MATIEΣ Οι άστεγοι…

Τον βλέπω σχεδόν κάθε πρωί που πηγαίνω στου Φιλοπάππου για περπάτημα. Κοιμάται
σ’ ένα παγκάκι, απέναντι από την ταβέρνα της Μίνας. Είναι σκεπασμένος με ένα
παλιό, λευκό πάπλωμα, από τα πόδια ώς το κεφάλι. Δεν έχω δει ποτέ το πρόσωπό
του. Μόνο τα μαλλιά του βλέπω. Άσπρα μαλλιά, ανθρώπου μεγάλης ηλικίας.

Και τις μέρες του χιονιά ήταν εκεί, μού είπαν κάποιοι γειτόνοι. Που, όμως, δεν
άπλωσαν το δαχτυλάκι τους για να τηλεφωνήσουν σε κάποια υπηρεσία, να πουν τι
συμβαίνει, να ζητήσουν τη βοήθεια των αρμοδίων, γι’ αυτό τον άνθρωπο. Έναν
άνθρωπο πάμπτωχο, προφανώς, που δεν έχει κανένα δικό του, για να τον
φροντίσει.

Και δεν είναι, βέβαια, ο μόνος. Διάβαζα στην «Καθημερινή» (29/1) ένα ολοσέλιδο
κομμάτι του Γιάννη Ελαφρού για τους άστεγους. Τίτλος: «Έντεκα χιλιάδες σκιές
στη λαμπερή Αθήνα». Υπότιτλος: «Έλληνες και αλλοδαποί, γυναίκες και άνδρες,
άνεργοι ή οικονομικά κατεστραμμένοι, αποφυλακισμένοι και χρήστες ναρκωτικών».

Στο κείμενο του Ελαφρού είδα ότι υπάρχουν πολλοί «φορείς» (λέξη κι αυτή…)
που ασχολούνται με τα προβλήματα των αστέγων: ο Δήμος Αθηναίων (Ίδρυμα
Αστέγων), αίφνης, η μη κυβερνητική οργάνωση «Άρσις», η μη κερδοσκοπική
εταιρεία «Κλίμακα» κ.ά. Αλλά η δυστυχία είναι πολύ εκτεταμένη και πολύ βαριά.
Λέει η κ. Διαμαντούλα Βλαντώνη της «Κλίμακας»: «H έλλειψη κρατικών ερευνών για
τους άστεγους δεν είναι τυχαία, καθώς για τις κυβερνητικές υπηρεσίες δεν
υφίσταται ουσιαστικό πρόβλημα. Το 60% των αστέγων, στο πλαίσιο έρευνάς μας, σε
ερωτήσεις μας απαντά ότι έχει φάει από σκουπίδια, χωματερές και τον δρόμο. Ένα
μικρό ποσοστό μάς είπε ότι είναι ικανό να κάνει μια αξιόποινη πράξη ή να
αυτοτραυματιστεί, για να περάσει ένα βράδυ στο κρατητήριο ή το νοσοκομείο…».

Είχα ένα φίλο, κάποτε – φίλος και του Αντώνη Σαμαράκη. H γυναίκα του, με τη
συμπεριφορά της, εχθρική, ειρωνική, συχνά δηλητηριώδη, με μόνιμη επωδό τη
φράση «πλάκα σού κάνω…», τον είχε εξαναγκάσει να φύγει από το σπίτι του.
Δούλευε, έστελνε λεφτά στην οικογένεια – είχε και μια μικρή κόρη -, έπεσε σε
κατάθλιψη, τον απέλυσαν. Άρχισε να γυρίζει κι αυτός στους δρόμους και να
κοιμάται εδώ κι εκεί. Ένα βράδυ, στην απελπισία του, έπεσε στις ρόδες ενός
αυτοκινήτου. Τραυματίστηκε. Μπήκε στο νοσοκομείο, πήρε και μια μικρή
αποζημίωση. Οι δικοί του, μην τούς είδατε… Κάποιο χειμωνιάτικο πρωί, βρέθηκε
ξυλιασμένος σ’ ένα παγκάκι. Ο καημένος ο Ντίνος. Πόσοι, σαν τον Ντίνο, δεν
υπάρχουν ολόγυρά μας…