Tο τέταρτο κουδούνι

Τρέμετε Νίκοι Γκάτσοι και Λευτέρηδες Παπαδόπουλοι! Όπου το «κράτα»
ριμάρει πλέον – ναι, το ξέρω, συμβαίνουν και χειρότερα… – με το «σοκολάτα».
Και υπάρχει ακόμα περιθώριο και για «χωριάτικη σαλάτα», και για «μαντολάτα»…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Τελείωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2002. Ντεμπουτάρισε
«επαγγελματικά» το 2002 – 2003 με τον Αίγισθο στην «Ορέστεια» του Γιώργου
Μιχαηλίδη – στο «Ανοιχτό Θέατρο».

Τον Γιώργο Σεϊταρίδη τον πρόσεξα στην ταινία του Νίκου Περάκη «Λούφα και
παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» – απ’ τους πρωταγωνιστές, ο Λοχίας
Παρλαβάντζας (στη φωτογραφία). Βγήκα απ’ τον κινηματογράφο με την αίσθηση ότι
είχα δει μια ολοκληρωμένη ερμηνεία σ’ ένα ρόλο που έδειχνε ότι αρκούσαν μόνο
τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του ηθοποιού – απ’ αυτές που οι κριτικοί του
κινηματογράφου συνήθως προσπερνούν χωρίς να τους δώσουν μεγάλη σημασία, ειδικά
όταν πρόκειται για κωμωδία… Και με την αίσθηση ότι είδα έναν πολύ αληθινό
ηθοποιό που η αλήθεια του στηρίζει την καλύτερη σκηνή της ταινίας – την
ερωτική προσέγγιση του φαντάρου με τη νεαρή Τουρκάλα.

Μετά τον θυμήθηκα. Βέβαια! Ήταν ο Ντελίβερι Μπόι στο «Τι θα κάνουμε με
τον Αντώνη;» της Κωνσταντίνας Γιαχαλή – μια ζωντανή νεανική παράσταση της
Ομάδας «Οκτώ» που ‘χε συμμετάσχει, το 2004, σε σκηνοθεσία Ανθής Ανδρεοπούλου,
στους Θεατρικούς Αγώνες Νέων Δημιουργών τους οποίους είχε οργανώσει ο Τάσος
Παπανδρέου – και που τους έφαγε η μαρμάγκα, δυστυχώς, στη συνέχεια… – στο
«Ιλίσια Βολανάκης» και ξαναπαίχτηκε, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη πια,
πέρσι, στο «Κιβωτός». Και μου ‘χε κάνει εντύπωση: αληθινός, γνήσιος,
αυθεντικός, άμεσος, με χιούμορ – άτομο ταλαντούχο.

Δεν ήταν τυχαία, «της κάμερας», η ερμηνεία του στην ταινία του
Περάκη…

Πέστε στα πόδια της ταμία του θεάτρου «Προσκήνιο» – «Σκηνές από ένα
γάμο» και «Ο Μαρξ στο Σόχο» (σκίζει ο εικονιζόμενος Άγγελος Αντωνόπουλος). Αν
είστε ύψους πάνω από ένα μέτρο και εξήντα. Θερμοπαρακαλέστε την. Ικετέψτε την.
Εξορκίστε την. Να σας δώσει μια θέση σε διάδρομο. Ή, έστω, στην πρώτη σειρά.

Διότι, αν δεν σας τη δώσει – και είστε από 1,60 και πάνω -, δε σας
εγγυώμαι πως δε θα βγείτε απ’ την παράσταση σε αναπηρικό αμαξίδιο… Ή, έστω,
χωρίς να ορίζετε γόνατα – σούρνοντας. Διότι – έλεος! – αυτά τα καθίσματα, όπως
τα ‘χουν τοποθετήσει – κάθε σειρά σε απόσταση είκοσι, άντε τριάντα πόντων, απ’
την προηγούμενη – ε, ναι, είναι killers.

