Λουτσία Tζόις: Φωτιά στο μυαλό

Ένας από τους καλούς λόγους για να αναζητήσετε το περιοδικό (δε)κατα
του Ντίνου Σιώτη είναι το κείμενο της συνεργάτιδας του «New Yorker», Joan
Acoccella (σε μετάφραση Δημήτρη Αγγελίδη) για τη βασανισμένη κόρη του
Τζέιμς Τζόις, Λουτσία, που βασίζεται στο καινούργιο βιβλίο της Κάρολ Λομπ Σλος
«Λουτσία Τζόις: χορεύοντας στα βήματά του». Αυτό που δίνει ιδιαίτερο
ενδιαφέρον στο κείμενο είναι η προσέγγιση, με δοκιμιακό τρόπο, της πορείας
παιδιών που έζησαν σε οικογενειακό περιβάλλον με γονείς-σταρ.

Φαντασθείτε: H Λουτσία γεννιέται με στραβισμό, εκπαιδεύεται σε επαγγελματικό
μπαλέτο στα είκοσι δύο της, με αποτυχία φυσικά. Ο βοηθός του πατέρα της
Σάμιουελ Μπέκετ αρνείται την ερωτική προσφορά της, που δεν την
αρνούνται δύο άλλοι οικογενειακοί φίλοι, οι οποίοι στη συνέχεια την
εγκαταλείπουν. Ο Τζόις έχει εκδώσει (1922) τον «Οδυσσέα» – στον κόσμο του. H
μάνα περίπου απούσα. H Λουτσία ανακαλύπτει ότι «οι γονείς της δεν είχαν
παντρευτεί ποτέ και ότι η ίδια ήταν νόθα». Την άλλη χρονιά βροντάει μια
καρέκλα στο κεφάλι της μητέρας της. H αρχή του τέλους. Κλινικές, φάρμακα, για
λίγο καλά, ξαναξεσπάει, γυρίζει στους δρόμους και οι Τζόις την κλείνουν σ’ ένα
άσυλο στο Ιβρί, έξω από το Παρίσι. Είναι 28 χρόνων και θα μείνει εκεί 47(!!)
χρόνια, έως το 1982 που θα πεθάνει, στα εβδομήντα πέντε της. Προσπάθησε να
σώσει την κόρη του ο Τζόις; Τη φρόντιζε αναμφίβολα όταν αρρώστησε και πίστευε
ότι η Λουτσία είχε κληρονομήσει κάποια προβλήματα κι από αυτόν: «Ό,τι φλόγα ή
χάρισμα κατέχω, έχει μεταδοθεί στη Λουτσία και της έχει ανάψει φωτιά στο
μυαλό».

H πλούσια ύλη του περιοδικού περιέχει ακόμα συνεντεύξεις (Νόλλας,
Τατσόπουλος), φευγάτα κείμενα (Σκαμπαρδώνης, Δ. Μητρόπουλος, Σ. Σερέφας) και
άλλα πολλά.

Τα δώρα της «Διοτίμας»

Αδέσμευτη, ειλικρινής και αιχμηρή η εξ Αρκαδίας «Διοτίμα» τύπωσε το δεύτερο
τεύχος της (144 σελίδες) που δεν διέψευσε τις προσδοκίες του πρώτου. Ύλη
μοιρασμένη σε θέματα πολιτιστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος της ευρύτερης
περιοχής και σε άλλα γενικότερα που διαβάζονται από Αρκάδες και μη. Από τα
πρώτα να επισημάνω: το μελέτημα (Αθηνά Χοτζάκογλου) για τον Πελοποννήσιο
καραγκιοζοπαίκτη Λάμπρο Καραδήμα, την απογραφή των εκκλησιών της
Ανδρίτσαινας – με βάση ανέκδοτο χειρόγραφο πριν από 300 χρόνια (Αργύρης
Πετρονώτης) – και τη μελέτη των αρχιτεκτόνων Χρ. Πινάτση και Τηλ.
Ανδριανόπουλου για τον βυζαντινό ναό στο Γκορτσούλι Μαντινείας.

Οι υπεύθυνοι του περιοδικού είχαν την ευγένεια να παραθέσουν στο κύριο άρθρο
του νέου τεύχους σχόλια αυτής της στήλης για το πρώτο τεύχος. Μεταξύ άλλων,
προέτρεπα τη δημοτική αρχή να βοηθήσει μια τέτοια προσπάθεια, ιδέα που
απορρίπτει το περιοδικό σημειώνοντας: «… φυσικά δεν στοχεύουμε σε ενίσχυση
από τον Δήμαρχο· τρέμουμε στην ιδέα πως μπορεί να το κάνει, αυτός ή ο καθ’
ύλην και Αρκάς υφυπουργός, φοβούμενοι (βλακωδώς;) ότι θα χάσουμε την
“παρθενία” μας».

Επειδή ο διάλογος με ανθρώπους σαν αυτούς της «Διοτίμας» είναι ευλογία, επειδή
φαντάζομαι ότι αποφάσισαν να τυπώσουν το περιοδικό τους χωρίς ημερομηνία
λήξεως και επειδή ίσως και άλλοι να «φοβούνται», θα σημείωνα: το ζήτημα δεν
είναι η βοήθεια (με διαφάνεια) από τον δήμαρχο ή άλλους, αλλά η αντοχή της
παρθενίας τους.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

«(δε)κατα»: Σόλωνος 94, Αθήνα 106 80. Τηλ.: 210-3623.792

«ΔΙΟΤΙΜΑ»: I. Μαντά, Τρίπολη 221 00. Τηλ.: 6974.337.726 και
27910.25228.