ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια τόσο στυγερή αυτοκτονία

Στο δικό μου το μυαλό η υπόθεση Τσαλικίδη δεν είναι τόσο πρωτόφαντη. Ίσα -ίσα
που τη βλέπω γύρω μου διαρκώς να εξειδικεύεται χωρίς ευτυχώς το ίδιο θεαματικό
φινάλε.

Σ’ αυτή τη θρησκεία που δουλεύει μόνο με μάρτυρες, έχω δει πολλούς να ομνύουν
και οικειοθελώς να προσηλυτίζονται. Δεν έχει σημασία αν αντί για προφήτες
λέγονται στελέχη. Αρκεί να δουλεύει το σύστημα. Ένα σύστημα που επιβραβεύει τη
δημιουργικότητα, παροξύνει τη φιλοδοξία ενώ καλλιεργεί συστηματικά τον φόβο
της έκπτωσης από τον Παράδεισό του.

H Εταιρεία – Θρησκεία έχει πάρει πολλούς στο λαιμό της, ιδίως δε τους
απρόσεκτους. Αυτούς που στον ιερό ζήλο τους απάνω, παραμελούν τον «εκτός
γραφείου» πολιτισμό τους ή, το πολύ, τον συρρικνώνουν μέσα σε αμυντικού τύπου
σχήματα. Και ιδού ο αγαπημένος σαμουράι εντελώς αφύλακτος απέναντι στην
αυθαιρεσία του καλού Θεού, δηλαδή της Διεύθυνσης.

«Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους αυτούς ένας επέθαινε από αηδία». Μήπως
αυτό επεδίωξε κατά βάθος ο Κώστας Τσαλικίδης; Το άγος των ημερών σηκώνει
πολλές ερμηνείες. Υποκειμενικές είναι η αλήθεια, αλλά τι να κάνεις; Πώς αλλιώς
να διαχειριστείς μια αυτοκτονία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός εκ
προμελέτης εγκλήματος;