Οι Kυριακές του Σίσυφου

Αυτή τη φορά το πολύ καλό περιοδικό «Highlights», στη σειρά των θεματικών
αφιερωμάτων έχει στόχο το ποδόσφαιρο. Ομολογώ πως κουμπώνομαι όποτε βλέπω σε
περιοδικά κουλτούρας αφιέρωμα ή κείμενα γι’ αυτό το άθλημα. Ειλικρινά, έχω
διαβάσει χιλιάδες ανοησίες, που οι περισσότερες – αν όχι όλες – δεν χτυπούν το
άθλημα, αλλά αυτούς που το αγαπούν… Βάρβαροι, άξεστοι [π.χ. Καμύ, Παζολίνι,
Ντυράς (ναι!), Αναγνωστάκης] όσοι γοητεύονται από το ποδόσφαιρο. Πριν από λίγο
καιρό ένας φίλος διανοούμενος, που δεν προβάλλει την ιδιότητά του, μου είπε
μετά τη λήξη ενός ματς που απολαύσαμε: «Το κόλπο είναι να μην απαντήσεις ποτέ
σε κάποιον που σε ειρωνεύεται για την ποδοσφαιροφιλία σου. Άσ’ τον να βράζει
στο ζουμί του…». Σωστό. Οι δύο κόσμοι είναι ασύμβατοι. Στο σύνολό τους οι
αρθρογράφοι στο αφιέρωμα πάντως (και τέσσερις γυναίκες, παρακαλώ) αποφεύγουν
τις ακραίες τοποθετήσεις και δεν μπαίνουν στον πειρασμό της καταδίκης ή της
αποθέωσης του ποδοσφαίρου. Κινούνται σχεδόν δοκιμιακά σε περιφερειακά θέματα.
Παράδειγμα, τα εξαιρετικά κείμενα της

Κατερίνας Κόλλια για την ταινία του Βέντερς «H αγωνία του τερματοφύλακα πριν
το πέναλτι» και της Χάρις Κανελλοπούλου «Performances ποδοσφαίρου», την
αποτύπωση κάποιου αγώνα ως «μοναδικά αξιομνημόνευτου». Μου άρεσε το ονειρικό
και παιγνιώδες κείμενο του Σωκράτη Σπανού που καταλήγει στην (ποδοσφαιρική)
«Κυριακή της κάθαρσης, την Κυριακή του Σίσυφου». Δεν ακούγεται άσχημα.

Ο Ρέμπραντ δεν είναι Φίατ

H στήλη δανείστηκε τον τίτλο από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανακοίνωση του
Γιάννη Κιουρτσάκη στην 6η Διεθνή Συνάντηση του γαλλικού περιοδικού «Atelier du
Roman», που έγινε στο Ναύπλιο πριν από καιρό με θέμα «Πολιτιστική βιομηχανία ή
δημιουργία;» και δημοσιεύεται στη «Νέα Εστία». Ο Κιουρτσάκης επεκτείνει το
ερώτημα: Ποια είναι η μοίρα της δημιουργίας όταν ο τρόπος της βιομηχανίας
γίνεται ο κυρίαρχος τρόπος ύπαρξης των ανθρώπων;

Το πιο ανησυχητικό, σημειώνει ο συγγραφέας, είναι πως «η γενικευμένη
βιομηχανοποίηση του πολιτισμού μάς μολύνει, μας διαποτίζει όλους και, μαζί με
την πληθωριστική παραγωγή που είναι συνυφασμένη με αυτήν, περιορίζει σοβαρά
την ικανότητά μας να (δια)κρίνουμε».

Αλλοτριωμένοι, λοιπόν, με ψαλιδισμένη την κριτική μας ικανότητα, θαυμαστές του
βιομηχανικού «ίδιου», πώς να αναφωνήσουμε – προφανώς αλληγορικά – «όχι, ένας
Ρέμπραντ δεν είναι ένα Φίατ»; Απλά πρέπει να παραδεχθούμε, σημειώνει
καταλήγοντας ο Κιουρτσάκης, ότι «τέχνη σημαίνει δημιουργία», ότι «δεν υπάρχει
δημιουργία δίχως υπερβατικότητα, επομένως δίχως μιαν ορισμένη μεταφυσική, όπως
και αν την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας».

Κατά τα άλλα το περιοδικό δημοσιεύει σ’ αυτό το τεύχος πολλή ποίηση
(Βλαβιανός, Χαραλαμπίδης, Σιδηρά, Χαρίτος, Καραταράκη) και πολυσέλιδο,
αξιοπρόσεκτο μελέτημα του Γιάννη Πιπίνη για τον Μανόλη Αναγνωστάκη.

ΘΕΑΤΡΟ. Νέο περιοδικό για το θέατρο: τίτλος «Φουαγιέ», εκδότης –
διευθυντής Αντώνης Παπαϊωάννου. Πλούσια θεματογραφία με έρευνα (ΔΗΠΕΘΕ – ένας
θεσμός σε κρίση;), με συνεντεύξεις (Ρούλα Πατεράκη, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Κώστας
Αρζόγλου, Κάρμεν Ρουγγέρη), με αφιέρωμα στην Ελένη Παπαδάκη, με επιφυλλίδες
(Κώστας Γεωργουσόπουλος, Θανάσης Παπαγεωργίου), προτάσεις για παραστάσεις,
ενδιαφέροντα ρεπορτάζ από τον θεατρικό χώρο κι άλλα πολλά. Το «Φουαγιέ»
ξεκίνησε με δύναμη, όραμα και γνώση, σ’ έναν δρόμο καθόλου εύκολο. Μακάρι ν’
αντέξει, να είναι καλοτάξιδο. Χρειάζεται.

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ. Για το Δ.Σ. της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών που εκδίδει
τα «Κερκυραϊκά Χρονικά»: Τα ευγενικά σας λόγια για την εφημερίδα και τη στήλη
μάς τιμούν. Θερμές ευχαριστίες.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

HIGHLIGHTS: Σόλωνος 140 Αθήνα, 106 77, τηλ.: 210-3821.222

NEA ΕΣΤΙΑ: Ευριπίδου 84 Αθήνα, 105 53, τηλ.: 210-3213.030

ΦΟΥΑΓΙΕ: 3ης Σεπτεμβρίου 174 Αθήνα, 112 51, τηλ.: 210-8675.600