Δρόμοι

Τυχεροί…

… αυτοί οι Γερμανοί υπουργοί. Ανακάλυψαν το μυστικό της ζωής. Ξέρουν καλά
πως μονάχα ο πεινασμένος μπορεί να νιώσει πραγματικά πόσο είναι νόστιμο ένα
πιάτο φαΐ. Αλλιώς, τι λόγο είχαν να παραιτηθούν από τον δέκατο τρίτο μισθό
τους; Τώρα που δεν θα είναι πια χορτάτοι, θα τρώνε με περισσότερη όρεξη το φαΐ
τους. Ίσως θέλουν να μας δώσουν ένα μάθημα. Αλλά εμείς, πού!

Φίλε μου…

… ξέρεις τι θα γουστάριζα τώρα; Ένα βαθύ πιάτο μακαρονάδα, πηγμένο στη
σάλτσα, με μπόλικο κρεμμύδι και καυτερή πιπεριά. Άι στο καλό! Ήταν ανάγκη να
φάω τόσο βαριά το μεσημέρι; Ας μην ήμουν χορτάτος και θα σου ‘λεγα εγώ. Θα
πήγαινα γραμμή στο καλύτερο ρεστοράν, στην καλύτερη γειτονιά της πόλης, και θα
έχωνα τη μούρη μου μέσα σε ένα βαθύ πιάτο ιταλική μακαρονάδα. Έλα όμως που έχω
φάει το καταπέτασμα. Θα σκότωνα άνθρωπο αυτή τη στιγμή για ένα πιάτο φαΐ.
Νομίζετε πως νιώθω ωραία με τόσα λεφτά στην τσέπη και να μην μπορώ να τα
ξοδέψω ούτε σε ένα πιάτο φαΐ; Χθες πέρασα από την τράπεζα και έχω ακόμη στην
τσέπη τρία τάλιρα. Δεν ξοδεύονται, τα άτιμα. Όχι πως παραπονιέμαι που έχω
λεφτά, αλλά, να, θα ‘θελα να μην ήταν το στομάχι μου τόσο γεμάτο. Το μεγάλο
μου λάθος ήταν που κοντοστάθηκα σε εκείνο το σουβλατζήδικο και με πήραν οι
μυρωδιές στη μύτη. Τι το ‘θελα ο αθεόφοβος ένα ολόκληρο σουβλάκι; Αφού ξέρω
πως με κρατάει χορτάτο τουλάχιστον μία ώρα. Ας έτρωγα το μισό. Αυτά παθαίνει
κανείς, όταν το παρακάνει.

Την έπαθα…

… σαν αγράμματος. Λες και δεν ήξερα. Θεέ μου, γιατί να μην μπορώ να νιώσω
και εγώ αληθινά πεινασμένος, όπως τόσοι και τόσοι συνάνθρωποί μου; Πεινασμένος
έστω για μια ζουμερή μπριζόλα, έστω για μια αφράτη και μυρωδάτη πίτσα. Όσο
σκέφτομαι πόσο καλά περνάνε όλοι εκείνοι που διαρκώς πεινάνε σε άλλες χώρες
του κόσμου! Βάζω στοίχημα πως πεινάνε τόσο πολύ, που έχουν πάντα όρεξη να φάνε
ό,τι τραβάει η ψυχή τους. Γι’ αυτό μακαρίζω τους υπουργούς της Γερμανίας. Τώρα
που αποφάσισαν να κόψουν το χριστουγεννιάτικο δώρο από τον εαυτό τους, θα
είναι διαρκώς πεινασμένοι. Θα μπορέσουν επιτέλους να απολαύσουν κι αυτοί με
την ψυχή τους ένα πιάτο φαΐ, βρε αδερφέ.

Θεέ μου…

… δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το βασανιστήριο; Όμως, ας μην είμαι αχάριστος,
επειδή έτυχε να είμαι χορτάτος. Τούτη η εποχή που ζούμε, είναι Παράδεισος για
κάθε πεινασμένο. Δεν μου φταίει κανείς άλλος, μονάχα το κακό μου το κεφάλι.
Όχι, πρέπει να τους προλάβω τους δικούς μας υπουργούς. Δεν τον θέλω, δεν μου
χρειάζεται ο δέκατος τρίτος μισθός, ούτε τούτη, ούτε την άλλη χρονιά, ούτε
καμιά. Τους τον χαρίζω. Τρέχω να τους το πω, προτού με προλάβουν αυτοί.