Ουαί υμίν Γραμματείς…

Όπου ξαφνικά εμφανίζεται κάποιος κύριος από το πουθενά, διευθυντής του
Γραφείου Τύπου, λέει, της Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος, ο
οποίος, λέει, πληροφορημένος από δημοσιογράφο της εφημερίδας «Espresso» –
πηγαίνει, συνοδευόμενος, λέει – αν είναι δυνατόν! – από τον εν λόγω
δημοσιογράφο στο θέατρο «Χώρα» και βλέπει την παράσταση του έργου του
Κρίστοφερ Μάρλοου «Δόκτωρ Φάουστους». Εκεί προσβάλλεται, λέει, το θρησκευτικό
του αίσθημα από μια γκροτέσκα, παρωδιακή ουσιαστικά, σκηνή «οργίων» με έναν
μεσαιωνικό, εντελώς σχηματικό, υποτιθέμενο Πάπα, επισκέπτεται το σκηνοθέτη –
πρωταγωνιστή της παράστασης στο καμαρίνι του συζητούν και μετά πάει στο
γραφείο του και μοιράζει στις εφημερίδες ανακοίνωση. Στην οποία ένα τεράστιο
υψωμένο δάκτυλο, πρώτον, ασκεί κριτική θεάτρου, δεύτερον με λέξεις τύπου
«επαίρεται» και «υποκριτικά» ψέγει την Πολιτεία επειδή επιτρέπει στο Εθνικό
θέατρο που επιχορηγεί να ανεβάζει έργο που προσβάλλει τα «όσια και ιερά» και,
τρίτον και βασικότερο – διότι ώς εδώ ο καθένας ό,τι θέλει μπορεί να λέει… -,
ζητά – άκουσον, άκουσον! – την «άμεση παρέμβαση του υπουργείου Πολιτισμού να
απαλειφθεί η σκηνή αυτή». Και δεν διστάζει, κυνικά να θυμίσει: «Όπως έγινε με
το ασεβές επίσης έργο της έκθεσης “Outlook”».

… και Φαρισαίοι

Και – μη χάσει… – πριν αλέκτορα φωνήσαι…, σπεύδει την επομένη ο διευθυντής
του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών – μήπως επιτέλους είναι το
πρώτο βήμα για την επανένωση των Εκκλησιών; … – να κάνει μια ανάλογη δήλωση.
Και δεν ζητάει, αυτός, ευθέως να περικοπεί η σκηνή αλλά αφού μιλάει για
«διαπόμπευση του προσώπου εκκλησιαστικών ηγετών, όπως ο προκαθήμενος της
Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας» – και μη χειρότερα, την είδε την παράσταση; –
αναφέρεται σε «χρηστά ήθη» και σε «θεμελιώδη Νόμο της Πολιτείας»… – και ο
νοών νοείτω. Αφού, εν πάση περιπτώσει, θίγεται το θρησκευτικό τους αίσθημα ας
μην πάνε να δουν την παράσταση. Κι αν τη θεωρούν «προσβολή της θρησκευτικής
συνείδησης» ας εκδώσουν «Οδηγία» προς το χριστεπώνυμον πλήρωμα να μην πάει να
την δει. Διότι εγώ ή ο A ή ο B μπορεί και να θέλουμε να την δούμε. Και έχουμε
κάθε δικαίωμα. Που κανένας δεν μπορεί να μας το στερήσει.