Πρόσωπα Eπικίνδυνα σενάρια

Τόση πολεμική γύρω από την ταινία, ο σεναριογράφος του «Μονάχου» Τόνυ
Κάσνερ δεν την περίμενε. «Με σοκάρει το γεγονός ότι απαγορεύεται σε τέτοιο
βαθμό να επικρίνει κανείς το Ισραήλ» τονίζει.

Τόνυ Κάσνερ: «Τα βάσανα των Παλαιστινίων, το Χόλλυγουντ δεν τα έχει αφηγηθεί ακόμη»

«Με ποιο δικαίωμα μπορεί ένα έθνος στη Γη να εξαιρείται κάθε κριτικής; Όπως
όλες οι χώρες, το Ισραήλ κάνει πράγματα καταπληκτικά και άλλα λιγότερο καλά.
Αν έχετε την ατυχία να πείτε πως το Ισραήλ συμπεριφέρθηκε κάποιες φορές με
τρόπο συζητήσιμο, σημαίνει πως ασυνείδητα θα επιθυμούσατε να δείτε τη χώρα να
σβήνει από τον χάρτη. Αυτό είναι παράλογο!» λέει ο σεναριογράφος στο γαλλικό
περιοδικό Paris Match.

Ο Κάσνερ κέρδισε το 1993 βραβείο Πούλιτζερ για το μυθιστόρημά του «Άγγελοι
στην Αμερική», καθώς και δύο βραβεία Τόνυ, όταν το βιβλίο έγινε μίνι
τηλεοπτική σειρά που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Για το «Μόναχο», τη σκηνοθεσία
του οποίου υπογράφει ο Στήβεν Σπίλμπεργκ, προέβλεπε ότι θα υπάρξουν
αντιδράσεις, αλλά όχι τόσο έντονες. «Ήξερα ότι η Δεξιά θα θύμωνε και πως θα
υπήρχαν αναπόφευκτα άνθρωποι στην Αριστερά που θα πίστευαν πως δεν φανήκαμε
δίκαιοι έναντι των Παλαιστινίων» λέει. «Αυτό που δεν είχα προβλέψει είναι ότι
τα κείμενα των κινηματογραφικών κριτικών θα ήταν δέκα φορές πιο έντιμα απ’
αυτά των λεγόμενων πολιτικών εμπειρογνωμόνων».

Ο Τόνυ Κάσνερ υπογραμμίζει πως το «Μόναχο» δεν είναι ντοκιμαντέρ, αλλά «μια
ιστορική μυθοπλασία που μας επιτρέπει να δείξουμε τα πρόσωπα σε κρίσιμες
στιγμές αποφάσεων. Περιέγραψα την (τότε ισραηλινή πρωθυπουργό) Γκόλντα Μέιρ,
όπως άλλωστε και τους πράκτορες της Μοσάντ, να αντιμετωπίζουν εσωτερικές
συγκρούσεις σίγουρα μεγαλύτερες απ’ αυτές που αντιμετώπισαν στην
πραγματικότητα. Αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι άνθρωποι μπορούν να
σκοτώνουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό».

Το μήνυμα της ταινίας είναι σαφές: ακόμη και ως απάντηση σε μια πράξη τόσο
φρικτή όσο η σύλληψη και ο φόνος ομήρων, η βία, στην προκειμένη περίπτωση η
βία των επιλεκτικών φόνων, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ακόμη περισσότερη
βία. Αλλά ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος κατηγορήθηκαν πως εξισώνουν τα
θύματα (τους Ισραηλινούς αθλητές) με τους θύτες (τους Παλαιστίνιους
απαγωγείς). «Πάλι καλά που ο Σπίλμπεργκ κι εγώ είμαστε Εβραίοι! Από την άλλη
όμως, ακριβώς γι’ αυτό μας θεώρησαν προδότες. Εμένα βέβαια με απεχθάνονταν
έτσι κι αλλιώς ως ομοφυλόφιλο και αριστερό, αλλά βρίσκω πολύ θαρραλέο εκ
μέρους του Σπίλμπεργκ το γεγονός ότι έκανε αυτή την ταινία… Είναι υπερβολικά
εύκολο να πεις ότι οι καμικάζι ανατινάζουν σουπερμάρκετ μόνο και μόνο επειδή
θέλουν να πάνε στον ουρανό για να τους υποδεχθούν εκεί παρθένες. Πρέπει να
προσπαθήσουμε να καταλάβουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συγχωρούμε. Αυτή η
ταινία γράφτηκε από τη σκοπία των Ισραηλινών. Τα βάσανα των Παλαιστινίων, το
Χόλλυγουντ δεν τα έχει αφηγηθεί ακόμη. Ελπίζω πως μια μέρα θα γίνει κι αυτό».