ANAΛΩΣIMA Mυρωδιά της βίας

Είναι όπως τα σκυλιά στο πάρκο. Επιτίθενται, δεν ξέρεις γιατί διάλεξαν εσένα.
Μήπως φταις σε κάτι; Σε κοιτάζουν οι άλλοι με συμπάθεια, αλλά και συγκατάβαση,
λίγη κοροϊδία, πώς τα κατάφερες, να ερεθίσεις, να εμπνεύσεις τα σκυλιά; Δεν
τους αφορά πάντως, αυτοί δεν κινδυνεύουν. Σε πνίγει ο φόβος κι η αγανάχτηση,
για μια στιγμή νιώθεις μάταιη την προσπάθειά σου να υπάρξεις σε μια κοινωνία
νομοταγή, να πληρώνεις φόρους, να πιστεύεις στους θεσμούς της, να σέβεσαι.
Απροστάτευτη από όλα τη στιγμή που χρειάζεσαι προστασία. Ο νόμος κι η τάξη ένα
φάντασμα που θα συνεχίσεις να πληρώνεις ωστόσο. Βρέθηκες εκεί τη λάθος στιγμή.
Ας πρόσεχες. Τα σκυλιά τα αφήνει ο δήμος στο πάρκο. Αρέσει σε κάποιους να
παρατηρούν αυτή τη συμπυκνωμένη δυνατότητα ξαφνικής βίας να λιάζεται στο
γρασίδι, να περιμένουν σε ποιον θα ορμήσει. Υπάρχει κάποια κλίση προς τη βία
ίσως, προς τη συντήρησή της, μη μας λείψει. Έχει ενδιαφέρον το θέαμα. Μια
παράξενη ανοχή. Μα θα πρέπει να τα ερέθισες, δεν μπορεί. Κι ο Πολυζωγόπουλος
ερέθισε τους κουκουλοφόρους. Είναι η φωτογραφία του στις εφημερίδες, πρόεδρος
της ΓΣΕΕ, διαπραγματεύεται για τις συλλογικές συμβάσεις, όλα αυτά δεν είναι
αθώα. Κάπως θα τους ερέθισε, δεν μπορεί. Κι αν εκείνη τη στιγμή ένιωσε μάταια
την προσπάθεια αυτή κι όλες τις άλλες, της κοινωνικής συνύπαρξης, του κράτους
δικαίου, αν βρέθηκε ολομόναχος όπως το περιέγραψε ο Δημήτρης Μητρόπουλος χτες
στα «NEA», σαν πολιτικός και ανυπεράσπιστος σαν πολίτης, μας αφορά το θέμα
εμάς; Κινδυνεύουμε; Κάποιοι θα προσλάβουν σωματοφύλακες, η ανεργία θα μειωθεί
κάπως, ορίστε, θυσία στην καταπολέμησή της ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Κι οι
υπόλοιποι; Συνεχίζουμε να βρίσκουμε το θέαμα ενδιαφέρον.