούσει Λυρική περνάει στο απέναντι πεζοδρόμιο ότι είναι ικανό να κάνει
και σύγχρονο χορό. Σε ένα πλήρες πρόγραμμα. Χωρίς «δεκανίκια» τύπου «Γέλα
παλιάτσο». Διότι το πολύ καλό υλικό των χορευτών το έχει. Αλλά με τον δρόμο
που ακολουθούσε τα τελευταία χρόνια θέλει πολλά ψωμιά να φάει για να πείσει
περί της ικανότητός του αυτής. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτοί που θέλουν να δουν
τη δουλειά του Φωνιαδάκη μπορεί να πάνε αλλά θα φύγουν στο διάλειμμα διότι «Οι
παλιάτσοι» – και δη της Λυρικής… – ποσώς τους ενδιαφέρουν. Ενώ όσοι θέλουν
να ακούσουν «Παλιάτσους» της Λυρικής θα πάνε στο «Ολύμπια» μετά το διάλειμμα
διότι ούτε από το μυαλό τους, ως ιδέα, δεν περνάει ο σύγχρονος χορός…