A, μια και μίλησα για καθίσματα θεάτρων…

Στο «Βεάκη» οι – συμπαθέστατοι – Λεμπέσηδες μήπως – λέω, μήπως… –
επέστη ο χρόνος να τα ανανεώσουν;

Διότι πρόκειται περί θρίλερ να κάθεσαι δυο, και δυόμισι ώρες σ’ AYTA τα
καθίσματα. Και μάλιστα με 24 ευρώ εισιτήριο… H ημερομηνία λήξης τους έχει
προ – πάρα πολλού… – καιρού περάσει. Αν ήταν γιαούρτια θα τους είχαν πάει
όλους μέσα…

Όπου μια παρέα από – ωραίες, εννοείται, και ξανθιές – μοντέλες πάει να
δει τον «Βασιλιά Ληρ» του Σλόμπονταν Ουνκόφσκι στο «Κοτοπούλη» του Εθνικού –
κάποιος δικός τους παίζει, ξέρετε κι οι ηθοποιοί έχουν ψυχή….

Βλέπουν την παράσταση, βγαίνουν μετά σε «in» στέκι, κουβέντες για την
παράσταση, αλλά η συζήτηση αρχίζει να παίρνει επικίνδυνη «κλίση» αποκλειστικά
προς τα κοστούμια, προς τα ρούχα ειδικά των κυριών της παράστασης – είναι κι
αυτή η επιλογή της ενδυματολόγου προς το σύγχρονο…: «A, αυτό το λευκό που
φορούσε η Ναυπλιώτου!», «κι εκείνο το ιβουάρ με τις τρέσες τις λαμέ αυτής της
– πώς τη λένε; – της Κεχαγιόγλου», «α, τα μακριά τα λευκά τα γάντια της μικρής
– Σκιάδη λέγεται;», «κι εκείνη η τιάρα», «κι εκείνο το καπελάκι με το βέλο»,
και «της πήγαινε το περιδέραιο με τη μαύρη την τουαλέτα», και «ναι, αλλά αυτή
η γόβα δεν ταίριαζε»….

Οπότε ο «σοβαρός» της παρέας προσπαθεί – από πρώτο χέρι το άκουσα – να
επαναφέρει τις ισορροπίες που, τελοσπάντων, αρμόζουν – για να μην «μπατάρει»
εντελώς – σε μια κουβέντα για σαιξπηρική τραγωδία: «Είναι, πάντως, Μεγάλο έργο
ο ‘Ληρ’…». Κι η μια απ’ τις μοντέλες ακάθεκτη: «A, αυτό σίγουρα! Μισή ώρα,
τουλάχιστον, κόψιμο το ‘θελε».

H Μάγια (Λυμπεροπούλου) έφυγε, η Ανέζα (Παπαδοπούλου) ήρθε ως Κυρία της
Σολάνζ – Μπέττυς Αρβανίτη και της Κλερ – Ρένης Πιττακή (στην κεντρική
φωτογραφία οι τρεις τους) στις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ και – κυρίως… – του
Λευτέρη Βογιατζή αλλά στης ταμία – του θεάτρου της οδού Κεφαλληνίας – την
ποδιά εξακολουθούν να σφάζονται παλικάρια. Για μια θέση κάτω απ’ τον ήλιο της
παράστασης – η πιο in κατάρα των ημερών: «α, πού να προσπαθείς να πιάσεις
γραμμή στο τηλέφωνο του “Κεφαλληνίας”!».

Τις βλέπω τις «Δούλες» να πηγαίνουν ντογρού για «Αγάπημου Ουάουα» –
έστω για «Σεσουάρ για δολοφόνους» – κι ας βάλει ο Τατούλης τις επιχορηγήσεις
του εκεί που ξέρει – στις ελληνικές καλένδες δηλαδή.

Αυτά, πάντως, τα απίστευτα – Ζενέ «sold out» για μήνες – μόνο στην
Ελλάδα συμβαίνουν. Δεν είν’ κακό, δεν είν κακό…

H κ. Ηρώ Μουκίου (φωτογραφία), πρόεδρος (άνευ καλλιτεχνικού διευθυντού)
του Δ.Σ. του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, επιλεγμένη, μετ’ ολίγων άλλων των ΔΗΠΕΘΕ, και υπό
του υπουργείου Πολιτισμού του υφυπουργού κ. Τατούλη ως αναμορφώτρια του θεσμού
– υπέβαλε, ως της είχε ζητηθεί, και υπόμνημα με προτάσεις απ’ ό,τι διάβασα…
H κ. Νατάσσα Ράγιου – ο Χριστός! – μέλος του Δ. Σ. του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας…

Δεν μπορώ παρά να ευελπιστώ για το μέλλον του θεσμού.